Bogusławskich majątki ziemskie: Różnice pomiędzy wersjami

Z Ostoya
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
 
(Nie pokazano 19 pośrednich wersji utworzonych przez tego samego użytkownika)
Linia 1: Linia 1:
 +
[[Plik:Ostoja wyciety.jpg|220px|right|]]
 +
[[Plik:Boguslawice mapa gillyego.jpg|450px|thumb|right|Mapa Davida von Gilly z lat 1802-1803. Fragment z Bogusławicami]]
 +
 
----
 
----
  
Linia 5: Linia 8:
 
----
 
----
  
−
Niniejsze opracowanie obejmuje dobra ziemskie będące w posiadaniu członków rodziny Bogusławskich herbu Ostoja na przestrzeni wieków XV-XX. W artykule, pod pojęciem „posiadanie dóbr”, kryją się następujące formy władania majętnościami ziemskimi: własność, własność cząstkowa (posiadanie części wsi lub folwarku), dzierżawa, dzierżawa wieczysta.
+
Niniejsze opracowanie obejmuje dobra ziemskie będące w posiadaniu członków rodziny Bogusławskich herbu Ostoja na przestrzeni wieków XV-XX. W artykule, pod pojęciem „posiadanie dóbr”, kryją się następujące formy władania majętnościami ziemskimi: własność, własność cząstkowa (posiadanie części wsi lub folwarku), zastaw, dzierżawa, dzierżawa wieczysto-czynszowa.
 +
 
 +
'''Własność'''
 +
 
 +
Bogusławice https://pl.wikipedia.org/wiki/Bogus%C5%82awice_(wojew%C3%B3dztwo_%C5%9Bl%C4%85skie)
 +
Bogusławice są miejscowością gniazdową rodu Bogusławskich h. Ostoja, noszących przydomek Ścibor. Od nazwy tej wsi pochodzi ich nazwisko. Pierwszym, znanym przedstawicielem Ostojów (Mościców) posiadającym dobra ziemskie w Bogusławicach był Maciej z Bogusławic występujący w 1405 r. Bogusławscy h. Ostoja posiadali działy na Bogusławicach do 1615 r. Wówczas bracia Mikołaj i Jan Bogusławscy, synowie Jana Ścibora i Doroty z Tarnowskich sprzedali Bogusławice Marcinowi Stanisławskiemu, swojemu szwagrowi [R. Bogusławski, "Ścibor-Bogusławscy herbu Ostoja. Linia szadkowska od XVII do XX wieku", WTN, Wieluń 2020, s. 17-27; Archiwum Narodowe w Krakowie, Księgi grodzkie krakowskie, inskrypcje, sygn. 200, s. 1101-1108, sygn. 201, s. 750-764; https://pl.wikipedia.org/wiki/Bogus%C5%82awscy_herbu_Ostoja ]
 +
 
 +
Brzezowiec i Słotwina https://pl.wikipedia.org/wiki/Brzezowiec
 +
W latach 1643-55 właścicielem Brzezowca i sąsiedniej Słotwiny był Jan Ścibor Bogusławski, Syn Jana i Doroty z Tarnowskich. Wcześniej majątek ten należał do Czernych h. Nowina. Jan Ścibor Bogusławski związał się z tą rodziną poprzez małżeństwo z Jadwigą Czerny w 1617 r. [J. Brzegowy, Rodzina Czernych herbu Nowina w średniowieczu i czasach nowożytnych. Studium kariery, Warszawa 2024, s. 230, 231, 243; M. Jedynak, Przedrozbiorowe dzieje parafii Brzesko 1487-1772, Tarnów 1975, s. 25, 39, 95; Archiwum Narodowe w Krakowie, Księgi grodzkie krakowskie, inskrypcje, sygn. 208, s. 401-405]
 +
 
 +
Chrusty https://pl.wikipedia.org/wiki/Chrusty_(powiat_%C5%82aski)
 +
Jan Nepomucen Ścibor-Bogusławski h. Ostoja, syn Stanisława i Urszuli z Załuskowskich, ożenił się w 1843 r. z Pauliną Niemojowską, wdową po Leonie Załuskowskim. Dzięki małżeństwu Bogusławski wszedł w posiadanie kilku dużych majątków ziemskich, m.in.: Zawad, Chrustów, Dąbrowy Rusieckiej i Ochel. Na przełomie lat 60. i 70. XIX w. majątki Bogusławskich zostały, wyrokiem sądowym, zlicytowane [R. Bogusławski, "Ścibor-Bogusławscy herbu Ostoja. Linia szadkowska od XVII do XX wieku", WTN, Wieluń 2020, s. 201-208]
 +
 
 +
Czajków (folwark) https://pl.wikipedia.org/wiki/Czajk%C3%B3w_(powiat_kaliski)
 +
Folwark Czajków, Pawłówek (część pierwszą) wraz z wsią Niedźwiady odziedziczyła w 1833 r. Michalina Przeuska, małżonka Wojciecha Ścibor-Bogusławskiego h. Ostoja, syna Maksymiliana i Faustyny z Kiedrowskich. Bogusławscy sprzedali zadłużony majątek w 1855 r. i zamieszkali w Chmielniku koło Kalisza [R. Bogusławski, "Ścibor-Bogusławscy herbu Ostoja. Linia szadkowska od XVII do XX wieku", WTN, Wieluń 2020, s. 156-168, 218, 219]
 +
 
 +
Czepów Dolny https://pl.wikipedia.org/wiki/Czep%C3%B3w
 +
Jan Nepomucen Ścibor-Bogusławski h. Ostoja, syn Stanisława i Urszuli z Załuskowskich, ożenił się w 1845 r. z Pauliną Niemojowską, wdową po Leonie Załuskowskim, dziedzicu Czepowa Dolnego, stając się współwłaścicielem tego majątku [R. Bogusławski, "Ścibor-Bogusławscy herbu Ostoja. Linia szadkowska od XVII do XX wieku", WTN, Wieluń 2020, s. 201-208]
  
−
== '''BOGUSŁAWICE''' ==
+
Czyżów https://pl.wikipedia.org/wiki/Czy%C5%BC%C3%B3w_(wojew%C3%B3dztwo_%C5%82%C3%B3dzkie)
−
Wieś położona jest w województwie śląskim, w powiecie częstochowskim, w gminie Kruszyna. W okresie przedrozbiorowym należała do pow. radomszczańskiego w województwie sieradzkim. Majątek na przełomie XIV i XV w. był w posiadaniu przedstawicieli Rodu rycerskiego pieczętującego się Ostoją. W późniejszych latach działy na Bogusławicach mieli także członkowie innych Rodów (Oksza, Gozdawa, Jastrzębiec). Od nazwy tej wsi Bogusławscy herbu Ostoja wzięli swe nazwisko.  
+
W 1673 r. właścicielem Czyżowa był Ścibor Bogusławski [AGAD, Rejestry pogłównego generalnego woj. kaliskiego, sieradzkiego, łęczyckiego i brzeskokujawskiego, sygn. 74, k. 347v.]
  
 +
Dąbrowa Rusiecka https://pl.wikipedia.org/wiki/D%C4%85browa_(gmina_Rusiec)
 +
Jan Nepomucen Ścibor-Bogusławski h. Ostoja, syn Stanisława i Urszuli z Załuskowskich, ożenił się w 1843 r. z Pauliną Niemojowską, wdową po Leonie Załuskowskim. Dzięki małżeństwu Bogusławski wszedł w posiadanie kilku dużych majątków ziemskich, m.in.: Zawad, Chrustów, Dąbrowy Rusieckiej i Ochel. Na przełomie lat 60. i 70. XIX w. majątki Bogusławskich zostały, wyrokiem sądowym, zlicytowane [R. Bogusławski, "Ścibor-Bogusławscy herbu Ostoja. Linia szadkowska od XVII do XX wieku", WTN, Wieluń 2020, s. 201-208]
  
−
W związku z nazwą wsi Bogusławice istnieje romantyczna legenda, którą rozpropagował w okresie międzywojennym XX wieku adwokat z Częstochowy Stanisław Rumszewicz. Podawał on, że około kilometra od Bogusławic, przy drodze do Częstochowy znajduje się rozpadlina zwana studnią Jadwini. W jej pobliżu jest ponoć wejście do groty stalaktytowej zwanej Bogusławicką, w której niegdyś mieli ukrywać się zbójcy. Legenda głosi, że w tej okolicy stał dwór należący do córki starosty zamku olsztyńskiego. Miała ona kilkunastoletniego syna Bogusława. Razu pewnego rozbójnicy podkradli się w pobliże dworu z zamiarem porwania chłopca dla okupu. ''Krzyk i hałas zbudził mieszkańców sioła... zbójcy na dwór napadli zabili właściciela... panią – uprowadzili, trzynastoletniego pana Bogusława ... celem zażądania okupu ... Na zamku olsztyńskim zamieszkiwało dziewczę, młoda panna Jadwinia... Dowiedziawszy się o uprowadzeniu pana Bogusława, dziewczyna poprzysięgła sobie uwolnić go tak – czy inaczej – z Bożą, czy djablą pomocą. W nocy przebrana za djabła udała się do kryjówki rozbójników. Czarne włosy – skręcone w rogi nad czołem... roślnione oczy... czarny płaszcz z zapust jeszcze, czyniły z niej malowniczą figurkę szatana... Przyszedłszy na miejsce – przeraziła bandę. Ale i zabiła Bogusława. Biedny chłopiec zmarł wskutek wrażenia. Ujrzawszy skutki czynu swego – dziewczyna zawołała. – „A teraz – szatanie jam twoja...” Rozpadła się zapadlina i dziewczę zapadło się w ziemię. ... Od jej imienia studnia zwie się studnią Jadwini. Zaś od imienia Bogusława nazwa wioski Bogusławice. Nad studnią klon roztacza konary... lata płyną... i liście lecą na dno studni. A kiedy tyle lat upłynie – że poziom liści zrówna się z poziomem ziemi, ockną się rycerze śpiący w lochach zamku i na bój poprowadzą z szatanem''.  
+
Dylewo https://pl.wikipedia.org/wiki/Dylewo_(powiat_rypi%C5%84ski)
 +
W latach 1867-1874  majątek Dylewo posiadał Aleksander Ścibor-Bogusławski h. Ostoja, patron przy Trybunale Cywilnym Guberni Warszawskiej w Kaliszu i w Płocku. Aleksander Bogusławski był synem Pacyfika Nikodema i Józefy z Czapskich [R. Bogusławski, "Ścibor-Bogusławscy herbu Ostoja. Linia szadkowska od XVII do XX wieku", WTN, Wieluń 2020, s. 211-217; Archiwum Archidiecezjalne w Gnieźnie, Księgi metrykalne parafii w Rypinie, Akta zmarłych 1873-1878, k. 36; Dziennik Warszawski, nr 26, 1874, s. 112]
  
 +
Gieski https://pl.wikipedia.org/wiki/Gieski
 +
W 1594 r. właścicielem działów w dobrach Świerczyńsko i Gieski był Marcin Ścibor Bogusławski h. Ostoja, syn Jana i Heleny z Wolskich. Tego roku Bogusławski zamienił wspomniane działy na części dóbr ziemskich w Stryjach Paskowych [R. Bogusławski, "Ścibor-Bogusławscy herbu Ostoja. Linia szadkowska od XVII do XX wieku", WTN, Wieluń 2020, s. 29, 30; AGAD, Księgi grodzkie sieradzkie inskrypcje, sygn. 95, k. 642v.-643v.]
  
−
Bogusławscy z Bogusławic odnotowani w źródłach (XV i XVI w.): Przecław, syn Stanisława z Bogusławic (1400), Paweł z Bogusławic (1404), Janusz z Bogusławic (1404), Maciej z Bogusławic (1405-1426), Leonard z Bogusławic (1420), Szymon z Bogusławic (1408), Piotr z Bogusławic (1408-1412), Przecław z Bogusławic (1408), Jan z Bogusławic (1408), Wojciech z Bogusławic (1412), Wawrzyniec z Bogusławic (1412), Ścibor z Bogusławic (1445), Piotr z Bogusławic (1464), Jakub Rusek z Bogusławic (1464), Marcin z Bogusławic, syn Jakuba Ruska (1464), Jan Ściborek z Bogusławic (1503), Stanisław Piotr z Bogusławic (1503), Maciej z Bogusławic (1505), Wojciech Ścibor Bogusławski (1512-1553), Jan Bogusławski (1545), Maciej Ściborowicz Bogusławski, syn Wojciecha Ścibora (1552-1557), Andrzej Bogusławski, syn Wojciecha Ścibora (1557), Jan Bogusławski, syn Wojciecha Ścibora (1557), Jan Ścibor Bogusławski (1597-1603), Piotr Ścibor Bogusławski (1600]), Mikołaj Ścibor Bogusławski (1600-1606).[[Bogusławscy na Bogusławicach|'''Czytaj więcej''']]
+
Gluzy https://pl.wikipedia.org/wiki/Gluzy
 +
Jan Ścibor Bogusławski h. Ostoja, syn Macieja, dziedzic Bogusławic, dokonał w latach 1598-1601 zamiany posiadanych dóbr Gluzy na części w Wawrowicach należące do uposażenia dziekana kolegiaty sandomierskiej Jana Wielickiego. Zamianę tę zaaprobowali: papież Klemens VIII, król Zygmunt III i bp krakowski Jerzy Radziwiłł [R. Bogusławski, "Ścibor-Bogusławscy herbu Ostoja. Linia szadkowska od XVII do XX wieku", WTN, Wieluń 2020, s. 26, 27]
  
−
== '''BOROWNO''' ==
+
Grabowa https://pl.wikipedia.org/wiki/Grabowa_(powiat_cz%C4%99stochowski)
−
Wieś sąsiadująca z Bogusławicami, położona w województwie śląskim, w powiecie częstochowskim, w gminie Mykanów. W okresie przedrozbiorowym należała do woj. sieradzkiego. Majątek na przełomie XIV i XV w. był własnością Borowieńskich herbu Szreniawa, obok których działy na Borownie mieli: Maciej herbu Ostoja (1423, 1425) - zapewne tożsamy z Maciejem z Bogusławic, Mikołaj herbu Ostoja (1425) i Jan Bogusławski (1545).
+
W I połowie XVI w. działy w Grabowej posiadał Jan Ścibor z Bogusławic i Grabowej (brat Wojciecha Ścibora z Bogusławic h. Ostoja). W 1615 r. działy we wsi Grabowa Bogusławscy sprzedali Marcinowi Stanisławskiemu [P. Stolarczyk, "Szlachta wieluńska od XIV do połowy XVI wieku", Wieluń 2005, s. 210; AGAD, Księgi grodzkie wieluńskie, inskrypcje, relacje, dekrety, sygn. 2, k. 581, sygn. 3, k. 356-358v., sygn. 4, k. 15-15v.; AGAD, Księgi grodzkie wieluńskie, inskrypcje (II), sygn. 4, k. 47-47v.; Archiwum Narodowe w Krakowie, Księgi grodzkie krakowskie, inskrypcje, sygn. 200, s. 1101-1108, sygn. 201, s. 750-764 ]
  
−
== '''BRONOWICE''' ==
+
Grabówka https://pl.wikipedia.org/wiki/Grab%C3%B3wka_(powiat_cz%C4%99stochowski)
−
Wieś położona jest w województwie łódzkim, w powiecie brzezińskim. Majątek należał w XVIII i XIX w. do Biedrzyckich h. Rawicz. Według napisu na płycie grobu księdza Ignacego Ostoja-Bogusławskiego w [[Mierzyn - rola ks. Ignacego Bogusławskiego w dziejach parafii|Mierzynie]], Bronowice były własnością jego rodziców – Salomei z Bobowskich i Antoniego Bogusławskiego (syna Jakuba i Marianny z Chodakowskich herbu Dołęga). Bogusławscy posiadali część tej wsi. W Bronowicach przyszedł na świat syn Salomei i Antoniego Bogusławskich - Franciszek Wincenty w 1813 roku.
+
W 1615 r. Mikołaj i Jan Ściborowie Bogusławscy h. Ostoja, synowie Jana Ścibora i Doroty z Tarnowskich sprzedali odziedziczony po ojcu w 1614 r. dział we wsi Grabówka Marcinowi Stanisławskiemu, swojemu szwagrowi [Archiwum Narodowe w Krakowie, Księgi grodzkie krakowskie, inskrypcje, sygn. 200, s. 1101-1108, sygn. 201, s. 750-764]
  
−
== '''BROŃCZYN''' ==
+
Jamno https://pl.wikipedia.org/wiki/Jamno_(wojew%C3%B3dztwo_%C5%9Bl%C4%85skie)
−
[[Plik:Dwor w Bronczynie.jpg|150px|thumb|right|Dwór w Brończynie. Obecnie szkoła podstawowa]]
+
W 1615 r. Mikołaj i Jan Ściborowie Bogusławscy h. Ostoja, synowie Jana Ścibora i Doroty z Tarnowskich sprzedali odziedziczony po ojcu w 1614 r. folwark Jamno Marcinowi Stanisławskiemu, swojemu szwagrowi [Archiwum Narodowe w Krakowie, Księgi grodzkie krakowskie, inskrypcje, sygn. 200, s. 1101-1108, sygn. 201, s. 750-764]
−
[[Plik:Kaplica dworska w Bronczynie.jpg|150px|thumb|right|Kaplica w parku dworskim w Brończynie]]
 
−
Wieś leży w województwie łódzkim, w powiecie sieradzkim, w gminie Błaszki. 10 lutego 1820 r. Stanisław Bogusławski, syn Maksymiliana i Faustyny z Kiedrowskich, kapitan byłych wojsk polskich wstąpił w związek małżeński z Franciszką Teklą Orłowską, córką Andrzeja i Magdaleny z Kamieńskich. Franciszka Orłowska posiadała zapisaną sumę 49 558 zł. pol. na hipotece dóbr Brończyn. Bogusławscy w drugiej i trzeciej dekadzie XIX w. mieszkali w Brończynie jako jego zastawni współwłaściciele, czerpiąc z niego zyski należne im z tytułu wspomnianego zapisu. Brończyn w drugiej połowie XVIII wieku był własnością Piotra Łubieńskiego, którego sukcesorzy sprzedali te dobra gen. Józefowi Lipskiemu z Błaszek. Po przymusowym wywłaszczeniu spadkobierców Lipskiego, na publicznej licytacji 29 maja/10 czerwca 1840 roku, Brończyn kupił Jakub Stożek vel Stożkowski. Jego syn – Tomasz Stożkowski ożenił się z Teodorą Stokowską, córką Andrzeja i Magdaleny z Kurcewskich. W 1852 roku Stożkowscy sprzedali majątek Porębińskim. W Brończynie zachował się park podworski ze stawami i XVIII wieczną kaplicą oraz dworek, w którym obecnie znajduje się szkoła.
 
  
−
== '''CHRUSTY''' ==
+
Janów i Tosin https://pl.wikipedia.org/wiki/Jan%C3%B3w_(gmina_Zel%C3%B3w)
−
Wieś położona w województwie łódzkim, w powiecie łaskim, w gminie Widawa. W latach 80-tych XVIII w. majątek był w posiadaniu biskupa łuckiego. W II połowie XIX w. właścicielem tych dóbr był Jan Nepomucen Bogusławski, syn Stanisława i Urszuli z Załuskowskich.
+
Antoni Jan Bogusławski h. Ostoja, syn Antoniego Onufrego i Salomei z Bobowskich w 1859 r. wziął w dzierżawę wieczysto-czynszową blisko 4 włóki gruntów rolnych na koloniach Tosin, Janów i Janówek. W połowie lat 60. XIX w. grunty te stały się pełną własnością Ludwiki Bogusławskiej, wdowy po wspomnianym Antonim Janie. Gospodarstwo rolne w Janowie jest w posiadaniu rodziny do dnia dzisiejszego [R. Bogusławski, "Ścibor-Bogusławscy herbu Ostoja. Linia szadkowska od XVII do XX wieku", WTN, Wieluń 2020, s. 194-200, 224-241]
  
−
== '''CHUDOBA''' ==
+
Konary https://pl.wikipedia.org/wiki/Konary_(wojew%C3%B3dztwo_ma%C5%82opolskie)
−
Dawniej osada młyńska należąca do majątku Włocin [patrz: Włocin].
+
Andrzej Ścibor Bogusławski h. Ostoja, syn Marcina, wnuk Macieja, ożenił się w 1623 r. z Anną ze Stradowa Szydłowską 1v. Wyleżyńską, współwłaścicielką dóbr Konary. Małżonkowie Bogusławscy gospodarowali w Konarach do śmierci Anny, która nastąpiła w 1631 r. [Archiwum Narodowe w Krakowie, Księgi ziemskie krakowskie – powiat krakowski, sygn. 108, s. 8-11, sygn. 109, s. 277; Zakład Narodowy im. Ossolińskich, Rejestr poborowy województwa krakowskiego z 1629 roku, rękopis, k. 57]
  
−
== '''CZAJKÓW''' ==
+
Korczew https://pl.wikipedia.org/wiki/Korczew_(powiat_be%C5%82chatowski)
−
Wieś położona w województwie wielkopolskim, w powiecie kaliskim, w gminie Blizanów. Folwark należący do dóbr ziemskich Pawłówek [patrz: Pawłówek].
+
Petronela Bogusławska h. Ostoja, córka Antoniego Onufrego i Salomei z Bobowskich w 1843 r. odziedziczyła po zmarłym mężu Walentym Otockim majątek Korczew. Trzy lata później, po jej śmierci folwark w Korczewie przejęli bracia zmarłej – Antoni Jan i ks. Ignacy Napoleon Bogusławscy, którzy wykupili część tych dóbr. Bogusławscy posiadali Korczew do 1858 r. [R. Bogusławski, "Ścibor-Bogusławscy herbu Ostoja. Linia szadkowska od XVII do XX wieku", WTN, Wieluń 2020, s. 133-140, 184, 189, 194-200]
  
−
== '''CZEPÓW DOLNY''' ==
+
Kostrzewice https://pl.wikipedia.org/wiki/Kostrzewice
−
Wieś położona w województwie łódzkim, w powiecie poddębickim, w gminie Uniejów. Około 1830 r. Czepów Dolny trafił w ręce Załuskowskich herbu Rola. Poprzednio był w posiadaniu szlachty cząstkowej zwanej w tamtym rejonie „hordą uniejowską”. W połowie XIX w. właścicielem tych dóbr był Jan Nepomucen Adolf Bogusławski, syn Stanisława i Urszuli z Załuskowskich. Jego małżonką była Paulina Niemojowska, wdowa po Leonie Załuskowskim, dziedzicu Czepowa Dolnego. W tym majątku przyszły na świat dzieci Pauliny i Jana Nepomucena Bogusławskich – syn Adolf w 1849 r. i w 1846 r. córka Aniela Zuzanna, która wyszła za mąż za Jana Władysława Chrystowskiego herbu Starża, w roku 1866, dziedzica rozległych dóbr Tłokinia. Paulina i Jan Nepomucen Bogusławscy, oprócz wyżej wspomnianych dzieci, mieli jeszcze dwóch synów – Lucjana Leona i Kazimierza Stanisława.
+
W 1763 r. Franciszek Ścibor Bogusławski h. Ostoja, chorąży Wojsk Koronnych, syn Andrzeja i Katarzyny z Gorzyńskich odziedziczył Smaszków i część Kostrzewic po zmarłej żonie Annie z Jankowskich. Po Franciszku dział w Kostrzewicach odziedziczył jego syn Maksymilian. W rękach Bogusławskich majątek pozostawał jeszcze w latach 90. XVIII w. [R. Bogusławski, "Ścibor-Bogusławscy herbu Ostoja. Linia szadkowska od XVII do XX wieku", WTN, Wieluń 2020, s. 69, 104, 110, 115, 156, 157]
  
−
== '''DĄBROWA RUSIECKA''' ==
+
Łagiewniki https://pl.wikipedia.org/wiki/%C5%81agiewniki_(powiat_wielu%C5%84ski)
−
Wieś położona w województwie łódzkim, w powiecie bełchatowskim, w gminie Rusiec. Leży nieopodal drogi z Wielunia do Szczercowa. W latach 80-tych XVIII w. majątek był w rękach Stefana Walewskiego, chorążego radomszczańskiego. W połowie XIX w. właścicielem tych dóbr był Jan Nepomucen Bogusławski, syn Stanisława i Urszuli z Załuskowskich.
+
Dziedziczką części majątku Łagiewniki była Marianna z Chodakowskich Bogusławska, małżonka Jakuba Bogusławskiego h. Ostoja, syna Andrzeja i Katarzyny z Gorzyńskich. Małżonkowie Bogusławscy gospodarowali w Łagiewnikach w latach 50. i 60. XVIII w. [R. Bogusławski, "Ścibor-Bogusławscy herbu Ostoja. Linia szadkowska od XVII do XX wieku", WTN, Wieluń 2020, s. 96,97]
  
−
=='''DYLEWO'''==
+
Łochynia https://pl.wikipedia.org/wiki/%C5%81ochynia
−
Wieś położona koło Rypina, w województwie kujawsko-pomorskim. W latach 1867 - 1874 należała do Aleksandra Bogusławskiego, patrona trybunalskiego.
+
W 1615 r. Mikołaj i Jan Ściborowie Bogusławscy h. Ostoja, synowie Jana Ścibora i Doroty z Tarnowskich sprzedali odziedziczony po ojcu w 1614 r. folwark w Łochyni Marcinowi Stanisławskiemu, swojemu szwagrowi [Archiwum Narodowe w Krakowie, Księgi grodzkie krakowskie, inskrypcje, sygn. 200, s. 1101-1108, sygn. 201, s. 750-764]
  
−
== '''DZIADKOWICE''' ==
+
Nieznanice https://pl.wikipedia.org/wiki/Nieznanice
−
Wieś położona w województwie łódzkim, w powiecie zduńskowolskim, w gminie Szadek. Wieś szlachecka, występuje w źródłach pisanych od 1386. W Dziadkowicach znajdował się folwark, który często zmieniał właścicieli. W pierwszej dekadzie XVIII w. zastawnym posiadaczem wsi był Marcin Bogusławski, syna Marcina i Katarzyny z Rościerskich h. Rola.
+
Dział w Nieznanicach posiadał Ścibor Bogusławski. W roku 1510 dobra te posiadał Stanisław Witkowski, który wziął je wcześniej w zastaw za 10 grzywien od Ścibora Bogusławskiego [AGAD, Księgi grodzkie wieluńskie, inskrypcje (I), sygn. 2, k. 534v.-535]
  
−
== '''GAJ''' ==
+
Ochle https://pl.wikipedia.org/wiki/Ochle_(wojew%C3%B3dztwo_%C5%82%C3%B3dzkie)
−
Dawniej osada będąca częścią majątku Sulisławice [patrz: Sulisławice].
+
Jan Nepomucen Ścibor-Bogusławski h. Ostoja, syn Stanisława i Urszuli z Załuskowskich, ożenił się w 1843 r. z Pauliną Niemojowską, wdową po Leonie Załuskowskim. Dzięki małżeństwu Bogusławski wszedł w posiadanie kilku dużych majątków ziemskich, m.in.: Zawad, Chrustów, Dąbrowy Rusieckiej i Ochel. Na przełomie lat 60. i 70. XIX w. majątki Bogusławskich zostały, wyrokiem sądowym, zlicytowane [R. Bogusławski, "Ścibor-Bogusławscy herbu Ostoja. Linia szadkowska od XVII do XX wieku", WTN, Wieluń 2020, s. 201-208]
  
−
== '''GRZYMACZEW''' ==
+
Pawłówek https://pl.wikipedia.org/wiki/Paw%C5%82%C3%B3wek_(powiat_kaliski)
−
Wieś jest położona w województwie łódzkim, w powiecie sieradzkim, w gminie Błaszki. Od połowy XVI w. wieś była w rękach Borzysławskich herbu Szreniawa. Część tej wsi na przełomie XVII i XVIII w. należała do Malskich herbu Nałęcz a nastepnie do Bogusławskich i włączona była do dóbr Włocin [patrz: Włocin].
+
Pawłówek (część pierwszą), wraz z folwarkiem Czajków i Niedźwiadami odziedziczyła w 1833 r. Michalina Przeuska, małżonka Wojciecha Ścibor-Bogusławskiego h. Ostoja, syna Maksymiliana i Faustyny z Kiedrowskich. Bogusławscy sprzedali zadłużony majątek w 1855 r. i zamieszkali w Chmielniku koło Kalisza [R. Bogusławski, "Ścibor-Bogusławscy herbu Ostoja. Linia szadkowska od XVII do XX wieku", WTN, Wieluń 2020, s. 156-168, 218, 219]
  
−
== '''JACKÓW''' ==
+
Pobórz https://pl.wikipedia.org/wiki/Pob%C3%B3rz_(wie%C5%9B_w_wojew%C3%B3dztwie_%C5%82%C3%B3dzkim)
−
Wieś sąsiadująca z Bogusławicami, położona w województwie śląskim, w powiecie częstochowskim, w gminie Kruszyna. W okresie przedrozbiorowym należała do woj. sieradzkiego. Majątek na przełomie XIV i XV w. był własnością przedstawicieli Rodu Ostojów. Działy na Jackowie w pierwszej połowie XV w. mieli: Maciej i Leonard h. Ostoja (1413), zapewne tożsami z Maciejem i Leonardem z Bogusławic, Wojciech z Jackowa h. Ostoja (1413), Mikołaj z Jackowa (1413), Jan Gzek z Jackowa h. Ostoja (1426), Jakusz i Jan z Jackowa h. Ostoja (1447), i inni. Jacków był gniazdem rodowym Jackowskich h. Ostoja.
+
W 1615 r. Jan Tarnowski odstąpił swej siostrze Jadwidze, żonie Mikołaja Ścibora Bogusławskiego h. Ostoja, syna Jana i Doroty Tarnowskiej, swoje działy dziedziczne we wsi Pobórz wraz z folwarkiem [Archiwum Narodowe w Krakowie, Księgi grodzkie krakowskie, inskrypcje, sygn. 201, s. 1825-1830]
  
−
== '''JANÓW''' ==
+
Rososzyca https://pl.wikipedia.org/wiki/Rososzyca
−
Wieś leży w województwie łódzkim, w powiecie bełchatowskim, w gminie Zelów. W 1859 r. Antoni Jan Bogusławski, były współwłaściciel majątku Korczew [patrz: Korczew], syn Antoniego Onufrego i Salomei z Bobowskich kupił od Zarzyckich i Frankowskich (właścicieli kolonialnych), na warunkach kontraktu kolonizacyjnego (forma wieczystej dzierżawy), trzy osady rolne we wsiach: Janów, Tosin i Janówek w obszarze blisko czterech włók ziemi uprawnej. Grunty te stanowiły część rozległego majątku ziemskiego Grabica należącego do hr. Gutakowskiego. Po śmierci Antoniego Bogusławskiego (1861 r.), dzierżawa przeszła w ręce jego żony Ludwiki z Kilińskich Bogusławskiej. W wyniku reform agrarnych z lat 1864-1866 osady rolne w Janowie, Tosinie i Janówku stały się własnością owdowiałej Ludwiki Bogusławskiej. W roku 1873, skutkiem umów rodzinnych, właścicielem wspomnianych osad rolnych został Józef Bogusławski (syn Antoniego i Ludwiki z Kilińskich), pisarz gminny, który sprzedał połowę ziemi Wilhelmowi Engelowi za 1500 rb. oraz za dom murowany w Zelowie przy rynku (nr 1) wraz z placem o wartości 1500 rb. Pieniądze te posłużyły na spłatę młodszego rodzeństwa: Marianny, Ignacego i Henryka Bogusławskich. W listopadzie 1874 r. Józef Bogusławski sprzedał pozostałą część gruntów starszemu bratu Leonowi. Po śmierci Leona Bogusławskiego (1910 r.) gospodarstwo przejął jego syn Jan Władysław zrodzony z Walerii Krąkowskiej. Do dziś w rękach rodziny pozostaje w Janowie ok. 20 hektarów ziemi uprawnej i lasu.
+
Andrzej, Stefan, Stanisław i Marianna Ścibor-Bogusławscy h. Ostoja, dzieci Marcina i Marianny z Rosowskich odziedziczyły po śmierci matki (koniec XVII w.) jej dział w Rososzycy [R. Bogusławski, "Ścibor-Bogusławscy herbu Ostoja. Linia szadkowska od XVII do XX wieku", WTN, Wieluń 2020, s. 49, 50]
  
−
== '''JANÓWEK''' ==
+
Smaszków https://pl.wikipedia.org/wiki/Smaszk%C3%B3w
−
Osada będąca obecnie częścią Janowa [patrz: Janów].
+
W 1763 r. Franciszek Ścibor Bogusławski h. Ostoja, chorąży Wojsk Koronnych, syn Andrzeja i Katarzyny z Gorzyńskich odziedziczył Smaszków po zmarłej żonie Annie z Jankowskich. W rękach Bogusławskich majątek pozostawał jeszcze w latach 90. XVIII w. Później stał się własnością Kurcewskich [R. Bogusławski, "Ścibor-Bogusławscy herbu Ostoja. Linia szadkowska od XVII do XX wieku", WTN, Wieluń 2020, s. 69-85, 104-111]
  
−
== '''JARYCHY (Jaryszki)''' ==
+
Stok Polski https://pl.wikipedia.org/wiki/Stok_Polski
−
Dawniej folwark stanowiący część dóbr Włocin [patrz: Włocin].
+
W 1838 r. Stanisław Ścibor-Bogusławski h. Ostoja, mjr WP, syn Maksymiliana i Faustyny z Kiedrowskich, wstąpił w związek małżeński z Franciszką Rudnicką, właścicielką dóbr Stok. Po jej śmierci w 1847 r. stał się dziedzicem tego majątku. W rękach rodziny Bogusławskich dobra te pozostawały do 1874 r., kiedy to Jan Niepomucen Bogusławski, syn Stanisława, sprzedał je rodzinie Oppenheymów [R. Bogusławski, "Ścibor-Bogusławscy herbu Ostoja. Linia szadkowska od XVII do XX wieku", WTN, Wieluń 2020, s. 61-67, 141, 146-150, 201-206.]
  
−
== '''KAMIENICA POLSKA''' ==
+
Stryje Paskowe https://pl.wikipedia.org/wiki/Stryje_Paskowe
−
Miejscowość położona w województwie śląskim, w powiecie częstochowskim, w gminie Kamienica Polska. W roku 1823, tamtejszy folwark zwany Klepaczka wraz z młynem, cegielnią, foluszem, olejarnią, farbiarnią i dworem po Sadowskich (dawnych właścicielach) wydzierżawił od Ślązaka Jana Bendy Pacyfik Bogusławski, syn Maksymiliana i Faustyny z Kiedrowskich, były rewizor Skarbu Narodowego Królestwa Polskiego. W Kamienicy Polskiej, u boku Pacyfika Bogusławskiego, ostatnie dni swego życia spędziła jego matka Faustyna. Zmarła tam w dniu 10 sierpnia 1823 r. Kilka miesięcy później Pacyfik Bogusławski wziął ślub w kościele w Koziegłowach z Józefą z Czapskich, córką Jana, burgrabiego ostrzeszowskiego. W Kamienicy Polskiej przyszedł na świat syn Bogusławskich – Konstanty Feliks, który przeżył tylko kilka miesięcy (zm. w kwietniu 1826 r.). Oprócz Konstantego, Bogusławscy mieli drugiego syna – Aleksandra, patrona przy Trybunale w Kaliszu, ożenionego z Ewą Wyrzykowską. Z różnych dokumentów wynika, że Pacyfik Bogusławski, w pewnym sensie, przewodził społeczności Kamienicy Polskiej w czasie swojego tam pobytu. Był bowiem wybierany na urząd wójta gminy i niejednokrotnie proszony przez tamtejszych mieszkańców (np. przez Gasprowiczów w 1826 r. i w 1830 r.) do pełnienia roli ojca chrzestnego ich dzieci. Bogusławscy przebywali tam jeszcze w 1832 r., kiedy Pacyfik Bogusławski sprzedawał Piotrowi Świerczyńskiemu z Częstochowy dział ziemi z lasem. Później Bogusławscy przeprowadzili się do Kalisza, gdzie Pacyfik Bogusławski pełnił funkcję kancelisty. Bogusławscy w Kamienicy Polskiej mieli liczną służbę, do której należeli: Maciej Psiuk, Karol Czech, Katarzyna Ławnik, Ewa Ryszewska i jej córka Elżbieta.
+
W 1594 r. Marcin Ścibor Bogusławski h. Ostoja, syn Jana i Heleny z Wolskich, wszedł w posiadanie części dóbr ziemskich w Stryjach Paskowych. Bogusławski posiadał ten majątek do 1602 r. [R. Bogusławski, "Ścibor-Bogusławscy herbu Ostoja. Linia szadkowska od XVII do XX wieku", WTN, Wieluń 2020, s. 29, 30; AGAD, Księgi grodzkie sieradzkie inskrypcje, sygn. 95, k. 642v.-643v.]
  
−
== '''KASZEW''' ==
+
Sufczyn https://pl.wikipedia.org/wiki/Sufczyn_(wojew%C3%B3dztwo_ma%C5%82opolskie)
−
Wieś położona w województwie łódzkim, w powiecie sieradzkim, w gminie Goszczanów. Z początkiem lat dwudziestych XIX w. dzierżawcą dóbr Kaszew był Wojciech Bogusławski, syn Maksymiliana i Faustyny z Kiedrowskich, mąż Michaliny Klary Franciszki z Przeuskich herbu Sulima.
+
W 1632 r. Piotr Ścibor Bogusławski h. Ostoja, dziedzic Wawrowic, syn Jana i Doroty z Tarnowskich kupił od Hieronima Strasza majątek Sufczyn z folwarkiem i wsią Wolą Sufczyńską. Wcześniej, od roku 1626, Piotr Bogusławski posiadał Sufczyn tytułem zastawu [Archiwum Narodowe w Krakowie, Księgi grodzkie sądeckie, relacje, sygn. 124, s. 251-254; Księgi grodzkie krakowskie, inskrypcje, sygn. 225, s. 1904-1910; Zakład Narodowy im. Ossolińskich, Rejestr poborowy województwa krakowskiego z 1629 roku, rękopis, k. 269]
  
−
== '''KIJE''' ==
+
Sulisławice https://pl.wikipedia.org/wiki/Sulis%C5%82awice_(Kalisz)
−
Wieś położona w województwie łódzkim, w powiecie sieradzkim, w gminie Błaszki. Dawniej osada należąca do majątku Włocin [patrz: Włocin].
+
W 1712 r. Andrzej Ścibor Bogusławski h. Ostoja, syn Marcina i Marianny z Rosowskich, zawarł związek małżeński z Katarzyną Gorzyńską, dziedziczką Sulisławic i Gaju koło Kalisza. Bogusławscy w roku 1723 sprzedali Sulisławice Michałowi Węgierskiemu [R. Bogusławski, "Ścibor-Bogusławscy herbu Ostoja. Linia szadkowska od XVII do XX wieku", WTN, Wieluń 2020, s. 55-60]
  
−
== '''KŁOSKI''' ==
+
Szynczyce https://pl.wikipedia.org/wiki/Szynczyce
−
Wieś położona w województwie łódzkim, w powiecie wieruszowskim, w gminie Lututów. Obecnie nosi nazwę Kluski. Wedle inwentarza z 1782 r. wieś w tym czasie znajdowała się w posesji Ignacego Borowskiego, stolnikiewicza dobrzyńskiego. Od 2 czerwca 1783 roku posesorem Kłosek był Jakub Bogusławski, syn Katarzyny z Gorzyńskich i Andrzeja Bogusławskiego, komornika granicznego sieradzkiego. Bogusławski wziął te dobra w dzierżawę na 3 lata od Piotra Magnuskiego, komisarza wojew. kaliskiego, komornika ziemskiego wschowskiego (syna Jadwigi z Niemojowskich i Andrzeja Magnuskiego). W latach 1784-85 Bogusławski prowadził spory z dziedzicem Magnuskim dotyczące warunków dzierżawy.  
+
W 1693 majątek Szynczyce posiadał Jakub Ścibor Bogusławski h. Ostoja, syn Andrzeja i Anny Szydłowskiej. Tego roku Bogusławski zbył te dobra Stanisławowi Czajkowskiemu [CPAHU Kijów, Kolekcja Dokumentów Heroldii Królestwa Polskiego (Archiwum Kaczanowskiego), sygn. 149, Sumaryusz Akt Piotrkowskich - Tom 170, k. 94]
  
−
== '''KORCZEW''' ==
+
Świerczyńsko https://pl.wikipedia.org/wiki/%C5%9Awierczy%C5%84sko
−
[[Plik:Zabudowania folwarczne w Korczewie.JPG|150px|thumb|right|Zabudowania folwarczne w Korczewie]]
+
W 1594 r. właścicielem działów w dobrach Świerczyńsko i Gieski był Marcin Ścibor Bogusławski h. Ostoja, syn Jana i Heleny z Wolskich. Tego roku Bogusławski zamienił wspomniane działy na części dóbr ziemskich w Stryjach Paskowych [R. Bogusławski, "Ścibor-Bogusławscy herbu Ostoja. Linia szadkowska od XVII do XX wieku", WTN, Wieluń 2020, s. 29, 30; AGAD, Księgi grodzkie sieradzkie inskrypcje, sygn. 95, k. 642v.-643v.]
−
Wieś położona w województwie łódzkim, w powiecie i gminie Bełchatów. Na przełomie XVIII i XIX w. Korczew stanowił część majątku Dobiecin, należącego do Otockich. W latach późniejszych, wynikiem działów rodzinnych, został wydzielony jako osobny folwark. W roku 1835 Walenty Otocki herbu Dołęga, właściciel Korczewa ożenił się z Petronellą Bogusławską, córką Antoniego Onufrego i Salomei z Bobowskich. W roku 1838 przyszedł na świat pierworodny państwa Otockich –  Wenanty, niedługo potem Antoni i Anna. Po siedmiu latach pożycia małżeńskiego, Walenty Otocki zmarł. Stało się to w dniu 15 listopada 1843 r.,. Owdowiała Petronella z Bogusławskich Otocka wyszła ponownie za mąż za Leona Ambrożewicza. Dwa lata po śmierci Otockiego, w czerwcu 1845 roku, brat Petronelli – ks. Ignacy Bogusławski wszedł w posiadanie części majątku Korczew, przekazując pewną sumę swej siostrze na wykupienie owych części z rąk Ludwika Kaczkowskiego, dziedzica Bełchatowa. Trzy lata później, rankiem 28 stycznia 1846 r. Petronella z Bogusławskich 1v. Otocka 2v. Ambrożewiczowa, dziedziczka Korczewa, zmarła. Została pochowana w grobie rodzinnym Otockich na cmentarzu w Bogdanowie (grób ten zachował się do naszych czasów). Fakt ten postawił rodzinę przed koniecznością podjęcia pewnych decyzji dotyczących jej dzieci i majątku. Wolą rady familijnej ks. Ignacy Bogusławski został głównym opiekunem osieroconych: Anny, Antoniego i Wenantego Otockich, natomiast majątkiem zaopiekował się brat Antoni Jan Bogusławski, który wziął Korczew w dzierżawę a w roku 1855 odkupił od Józefa Turczynowicza za przeszło 1900 rubli części tych dóbr, które rok wcześniej Turczynowicz przejął od Otockich jako schedę po Józefie Kunegundzie Tekli Otockiej (córce Walentego Otockiego z pierwszego małżeństwa). Od tego momentu Korczew znalazł się w pełni pod nadzorem Bogusławskich. Ks. Ignacy i jego brat Antoni Bogusławscy posiadali przeszło 1/3 majątku, a pozostałe 2/3 trzymali w dzierżawie. W Korczewie przyszły na świat wszystkie dzieci Antoniego Bogusławskiego zrodzone z małżonki Ludwiki Kilińskiej – Leon Tomasz Adam (1850), Józef Teofil (1852), Aniela Salomea (1854), Marianna Zofia (1856), Ignacy Henryk (1858) i Henryk Stanisław (1859). Korczew niedługo był w rękach Bogusławskich, bowiem decyzją rady familijnej z roku 1858 bracia Antoni i ks. Ignacy Bogusławscy odstąpili posiadane części Korczewa swojemu siostrzeńcowi Wenantemu Otockiemu, który aby spłacić obu wujów zaciągnął pożyczkę w Towarzystwie Kredytowym Ziemskim. Otocki w pamiętnym 1863 r. wziął udział w powstaniu. Ożenił się z Florentyną Kamocką h. Saryusz, z którą miał troje dzieci: Jadwigę, Zofię i Feliksa (Felicjana). Po jego śmierci Korczew przejął syn Feliks, któremu udało się skupić w swym ręku także Dobiecin i Zwierzchów (pow. piotrkowski). Feliks Otocki był prawnikiem ale też udzielał się w pracy społecznej. Był posłem do Dumy. Utworzył stowarzyszenie „Postęp”. Po jego śmierci majątek administrowany był przez zięcia Feliksa Ksyka (do września 1939 roku).
 
  
−
== '''KOSTRZEWICE''' ==
+
Wawrowice https://pl.wikipedia.org/wiki/Wawrowice_(wojew%C3%B3dztwo_%C5%9Bwi%C4%99tokrzyskie)
−
Wieś położona w województwie łódzkim, w powiecie sieradzkim, w gminie Błaszki. Obecnie część wsi Smaszków [patrz: Smaszków]. W latach osiemdziesiątych XVIII w. dobra Kostrzewice były w rękach kilku rodzin szlacheckich. Kostrzewice – Olszewiznę oraz części w Kostrzewicach - Zalasach posiadali Bogusławscy,  natomiast Kostrzewice – Jadamki, Maciszewice i inne części Zalasów posiadali: Baliccy, Wstowscy, Chociszewscy, Pawłowscy i Żeromscy. Po śmierci, w 1796 r., Franciszka Ksawerego Bogusławskiego, syna Andrzeja i Katarzyny z Gorzyńskich, dziedzica wspomnianych części w Kostrzewicach, dobra te przeszły w ręce jego dzieci: Julianny Konstancji, żony komornika ziemskiego wieluńskiego Józefa Kurcewskiego, Tekli Elżbiety, zamężnej za Michałem Mokrskim, szambelanem, Maksymiliana Edwarda i Ludwika Bartłomieja Bogusławskich oraz Józefa Byszewskiego, rotmistrza wojsk koronnych, wdowca po Krystynie Bogusławskiej, córce Franciszka.  
+
W 1591 r. Jan Ścibor Bogusławski h. Ostoja, syn Macieja, dziedzic Bogusławic, posiadał część dóbr Wawrowice wraz z folwarkiem Wawrowka i spichlerzem na Przedmieściu Wiślickim. W latach 1598-1601 dokonał zamiany posiadanych dóbr Gluzy na pozostałe części w Wawrowicach należące do uposażenia dziekana kolegiaty sandomierskiej Jana Wielickiego. Zamianę tę zaaprobowali: papież Klemens VIII, król Zygmunt III i bp krakowski Jerzy Radziwiłł. Wawrowice były w rękach Bogusławskich jeszcze w latach 50. XVII w. Posiadał je wówczas Piotr, syn wspomnianego wyżej Jana [R. Bogusławski, "Ścibor-Bogusławscy herbu Ostoja. Linia szadkowska od XVII do XX wieku", WTN, Wieluń 2020, s. 26, 27; Rejestry poborowe woj. sandomierskiego 1504-1591, sygn. 8, k. 714; Archiwum Narodowe w Krakowie, Księgi grodzkie krakowskie, inskrypcje, sygn. 200, s. 1101-1108; Archiwum Narodowe w Krakowie, Księgi ziemskie krakowskie – powiat lelowski, sygn. 411, s. 783-786]
  
−
== '''ŁAGIEWNIKI''' ==
+
Wilkowice https://pl.wikipedia.org/wiki/Wilkowice_(powiat_podd%C4%99bicki)
−
Wieś położona w województwie łódzkim, w powiecie wieluńskim, w gminie Czarnożyły. Często zmieniała właścicieli (należała między innymi do: Mokrskich, Grodzieckich, Brodnickich, Chlebowskich, Skrzyńskich, Michalskich, Chodakowskich, Korzenickich, Skorzewskich, Stokowskich i Ostrowskich). We wsi zachował się drewniany kościółek p.w. św. Jana Chrzciciela, wystawiony w 1623 r. W połowie XVII wieku część Łagiewnik zwaną później "Golbiczyzna" posiadał Baltazar Golbicki herbu Ogończyk, który w 1666 roku uczestniczył w popisie szlachty wieluńskiej. W I połowie XVIII wieku dziedziczką "Golbiczyzny" była Agnieszka Golbicka, żona Andrzeja Jeżyńskiego herbu Jezierza. Ich córka Anna wyszła za mąż za Józefa Chodakowskiego herbu Dołęga. W ten sposób część Łagiewnik trafiła w ręce Chodakowskich. Po śmierci Józefa Chodakowskiego dziedzicami części wsi zostały jego dzieci: Maksymilian, Piotr, Tomasz, Stanisław oraz córka Marianna, żona Jakuba Bogusławskiego herbu Ostoja (syna Andrzeja i Katarzyny z Gorzyńskich). W latach 1698-1753 proboszczem w Łagiewnikach był wuj Marianny Bogusławskiej - ks. Stanisław Jeżyński (powołany został na probostwo łagiewnickie z prezenty dziedziców wsi: Kazimierza Brodnickiego, Sebastiana Skrzyńskiego oraz Pawła i Piotra Chlebowskich.
+
Wilkowice były dziedzictwem Anny Lochman, która wyszła za mąż w 1893 r. za Stanisława Ścibor-Bogusławskiego h. Ostoja, syna Władysława i Józefy ze Skotnickich. Bogusławscy posiadali Wilkowice do wybuchu II wojny światowej. Ostatnim właścicielem Wilkowic był Tadeusz Ścibor-Bogusławski, syn Stanisława i Anny z Lochmanów [R. Bogusławski, "Ścibor-Bogusławscy herbu Ostoja. Linia szadkowska od XVII do XX wieku", WTN, Wieluń 2020, s. 256-262, 283-285]
  
−
== '''NIWA''' ==
+
Włocin i Grzymaczew https://pl.wikipedia.org/wiki/W%C5%82ocin-Wie%C5%9B https://pl.wikipedia.org/wiki/Grzymaczew
−
Wieś położona w województwie łódzkim, w powiecie sieradzkim, w gminie Błaszki. Obecnie część wsi Kije Pęczek. Dawniej osada należąca do majątku Włocin [patrz: Włocin].
+
W 1723 r. Andrzej Ścibor-Bogusławski h. Ostoja, komornik graniczny sieradzki, syn Marcina i Marianny z Rosowskich, kupił dobra Włocin wraz z częścią Grzymaczewa, folwarkiem Jarychy oraz osadami: Kije, Stelmachy, Niwa, Pęczek, Chudoba. W rękach rodziny Bogusławskich majątek ten pozostawał do 1816 r., kiedy to prawnuk Andrzeja – Stanisław Bogusławski, syn Maksymiliana i Faustyny z Kiedrowskich, sprzedał go Alojzemu Wierusz-Niemojewskiemu. Majątek na krótko wykupił w 1860 r. syn Stanisława – Jan Nepomucen Bogusławski, lecz kilka lat później został wywłaszczony na rzecz Towarzystwa Kredytowego Ziemskiego [R. Bogusławski, "Ścibor-Bogusławscy herbu Ostoja. Linia szadkowska od XVII do XX wieku", WTN, Wieluń 2020, s. 55, 60, 61, 67-73, 77, 82-85, 112-115, 141, 143, 201-206]
  
−
== '''NOWA WIEŚ''' ==
+
Wrzeszczewice https://pl.wikipedia.org/wiki/Wrzeszczewice
−
Wieś położona w województwie łódzkim, w powiecie sieradzkim, w gminie Brzeźnio. W latach 1808 – 1809 dzierżawcą w Nowej Wsi był Ignacy Bogusławski, syn Jakuba i Marianny z Chodakowskich. Majątek w XIX w. należał do Rembowskich h. Ślepowron. Był tam stary dwór wzniesiony u schyłku XVIII w. Jeden z bywających tam gości tak go opisał: „''...był to obszerny, niski i stary dworek, do którego wiodła kraciasta altana ociemniona jedną dużą gałęzią dzikiego wina (...) Cała przyjemność majątku w Nowej Wsi to piękny liściasty ogród, jaki rozłożył się na znacznym obszarze dookoła domu''”.
+
Majątek Wrzeszczewice kupił w 1660 r. Marcin Ścibor-Bogusławski, syn Marcina i Małgorzaty z Piorunowskich, wnuk Jana i Heleny z Wolskich. Dobra te w rękach Bogusławskich pozostawały przez 36 lat (w roku 1696 sprzedał Wrzeszczewice Marcin Bogusławski, syn powyżej wspomnianego Marcina i Katarzyny z Rościerskich) [R. Bogusławski, "Ścibor-Bogusławscy herbu Ostoja. Linia szadkowska od XVII do XX wieku", WTN, Wieluń 2020, s. 31-40]
  
−
== '''NIECHCICE''' ==
+
Zaborów https://pl.wikipedia.org/wiki/Zabor%C3%B3w_(gmina_Zadzim)
−
Wieś położona w województwie łódzkim, w powiecie piotrkowskim, w gminie Rozprza. W roku 1810 dzierżawcą w Niechcicach był Walenty Bogusławski, syn Jakuba i Marianny z Chodakowskich.
+
Władysław Wincenty Ścibor-Bogusławski h. Ostoja, syn Wojciecha i Michaliny z Przeuskich, wymieniany był w aktach metrykalnych parafii Małyń (w latach 1866-1874) jako dziedzic Zaborowa [R. Bogusławski, "Ścibor-Bogusławscy herbu Ostoja. Linia szadkowska od XVII do XX wieku", WTN, Wieluń 2020, s. 218-223]
  
−
== '''NIEDŹWIADY''' ==
+
Zawady https://pl.wikipedia.org/wiki/Zawady_(powiat_%C5%82aski)
−
Wieś w woj. wielkopolskim, pow. kaliskim, gminie Żelazków. Niedźwiady wchodziły w skład dóbr ziemskich Pawłówek do 1878 r. [patrz: Pawłówek].
+
Jan Nepomucen Ścibor-Bogusławski h. Ostoja, syn Stanisława i Urszuli z Załuskowskich, ożenił się w 1843 r. z Pauliną Niemojowską, wdową po Leonie Załuskowskim. Dzięki małżeństwu Bogusławski wszedł w posiadanie kilku dużych majątków ziemskich, m.in.: Zawad, Chrustów, Dąbrowy Rusieckiej i Ochel. Na przełomie lat 60. i 70. XIX w. majątki Bogusławskich zostały, wyrokiem sądowym, zlicytowane [R. Bogusławski, "Ścibor-Bogusławscy herbu Ostoja. Linia szadkowska od XVII do XX wieku", WTN, Wieluń 2020, s. 201-208]
  
−
== '''OCHLE''' ==
 
−
Wieś położona w województwie łódzkim, w powiecie łaskim, w gminie Widawa. U schyłku XVIII w. majątek był w ręku Stanisława Chrzanowskiego h. Poraj, podwojewodziego piotrkowskiego. W połowie XIX w. właścicielem tych dóbr był Jan Nepomucen Bogusławski, syn Stanisława i Urszuli z Załuskowskich. W latach 80-tych XIX w. majątek był w posiadaniu Kozarskich.
 
  
−
== '''PAWŁÓWEK''' ==
+
'''Zastawy i dzierżawy'''
−
Wieś położona w województwie wielkopolskim, w powiecie kaliskim, w gminie Blizanów. Dobra ziemskie Pawłówek (z osadą Niedźwiady) i Czajków wraz z dobrami Kokanin stanowiły jedną całość i jako majątek pojezuicki zostały nadane przywilejem Stanisława Augusta Króla Polskiego z dnia 6.10.1774 r. Stanisławowi Kwiatkowskiemu, który sprzedał je 14.4.1790 r. Józefowi Przeuskiemu herbu Sulima, gen. adjut. JKMci, miecznikowi kaliskiemu. Po śmierci Józefa Przeuskiego odziedziczył te dobra jego syn Franciszek Przeuski. Tytuł własności został ustalony w hipotece pruskiej z mocy rezygnacji z dnia 22.2.1791 r. i dekretu z dnia 8.7.1797 r. Po śmierci Franciszka Przeuskiego majątek odziedziczyły jego dwie córki, zrodzone z Ludwiki ze Starzeńskich herbu Lis: Joanna Załuskowska i Michalina Klara Franciszka Bogusławska, które dokonały podziału majątku aktem z dnia 28.7.1833 r. przed rejentem Białobrzeskim w Kaliszu. Dobra Kokanin wzięła Joanna Załuskowska a Pawłówek cz. 1, wraz z nowopowstałym folwarkiem Czajków i Niedźwiadami wzięła Michalina Bogusławska, małżonka Wojciecha Bogusławskiego, syna Maksymiliana i Faustyny z Kiedrowskich. Nowe właścicielki dóbr Pawłówek i Kokanin zobowiązały się spłacić na rzecz Funduszu Edukacyjnego sumę 20 tys. 24 rb. 12,5 kop. Nie było to jedyne obciążenie poojcowskiego majątku. Pozostałe długi sięgały niemal 50 tys. zł. pol. a do tego dochodziło obciążenie na sumę 140 tys. zł. pol., o którą toczył się proces z hr. Górowskimi. Mimo tych trudności Bogusławscy przez kolejne 22 lata gospodarowali w Pawłówku. W końcu jednak zdecydowali się sprzedać zadłużony majątek. Dobra kupił w roku 1855 Adam Węgierski za 251 tys. zł. pol. Do rąk Bogusławskich trafiło jednak zaledwie 65 tys. 252 zł. pol. w listach zastawnych Królestwa Polskiego, gdyż resztę pochłonęły długi. Po sprzedaży Pawłówka Michalina i Wojciech Bogusławscy zamieszkali w Chmielniku koło Kalisza. Z przekazów rodzinnych i aktów metrykalnych parafii w Kokaninie wiadomo, że Michalina i Wojciech Bogusławscy mieli kilkanaścioro córek – Józefę Eufrozynę, Zofię Katarzynę, Ludwikę Joannę, Marcjannę Ludwikę, Mariannę Eleonorę, Julię Nepomucenę, Paulinę Agnieszkę, Magdalenę Karolinę, Helenę i Marię oraz dwóch synów – Franciszka Jana Kapistrana i Władysława Wincentego.
 
  
−
== '''PĘCZEK''' ==
+
Bieglów https://pl.wikipedia.org/wiki/Biegl%C3%B3w
−
Wieś położona w województwie łódzkim, w powiecie sieradzkim, w gminie Błaszki. Obecnie część wsi Kije Pęczek. Dawniej osada należąca do majątku Włocin [patrz: Włocin].
+
W roku 1635 Bieglów posiadał, tytułem zastawu, Piotr Ścibor-Bogusławski h. Ostoja, dziedzic Wawrowic, syn Jana i Doroty z Tarnowskich [Archiwum Narodowe w Krakowie, Księgi grodzkie krakowskie, inskrypcje, sygn. 241, s. 462-465]
  
−
== '''PIEGONISKO''' ==
+
Bogdanów https://pl.wikipedia.org/wiki/Bogdan%C3%B3w_(wojew%C3%B3dztwo_%C5%82%C3%B3dzkie)
−
Wieś położona jest w województwie wielkopolskim, w powiecie kaliskim, w gminie Brzeziny. W XIX w. wchodziła w skład majątku Stok [patrz: Stok Polski].
+
Przed rokiem 1666 Bogdanów dzierżawiła Teofila z Siekluk Sieklucka, żona G. Jakuba Ścibor-Bogusławskiego h. Ostoja, syna Andrzeja i Anny z Szydłowskich [AGAD, Księgi grodzkie sieradzkie inskrypcje, sygn. 172, k. 58v.-59]
  
−
=='''PORĘBY''' ==
+
Boszczynek https://pl.wikipedia.org/wiki/Boszczynek
−
Osada położona jest w województwie łódzkim, w pow. sieradzkim, w gminie Błaszki. W XIX w. wchodziła w skład majątku Stok [patrz: Stok Polski].
+
Bosczyn (dziś Boszczynek) w latach 1636-1640 dzierżawił od Akademii Krakowskiej Jan Ścibor-Bogusławski h. Ostoja, syn Jana i Doroty z Tarnowskich [Archiwum Narodowe w Krakowie, Księgi grodzkie krakowskie, inskrypcje, sygn. 251, s. 1667-1668; Corpus Academicum Cracoviense (CAC) https://cac.historia.uj.edu.pl/]
  
−
=='''RAKOWICE''' ==
+
Bronowice https://pl.wikipedia.org/wiki/Bronowice_(wojew%C3%B3dztwo_%C5%82%C3%B3dzkie)
−
Wieś jest położona w województwie łódzkim, w powiecie sieradzkim, w gminie Wróblew. Dzierżawcą w Rakowicach, do czerwca 1822 r. (prawdopodobnie przez trzy lata) był Ignacy Bogusławski, syn Jakuba i Marianny z Chodakowskich.
+
W roku 1813 posesorem części Bronowic był Antoni Onufry Ścibor-Bogusławski h. Ostoja, syn Jakuba i Marianny z Chodakowskich [R. Bogusławski, "Ścibor-Bogusławscy herbu Ostoja. Linia szadkowska od XVII do XX wieku", WTN, Wieluń 2020, s. 129]
  
−
=='''RALEWICE''' ==
+
Brończyn https://pl.wikipedia.org/wiki/Bro%C5%84czyn
−
Wieś jest położona w województwie łódzkim, w powiecie poddębickim, w gminie Zadzim. Dzierżawcą Ralewic w latach 1814-1816 był Ignacy Bogusławski, syn Jakuba i Marianny z Chodakowskich. Umowę o dzierżawę tych dóbr zawarł Bogusławski z dziedzicem Ignacym Jabłkowskim w czerwcu 1814 roku. Potwierdzenie tej umowy złożyła w lipcu tego roku u notariusza w Szadku żona Jabłkowskiego - Karolina Filipina z hr. Schönaich-Carolath Jabłkowska. Umowa dzierżawna dotyczyła rozległych dóbr Ralewice wraz z wsiami do tych dóbr przynależnymi Holendrami, Grabiną i Skęcznem.
+
W latach 1832-1838 posiadaczami Brończyna, tytułem zastawu, byli małżonkowie Franciszka z Orłowskich i Stanisław Ścibor-Bogusławski h. Ostoja, syn Maksymiliana i Faustyny z Kiedrowskich [R. Bogusławski, "Ścibor-Bogusławscy herbu Ostoja. Linia szadkowska od XVII do XX wieku", WTN, Wieluń 2020, s. 145, 146]
  
−
== '''SĘDZIMIROWICE''' ==
+
Chorzelów https://pl.wikipedia.org/wiki/Chorzel%C3%B3w
−
[[Plik:Dwor w Sedzimirowicach.jpg|150px|thumb|right|Dwór w Sędzimirowicach]]
+
W roku 1600, Jan Ścibor Bogusławski h. Ostoja, dziedzic Bogusławic, syn Macieja, wszedł w posiadanie, tytułem zastawu, dóbr Chorzelów z folwarkiem Przyłęk [Archiwum Narodowe w Krakowie, Księgi grodzkie krakowskie, inskrypcje, sygn. 175, s. 1026-1028]
−
Wieś leży w województwie łódzkim, w powiecie sieradzkim, w gminie Błaszki. W roku 1820 dzierżawcą w Sędzimirowicach był Stanisław Bogusławski, kapitan wojsk polskich, syn Faustyny z Kiedrowskich i Maksymiliana małżonków Bogusławskich. Wtenczas majątek był w rękach Kiedrowskich. W lutym tego roku Stanisław Bogusławski zawarł związek małżeński z Franciszką Orłowską, córką Andrzeja i Magdaleny z Kamieńskich. Zachował się w Sędzimirowicach parterowy dwór neoklasycystyczny z początku XIX w. z czterokolumnowym portykiem. Na szczycie portyku znajdowały się rzeźby - Tadeusza Kościuszki w otoczeniu postaci mitologicznych oraz figura Napoleona Bonapartego. Obecnie rzeźby z portyku składowane są w budynkach gospodarczych obok dworu.
 
  
−
== '''SMASZKÓW''' ==
+
Częstochowa (wójtostwo miasta Częstochowy) https://pl.wikipedia.org/wiki/Stare_Miasto_(Cz%C4%99stochowa)
−
[[Plik:Dwor Boguslawskich w Smaszkowie.jpg|150px|thumb|right|Dwór w Smaszkowie. Rys. R. Bogusławski]]
+
Andrzej Ścibor Bogusławski h. Ostoja, syn Marcina, wnuk Macieja w latach 1632-1635 r. był dożywotnim posiadaczem wójtostwa częstochowskiego (własność królewska). W roku 1635 król Władysław IV zezwolił Bogusławskiemu by mógł ustąpić z praw dożywotnich do wójtostwa miasta Częstochowy na rzecz Stanisława z Pilczy Korycińskiego, cześnika krakowskiego [AGAD, MK 180, k. 421-421v.; Archiwum Narodowe w Krakowie, Księgi grodzkie krakowskie, relacje, sygn. 701, s. 306]
−
Wieś położona w województwie łódzkim, w powiecie sieradzkim, w gminie Błaszki. Pierwsza wzmianka dotycząca wsi pochodzi już z 1391 roku. Od XV w. Smaszków dzielił się na Wielki i Mały. W roku 1509 część wsi zwana Smaszków Mały stała się własnością Mikołaja Kobierzyckiego, który nabył te dobra (wraz z sąsiednimi Kostrzewicami) od Jadwigi z Radlickich i Marcina małżonków Kostrzewskich. Natomiast Smaszków Wielki pozostawał niezmiennie w rękach rodziny Smaszkowskich, co trwało aż do 1541 r., kiedy to Feliks Smaszkowski sprzedał tę część wsi Wojciechowi i Stanisławowi Kobierzyckim. W ten sposób Smaszków w całości znalazł się w rękach rodziny Kobierzyckich, którzy władali tymi dobrami przeszło sto lat.
 
−
W roku 1667 Kazimierz Kobierzycki, chorążyc bydgoski sprzedał Smaszków za 4 tys. 300 zł pol. Marcinowi z Siemikowic Radoszewskiemu, który 23 lata później zbył te dobra Adamowi Psarskiemu za 12 tys. zł pol. Psarscy gospodarowali w Smaszkowie 25 lat do roku 1715. Wówczas syn i córki Adama Psarskiego – Jan, Marianna (żona Sebastiana Żeromskiego), Katarzyna, Jadwiga i Teresa sprzedali majątek Wojciechowi Jabłkowskiemu za sumę 12 tys. 200 zł pol. W lipcu 1728 roku od Jabłkowskiego wieś kupił Michał Wargawski, który trzy lata później – dnia 11 lipca 1731 r. zawarł kontrakt sprzedaży dóbr Smaszków (wraz z częścią Kostrzewic) za sumę 25 tys. zł pol. z Janem, Józefem, Andrzejem i Marianną (żoną Franciszka Milewskiego), braćmi i siostrą Rowińskimi. Nowi dziedzice Smaszkowa posiadali majątek 10 lat. Po upływie tego okresu, w roku 1741 kupił od nich wspomniane dobra Jan Jankowski za 26 tys. zł pol. Po śmierci Jankowskiego majątek odziedziczyła w części córka Anna, żona 1v. Ludwika Poniatowskiego 2v. Franciszka Bogusławskiego, chorążego wojsk koronnych. Wg Słownika geograficznego Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich wieś Smaszków dziedziczył w roku 1745 Kajetan Jankowski. W roku 1765 Józef i Antoni Poniatowscy – synowie nieżyjącej wówczas Anny z Jankowskich 1v. Poniatowskiej 2v. Bogusławskiej ustąpili swe działy na Smaszkowie ojczymowi Franciszkowi Bogusławskiemu za sumę 8 tys. 545 zł pol. Inne części dóbr trafiły w ręce Adama Porowskiego, miecznika nowogrodzkiego, który w roku 1788 sprzedał je za 6 tys. zł pol. Józefowi z Komorza Kurcewskiemu, komornikowi ziemskiemu wieluńskiemu.
 
−
Po śmierci Franciszka Bogusławskiego w 1796 r. majątek, który posiadał w Smaszkowie przeszedł, drogą spadku, na jego dzieci: Juliannę Konstancję (żonę wspomnianego komornika ziemskiego wieluńskiego Józefa Kurcewskiego), Teklę Elżbietę (żonę szambelana Michała Mokrskiego), Maksymiliana Edwarda i Ludwika Bartłomieja Bogusławskich oraz Józefa Byszewskiego, rotmistrza wojsk koronnych, wdowca po Krystynie Bogusławskiej – zmarłej córce Franciszka. W wyniku kompromisów zawartych między członkami rodzin: Bogusławskich, Byszewskich, Mokrskich i Kurcewskich majątek stał się własnością tych ostatnich.
 
−
Od Kurcewskich Smaszków nabył Stanisław Suchorski. Ostatnim właścicielem Smaszkowa z tego rodu był Teodor Suchorski, który zginął w bitwie pod Rudnikami w powstaniu styczniowym. Od Suchorskich Smaszków przeszedł w ręce Gątkiewiczów: Cezarego, a następnie Alojzego, który sprzedał go Joannie z Taczanowskich Walewskiej, za 80 tys. rs. W rękach tej rodziny Smaszków pozostawał do II wojny światowej.
 
−
Tak w dużym skrócie przedstawiają się dzieje własności ziemskiej dóbr Smaszków. Tamtejszy dwór nie zachował się do naszych czasów. Mamy jednak możliwość odtworzyć jego wygląd z lat 80. XVIII w. dzięki zapisom w księdze grodzkiej sieradzkiej ''inscriptionum'' nr 230. W tym czasie, w Smaszkowie gospodarowali Bogusławscy h. Ostoja.  
 
  
 +
Dziadkowice https://pl.wikipedia.org/wiki/Dziadkowice_(wojew%C3%B3dztwo_%C5%82%C3%B3dzkie)
 +
W roku 1699 Marcin Ścibor-Bogusławski h. Ostoja, syn Marcina i Katarzyny z Rościerskich wszedł w posiadanie Dziadkowic, tytułem zastawu [R. Bogusławski, "Ścibor-Bogusławscy herbu Ostoja. Linia szadkowska od XVII do XX wieku", WTN, Wieluń 2020, s. 38]
  
−
Fragmenty opisu dworu Bogusławskich w Smaszkowie z 1784 roku.
+
Dziaduszyce https://pl.wikipedia.org/wiki/Dziadkowice_(wojew%C3%B3dztwo_%C5%82%C3%B3dzkie)
−
„''Najprzód wchodząc z podwórza do dworu, który stoi pod południe widzieliśmy drzwi na dwóch zawiasach, hakach, z rękojeścią żelazną i klamką żelaznymi, zasuwką drewnianą z tarcic prostą robotą. Do sieni wszedłszy, w której podłogi nie masz tylko doły w ziemi powybijane, z której sieni po prawej ręce widzieliśmy drzwi na dwóch zawiasach, hakach, zamki i kurcatą żelaznemi, u których drzwi z prawej poodrywane i haczyk. Do izby pańskiej wszedłszy widzieliśmy po lewej ręce kominek, u którego kaptur zepsuty, piec z kafli białych w prążki modre, ten w przestawianiu reparacji potrzebuje. W tej izbie są okna trzy o dwóch kwaterach otwieranych na zawiasach z haczykami żelaznemi w tafelki, w których duże tafelki wybite, ramy zaś u tych okien a osobliwie u dwóch ode drzwi (...) popróchniałe. W tej izbie widzieliśmy kredens stary, u którego szpągi poodrywane u drzwiczek górnych, które na trzech zawiaskach francuskich, są u tych zamek zepsuty, szkło potłuczone, drzwiczki zaś u dolnego schowania na dwóch zawiasach z zamkiem i kluczem w tym kredensie puliczki (półeczki) do stawiania szkła się też spróchniały, popsuły. W tej izbie podłoga z tarcic miejscami powyprężana, miejscami pogniła. Z tej izby w rogu pieca są drzwi podwójne na czterech zawiasach hakach z zamkiem i zasuwką żelaznemi (...). Do tego pokoju wszedłszy po lewej ręce widzieliśmy piece z kafli białych, u którego koronka zepsuta i kominek, u którego kaptur mocno narysowany i niebezpieczny. Szafa przy drzwiach nowa w której drzwi na czterech zawiasach francuskich z zamkiem francuskim ze szufladami, nowa. W tym pokoju okna dwa o dwóch kwaterach otwieranych na zawiasach z haczykami żelaznemi, w tafelki, w ołów (oprawione), w których jedna kwatera zła w drewno (oprawiona), tylko w niej są tafelki nie wywiane. W tych pokojach znajdują się rzeczy te my widzieli jako to: obrazów 5 w ramach (…), stołków (z) poręczami 6, łóżka 2 złe, sita do sypania kasz i mąk 3 stare. Podłoga w tym jest z tarcic miejscami pobutwiała, i tam znajdujemy rzeczy, któreśmy widzieli i osobnym regestrem spisane inwentarskim jako to: w sieni znajduje się waza cenowa jedna, półmisków 5, przystawka 1, talerz 1, lichtarz cenowy (cynowy) 1 (…), farfurek 5, filiżanek para, karafka szklana, szklanica jedna kryształowa, kieliszek 1, kubków 2 prostych, nalewka, smoczek dzban 1, butlów szklanych 3, obrus 1 zły, dzbanek do piwa gliniany polewany żółty, rożen żelazny 1. Z tego pokoju przy kominku widzieliśmy drzwi na dwóch zawiasach, hakach, zamkiem i kurczatą żelaznemi. Do komory wszedłszy przystawionej, w której podłoga z tarcic stara powyprężana i posoba (sufit) stara. Z tej komory widzieliśmy drzwi na bindaż (ogródek ziołowy) na dwóch zawiasach, hakach, ze dwiema haczykami żelaznymi, stare. Wyszedłszy na bindaż widzieliśmy okiennic starych złych 5 na zawiasach i hakach żelaznych. Wyszedłszy z tych pokojów na powrót do sieni widzieliśmy po prawej ręce drzwi do izby czeladnej z tarcic na dwóch zawiasach, hakach z wrzeciądzem, skoblem, klamką, haczykiem żelaznemi. Do izby czeladnej wszedłszy widzieliśmy kominek i piec z gruntu złe, niebezpieczne, nowej potrzebujące reperacji. W tej izbie okna dwa z drewna w tafelki, w których 3 tafelki stłuczone, szafki 2 stare z tarcic do stawiania statków. W tej izbie podłogi nie masz tylko doły w ziemi pokopane. W tej izbie czeladnej drzwi do komory na dwóch zawiasach, hakach z wrzeciądzem, skoblem żelaznem. Do komory wszedłszy, w której podłogi nie masz (...). Z tej komory drzwi z tarcic na dwóch zawiasach, hakach żelaznych, zapora drewnianą. Nad temi drzwiami jest okienko małe. Z tej izby czeladnej dalej na prost idąc do sieni, w której widzieliśmy drzwi do kuchni z tarcic na dwóch zawiasach i hakach żelaznych. W tej kuchni komin miejscami porysowany poprawy dla niebezpieczeństwa ognia potrzebujący. Tymi wszedłszy do sieni po prawej ręce widzieliśmy schód na górę idący tarcicami obity, zamykany, którego drzwi na dwóch zawiasach, hakach z wrzeciądzem, skoblem, żelaznemi. Na górę wszedłszy widzieliśmy nad ziemią izbetkę, do której drzwi na zawiasach dwóch, hakach z wrzeciądzem, skoblem i haczykiem żelaznem, do którego wszedłszy widzieliśmy okno na podwórze jedno w szyby małe okrągłe w ołów (oprawione) dobre. W tej izdebce podłoga i posoba (sufit) z tarcic stawiane (w) węgły z drzewa rzniętego bez pieca i kominka. Kozły na tym dworze miejscami pobutwiałe dla zacieku gdyż znacznej jak nowej potrzebuje reperacji. Na okół zaś tego dworu idąc, chodząc widzieliśmy ściany miejscami pobutwiałe a osobliwie wchodząc do dwora słupy i przyciesie pogniłe i popróchniałe, znacznej potrzeby reperacji. Koło tego dworu bindaż (ogródek ziołowy) na okół nie skoszony nie ogrodzony.''”
+
W latach 1620-1635 Dziaduszyce znajdowały się w posiadaniu, tytułem zastawu, małżonków Jadwigi Tarnowskiej i Mikołaja Ścibora Bogusławskiego h. Ostoja, syna Jana i Doroty Tarnowskiej [Archiwum Narodowe w Krakowie, Księgi grodzkie krakowskie, relacje, sygn. 689, s. 3748-3749; Księgi grodzkie krakowskie, inskrypcje, sygn. 241, s. 592-598]
  
−
== '''SOKOŁÓW''' ==
+
Gawłuszowice https://pl.wikipedia.org/wiki/Gaw%C5%82uszowice
−
Wieś położona w województwie łódzkim, w powiecie sieradzkim, w gminie Sieradz. W II połowie XVIII w. majątek był królewszczyzną w rękach Kazimierza Albina Lenartowicza, pułkownika wojsk koronnych, konfederata barskiego oraz powstańca kościuszkowskiego (był przywódcą wojskowym insurekcji woj. sieradzkiego). Po nim dobra te przejął jego syn Andrzej Lenartowicz. Do Lenartowiczów, w tamtym czasie, należały sąsiednie wsie – Budziczna i Dabrowa. Kontrakt o dzierżawę tego majątku, w dniu 26 maja 1816 roku, zawarł z Andrzejem Lenartowiczem Ignacy Bogusławski, syn Jakuba i Marianny z Chodakowskich. W wyniku tego kontraktu Bogusławski wniósł Lenartowiczowi kwotę 3 tys. zł. pol. na trzy lata (do dnia 13 czerwca 1819 roku), która została rok później zapisana na jego rzecz w hipotece dóbr Dąbrowa i Budziczna. Ignacy Bogusławski dzierżawił Sokołów dwukrotnie – ok. 1805 r. oraz w latach 1816-1819.
+
W roku 1615 Piotr, Mikołaj i Jan Ściborowie Bogusławscy h. Ostoja, synowie Jana i Doroty z Tarnowskich, odziedziczyli po ojcu posiadane przez niego, tytułem zastawu, dobra Gawłuszowice i Kliszów [Archiwum Narodowe w Krakowie, Księgi grodzkie krakowskie, inskrypcje, sygn. 201, s. 819-821]
  
−
== '''STELMACHY''' ==
+
Gąsin https://pl.wikipedia.org/wiki/G%C4%85sin
−
Wieś położona w województwie łódzkim, w powiecie sieradzkim, w gminie Błaszki. Obecnie część wsi Kije Pęczek. Dawniej osada należąca do majątku Włocin [patrz: Włocin].
+
W latach 1862-1864 Gąsin dzierżawił Władysław Ścibor-Bogusławski h. Ostoja, syn Wojciecha i Michaliny z Przeuskich [R. Bogusławski, "Ścibor-Bogusławscy herbu Ostoja. Linia szadkowska od XVII do XX wieku", WTN, Wieluń 2020, s. 218, 219]
  
−
== '''STOK POLSKI''' ==
+
Gorzków https://pl.wikipedia.org/wiki/Gorzk%C3%B3w_(powiat_kazimierski)
−
[[Plik:Dwor w Stoku.jpg|150px|thumb|right|Dwór w Stoku]]
+
Od roku 1641 dzierżawcami Gorzkowa byli Jan Ścibor Bogusławski, syn Jana i Doroty z Tarnowskich i jego małżonka Jadwiga z Witowic Czerna. W tym czasie właścicielem Gorzkowa był profesor Akademii Krakowskiej Krzysztof Najmanowicz (https://pl.wikipedia.org/wiki/Krzysztof_Najmanowicz) [ANK, Księgi grodzkie krakowskie, relacje, sygn. 711, s. 213-216].
−
[[Plik:Kapliczka w Stoku Polskim tablica.jpg|150px|thumb|right|Kapliczka w Stoku Polskim poświęcona dziedzicom tej wsi]]
 
−
Wieś położona w województwie łódzkim, w powiecie sieradzkim, w gminie Błaszki. W II połowie XVII w. Stok wraz z sąsiednimi Sobiesękami stanowił własność Rafała z Woli Wężykowej Wężyka herbu Wąż, miecznika dobrzyńskiego i starosty sieradzkiego a po nim jego syna Józefa. Ten, w roku 1729, wstąpił w związek małżeński z Katarzyną Gorzyńską, wdową po Andrzeju Bogusławskim, komorniku gr. sieradzkim, z którą miał syna Władysława. Z roku 1732 zachował się opis stockiego dworu, będącego w budowie, ukazujący w jak złym stanie on się wówczas znajdował – fragmenty: „''... wjeżdżając do dwora ze wsi most z gruntu zły, zbudować nowy potrzeba stąd, że wielkie topielisko jest. (...) Dwór na kopcu, od lat kilku zaczęty i nie dokończony, wpół szkudłami pobity na góźdź żelazny, które goździe zupełnie do łat nie dochodzą i stąd szkudeł siła poopadało (...) Ten dwór jest bez podłóg i posowy, bez drzwi, bez pieców i kominów, bez okien i okiennic (...) Izby bardzo przyszczupłe, że i łóżko wygodnie stać nie może (...). Wystawy przed tym dworem nie masz tylko słupy wiązane stoją, bez kozłów i dachu, jako też schodów i podług nie dostaje''”.
 
−
Po Wężykach, kolejnym właścicielem Stoku był kasztelan rozpierski Kazimierz Rychłowski. Za jego rządów stan dworu niewiele się poprawił – fragmenty wizji wsi Stoku z r. 1757: „''Wchodząc do dworu ze wsi wrota stoczyste z dęli (...) potrzebują poprawy. Idąc od wrót dwór na kopcu na koło kanałem obwiedziony, ale zalazłym i zarosłym. Poprzez ten kanał jest mostek, stary zły zgnieły. Dwór drewniany o czterech pokojach, sionkach dwóch i kuchence w środku, pod gontami. Ten dwór lub nie stary, jednak dla złego pobudowania (...) mocno pochylił się, przez co piece i kominy pogniótł''”. Po śmierci kasztelana majątek przeszedł drogą spadku na jego synów: Franciszka i Antoniego. W końcu lat 70-tych dobra te przejął ostateczne Antoni Rychłowski a po nim jego synowie Kazimierz, Alojzy i Józef. W roku 1781 bracia Rychłowscy sprzedali Stok swojemu bratu stryjecznemu Ignacemu Rychłowskiemu, który po trzech latach zbył majątek stolnikowi smoleńskiemu Marcinowi Wągrowskiemu herbu Belina. Stolnik smoleński gospodarował dobrami stockimi przeszło dwadzieścia lat. Po II rozbiorze Polski Wągrowski osadził w swych dobrach kolonistów niemieckich, zakładając tzw. Hollendry Marcinowskie, Hollendry Sobiesęckie. Wągrowski zmarł bezpotomnie w 1802 r. pozostawiając po sobie wdowę Mariannę z Zakrzewskich, od której w roku 1812 dzierżawił Stok Walenty Bogusławski, syn Jakuba i Marianny z Chodakowskich. Po Walentym dzierżawę przejął jego brat Ignacy Bogusławski. Po śmierci wdowy dobra te przeszły na bratanków stolnika – Stanisława i Marcina Andrzeja Wągrowskich. W wyniku regulacji hipoteki w 1821 r. jedynym właścicielem dóbr Stok stał się Marcin Wągrowski, a po jego śmierci w dniu 29 września 1827 r. – żona Franciszka z Rudnickich Wągrowska. Po śmierci Franciszki z Rudnickich przejął Stok jej drugi mąż Stanisław Bogusławski, kapitan wojsk polskich, syn Maksymiliana i Faustyny z Kiedrowskich. Franciszka Rudnicka była trzecią żoną Stanisława Bogusławskiego po Urszuli Załuskowskiej i Franciszce Orłowskiej. Owdowiały trzykrotnie Bogusławski wstąpił w związek małżeński po raz czwarty z Marią Miniszewską, z którą miał córki: Marię, Stanisławę Konstancję, Walerię Leokadię i Marię Agatę oraz syna Józefa Wojciecha. Oprócz wyżej wymienionych dzieci Stanisław Bogusławski miał trzech synów: Konrada, asesora Sądu Policji Poprawczej, Jana Nepomucena i Makarego oraz córkę Zuzannę Ziembińską. Ostatnie lata swego życia spędził w Piegonisku, osadzie należącej do majętności stockich, gdzie zmarł (22.08.1859 r.). W rękach rodziny Bogusławskich dobra stockie pozostawały do 1874 r., kiedy to Jan Niepomucen Bogusławski sprzedał je małżonkom Oppenheym. Kolejnymi właścicielami Stoku bili Nieszkowscy, następnie Meierowie i ponownie Wągrowsy. Obecnie resztówka podworska wraz ze stawami jest własnością Pani Marii z Wągrowskich Myszkowskiej, wnuczki dawnych właścicieli, która prowadzi tam gospodarstwo agroturystyczne.
 
  
−
== '''STRYJE PASKOWE''' ==
+
Grodzisko i Pierzchno https://pl.wikipedia.org/wiki/Grodzisko_(wojew%C3%B3dztwo_%C5%9Bl%C4%85skie)  https://pl.wikipedia.org/wiki/Pierzchno_(wie%C5%9B_w_wojew%C3%B3dztwie_%C5%9Bl%C4%85skim)
−
Wieś położona w województwie łódzkim, w powiecie łaskim, w gminie Łask. Z początkiem XVII w. dziedziczyli w Stryjach Paskowych małżonkowie – Małgorzata z Piorunowskich i Marcin Bogusławski, syn Jana i Heleny z Wolskich. 26 czerwca 1602 Marcin Bogusławski zobowiązał się wobec Anny, wdowy po zmarłym Janie Ciemińskim, że przed dniem 11 listopada 1602 stawi do akt grodzkich sieradzkich matkę, Helenę z Wolskich, wdowę po niegdyś Janie Bogusławskim dla aprobaty cesji dóbr w Stryjach Paskowych na rzecz Mikołaja Łaskawskiego. Tego dnia Bogusławski zobowiązał się również wobec Wojciecha Piorunowskiego, że zabezpieczy jego siostrze, a swojej żonie, Małgorzacie 400 zł posagu i 400 zł przywianku na połowie wszystkich posiadanych dóbr. Cztery lata później Łaskawski odsprzedał nabyte od Bogusławskich części w Stryjach Paskowych Katarzynie z Bratkowskich, żonie Andrzeja Pruszkowskiego.
+
Od roku 1571 królewszczyznę Grodzisko (której częścią był dział w sąsiednim Pierzchnie) posiadał dożywotnio Marcin Ścibor Bogusławski h. Ostoja, syn Macieja. Po jego śmierci (po 1617 r.) posesję w tych dobrach przejęli jego synowie – Jan, Sebastian, Krzysztof i Andrzej. Sprawy dot. tych działów toczyły się jeszcze w latach 30. XVII w. [AGAD, Metryka Koronna 110, f. 153v.-154v.; Archiwum Narodowe w Krakowie, Księgi ziemskie krakowskie – powiat lelowski, sygn. 423, s. 77-78; Księgi ziemskie krakowskie – powiat lelowski, sygn. 427, s. 591-596, 952-954]
  
−
== '''SULISŁAWICE''' ==
+
Janikowice https://pl.wikipedia.org/wiki/Janikowice_(wojew%C3%B3dztwo_%C5%82%C3%B3dzkie)
−
[[Plik:Sulislawice dwor Boguslawskich.jpg|150px|thumb|right|Dwór w Sulisławicach. Rys. R. Bogusławski]]
+
W roku 1845 Antoni Jan Ścibor-Bogusławski h. Ostoja, syn Antoniego Onufrego i Salomei z Bobowskich wziął w dzierżawę wieczysto-czynszową włókę ziemi w dobrach Janikowice. Pięć lat później, w roku 1850, był już administratorem dóbr Korczew [R. Bogusławski, "Ścibor-Bogusławscy herbu Ostoja. Linia szadkowska od XVII do XX wieku", WTN, Wieluń 2020, s. 195; Archiwum Państwowe w Piotrkowie Trybunalskim Oddział w Tomaszowie Mazowieckim, Akta Notariusza Sylwestra Czermińskiego w Opocznie, sygn. 14, nr aktu 65]
−
[[Plik:Dwor w Sulislawicach.jpg|150px|thumb|right|Dwór po Węgierskich w Sulisławicach.]]
 
−
Dzielnica Kalisza, dawniej wieś. Włączona w granice administracyjne miasta w 2000 r. Sulisławice, na przestrzeni wieków, często przechodziły z rąk do rąk. Władali nimi między innymi: Gaccy, Oszczeklińscy, Poniatowscy, Gajewscy, Sulisławscy, Dzierżanowscy, Rudniccy, Domiechowscy, Biskupscy, Linowscy, Gorzyńscy, Bogusławscy, Węgierscy, Biernaccy i Łączyńscy. W roku 1687, Stanisław Linowski herbu Pomian kupił Sulisławice i Gaj od Aleksandra Biskupskiego za 34 000 zł. pol. Po śmierci Linowskiego dobra te odziedziczył jego syn Jan Franciszek Linowski zrodzony z Urszuli Lipskiej, pisarz grodzki koniński. W roku 1700 od Jana Linowskiego nabył Sulisławice i Gaj Mikołaj Gorzyński, syn Zygmunta i Krystyny z Przyborowskich za 43 000 zł. pol. Gorzyński przejął dobra niemal w całkowitej ruinie o czym świadczy opis dworu z 1700 r. – fragment: „''...dwór ratunku wielkiego potrzebuje, tak z wierzchu, jako i wewnątrz. Izba w nim jedna wielka, w niej okna złe i piec, posadzka z gliny. (...) Piekarnia także zrujnowana, pieca ani okien w izbie nie masz, komin zły, kumora zła, posowy nie masz''”. W ciągu 4 lat Mikołaj Gorzyński doprowadził majątek do kwitnącego stanu. W 1704 r. w dobrach sulisławickich było 7 kmieci, 7 chałupników, rataj, owczarz, młynarz i karczmarz, którzy łącznie użytkowali 34 woły i 12 koni dworskich. Jednocześnie w samym folwarku hodowano 400 owiec, bydła rogatego przeszło 40 szt., świń blisko 20, drobiu 45 szt. Ponadto Gorzyński założył 2 sady, pasiekę na 12 uli, staw, wyremontował dwór i budynki gospodarcze w tym browar. Po śmierci Gorzyńskiego, w 1708 r., dziedziczką Sulisławic i Gaju była jego jedyna córka Katarzyna zrodzona z żony Teresy Linowskiej, (córki wspomnianych wyżej Stanisława i Urszuli Lipskiej). Majątek w tym czasie był już w opłakanym stanie, zapewne za sprawą rządów dzierżawców jak i efektów toczącej się wojny północnej. Z wizji przeprowadzonej 12 listopada 1708 r. dowiadujemy się, iż  „''Dwór, na którym dach wszystek zły, z grontu pobicia potrzebujący; (...) posowy na komorze i nad sienią nie masz. Okna złe, drugie gliną pozalepiane. (...) Na wsi chałup 15; cztery, w których ludzie mieszkają, 11 już pustych''”. W roku 1712 Katarzyna Gorzyńska, dziedziczka Sulisławic, wstąpiła w związek małżeński z Andrzejem Bogusławskim, wówczas regentem gr. sieradzkim. W 1723 r. Bogusławscy sprzedali Sulisławice Michałowi Węgierskiemu za 12 000 zł. pol. Pieniądze te posłużyły Bogusławskim na wykupienie majątku Włocin w pow. sieradzkim z rąk Michała Malskiego w 1723 r. [patrz: Włocin]. Węgierscy władali Sulisławicami do końca XVIII w. Kolejnymi właścicielami byli Biernaccy. W Sulisławicach zachował się przepiękny, murowany dwór wraz z parkiem, wzniesiony przez Węgierskich w II połowie XVIII w. Dwór ten w dobie PRL został kompletnie zdewastowany. Na szczęście obecny właściciel planuje gruntowny remont budowli.
 
  
−
== '''SZADÓW PAŃSKI''' ==
+
Jankowice https://pl.wikipedia.org/wiki/Jankowice_(powiat_radomszcza%C5%84ski)
−
Wieś położona w województwie wielkopolskim, w powiecie tureckim, w gminie Turek. W latach 1825-27 dzierżawcą majątku Szadowa Pańskiego był Stanisław Bogusławski, syn Maksymiliana i Faustyny z Kiedrowskich, kapitan byłych wojsk polskich. W roku 1825 mieszkała tam wraz z nim jego siostra, panna Joanna Bogusławska.  
+
Andrzej Ścibor Bogusławski h. Ostoja, syn Marcina, wnuk Macieja w roku 1638 był posiadaczem Jankowic (dzierżawa lub zastaw) [Archiwum Archidiecezji w Częstochowie, Parafia Brzeźnica - Nowa, Akta urodzonych 1631-1679, sygn. KM 129, k. 24]
  
−
== '''ŚWIERCZYŃSKO''' ==
+
Jasieniec https://pl.wikipedia.org/wiki/Jasieniec_(wojew%C3%B3dztwo_%C5%9Bwi%C4%99tokrzyskie)
−
Wieś położona w województwie łódzkim, w powiecie piotrkowskim, w gminie Rozprza. Dobra te niegdyś należały do wielu rodów szlacheckich m.in. do: Glińskich, Bełchackich, Grochowalskich, Bierzyńskich, Jurzyńskich i Kobierzyckich. W roku 1791 Maksymilian Chodakowski herbu Dołęga, pułkownik wojsk koronnych, nabył od szambelana Adama Kobierzyckiego majątek Świerczyńsko wraz z częścią wsi Gieski. Tam pułkownik Chodakowski wraz z żoną Zuzanną Kicińską h. Rogala i synem Józefem mieszkali przez sześć lat by w czerwcu 1797 r. sprzedać majątek poprzedniemu właścicielowi za 14 tys. 333 talary. Kilka lat później, w czerwcu 1803 roku, brat nieżyjącego wówczas pułkownika Maksymiliana Chodakowskiego –  Piotr Chodakowski, podstarosta ostrzeszwski odkupił od Kobierzyckiego Świerczyńsko. Wówczas pod opieką podstarosty pozostawał jego bratanek – nieletni Józef Chodakowski. Z uwagi na to, że Józef Chodakowski miał zapisaną na Świerczyńsku sumę 75 000 zł. pol. był współwłaścicielem tych dóbr. Po bezpotomnej śmierci Józefa 1/3 spadłego po nim majątku odziedziczyli jego krewni – siostra i bracia cioteczni: Anna , Ignacy, Walenty i Antoni Onufry Bogusławscy, córka i synowie Marianny z Chodakowskich i Jakuba Bogusławskiego. Bogusławscy jednak nie mogli dojść do porozumienia w kwestiach spadkowych z wujem Piotrem Chodakowskim czego efektem był kilkuletni proces zakończony kompromisem zawartym w Sądzie Pojednawczym Piotrkowskim w dniu 8 listopada 1808 r. W wyniku ugody Bogusławscy otrzymali od Chodakowskiego 13 000 zł. pol. i ustąpili z należnej im części majątku Świerczyńsko.
+
W 1644 r. Jasieniec i Obiechów wraz z dworami i folwarkami posiadał, tytułem zastawu, Andrzej Ścibor Bogusławski h. Ostoja, syn Marcina, wnuk Macieja [Archiwum Narodowe w Krakowie, Księgi grodzkie krakowskie, relacje, sygn. 714, s. 1552-1553]
  
−
== '''TĄDÓW GÓRNY''' ==
+
Jerwonice https://pl.wikipedia.org/wiki/Jerwonice
−
Wieś położona w województwie łódzkim, w powiecie sieradzkim, w gminie Warta nad zbiornikiem Jeziorsko. W II połowie XVII w. dobra Tądów były w posiadaniu Pstrokońskich herbu Budzisz i Nieradzkich herbu Korab.  W Sieradzu, dnia 29 sierpnia 1671 r., Marcin Bogusławski, syn Marcina dziedzica Wrzeszczewic i Katarzyny z Rościerskich wraz z żoną Marianną z Rosowskich herbu Korab oraz Wojciech Nieradzki i jego żona Zofia z Szyszeckich właściciele Tądowa Górnego zawarli kontrakt w sprawie 3-letniej dzierżawy tych dóbr. Pomysłodawcą objęcia tej dzierżawy przez Bogusławskich był najprawdopodobniej Samuel Pstrokoński, wuj i opiekun Marianny z Rosowskich Bogusławskiej, córki Filipa i Anny z Pstrokońskich. Po wypełnieniu się kontraktu dzierżawnego Marianna i Marcin Bogusławscy powrócili do Wrzeszczewic, przejmując ojcowiznę [patrz: Wrzeszczewice].
+
W roku 1649 posiadaczami Jerwonic, tytułem zastawu, byli małżonkowie Katarzyna z Rościerskich i Marcin Ścibor-Bogusławski h. Ostoja, syn Marcina i Małgorzaty z Piorunowskich, wnuk Jana i Heleny z Wolskich [AGAD, Księgi grodzkie sieradzkie, inskrypcje, sygn. 162, k. 640-641v.]
  
−
== '''TOSIN''' ==
+
Kamienica Polska (folwark Klepaczka) https://pl.wikipedia.org/wiki/Kamienica_Polska
−
Wieś będąca obecnie częścią Janowa [patrz: Janów].
+
W latach 1823-1828 dzierżawcą folwarku Klepaczka w Kamienicy Polskiej wraz z dworem był Pacyfik Ścibor-Bogusławski h. Ostoja, syn Maksymiliana i Faustyny z Kiedrowskich [R. Bogusławski, "Ścibor-Bogusławscy herbu Ostoja. Linia szadkowska od XVII do XX wieku", WTN, Wieluń 2020, s. 151-155]
  
−
== '''WAWROWICE''' ==
+
Karszew https://pl.wikipedia.org/wiki/Karszew_(wojew%C3%B3dztwo_%C5%82%C3%B3dzkie)
−
Wieś należała w latach od ok. 1590 do Jana Ścibora Bogusławskiego, syna Macieja. Po śmierci Jana Ścibora w 1612 r. stała się własności jego syna Piotra.
+
W latach 1822-1823 Karszew dzierżawił Wojciech Ścibor-Bogusławski h. Ostoja, syn Maksymiliana i Fałstyny z Kiedrowskich [R. Bogusławski, "Ścibor-Bogusławscy herbu Ostoja. Linia szadkowska od XVII do XX wieku", WTN, Wieluń 2020, s. 158]
  
−
== '''WIECHUCICE''' ==
+
Kiki https://pl.wikipedia.org/wiki/Kiki_(powiat_%C5%82aski)
−
Wieś położona w województwie łódzkim, w powiecie sieradzkim, w gminie Sieradz. 10 sierpnia 1826 roku Wojciech Bogusławski, syn Maksymiliana i Faustyny z Kiedrowskich zawarł kontrakt na trzyletnią dzierżawę dóbr Wiechucice z dziedzicem Janem Bielskim. Z niewiadomych przyczyn dzierżawa została przerwana po roku.  Bogusławski, ustępując z posesji, zobowiązał się zasiać tatarkę na gruncie położonym za stajnią, nad drogą na Burzenin, natomiast Jan Bielski zobowiązał się oddać Wojciechowi Bogusławskiemu pożyczoną w wyniku kontraktu dzierżawnego sumę 2000 zł. pol. w dniu 24 czerwca 1827 r. oraz sumę 1500 zł. pol. za nadwyżki w zasiewach.
+
W roku 1633 Kiki posiadali tytułem zastawu małżonkowie Katarzyna z Rościerskich i Marcin Ścibor-Bogusławski h. Ostoja, syn Marcina i Małgorzaty z Piorunowskich, wnuk Jana i Heleny z Wolskich [Archiwum Narodowe w Krakowie, Księgi grodzkie krakowskie, inskrypcje, sygn. 238, s. 868-871]
  
−
== '''WILKOWICE''' ==
+
Kliszów https://pl.wikipedia.org/wiki/Klisz%C3%B3w_(wojew%C3%B3dztwo_podkarpackie)
−
[[Plik:Wilkowice.jpg|150px|thumb|right|Dwór w Wilkowicach - dziedzictwo Tadeusza Bogusławskiego]]
+
W roku 1615 Piotr, Mikołaj i Jan Ścibor-Bogusławscy h. Ostoja, synowie Jana i Doroty z Tarnowskich, odziedziczyli po ojcu posiadane przez niego, tytułem zastawu, dobra Gawłuszowice i Kliszów [Archiwum Narodowe w Krakowie, Księgi grodzkie krakowskie, inskrypcje, sygn. 201, s. 819-821]
−
Wieś leży w woj. łódzkim, w pow. poddębickim, w gminie Wartkowice, w sołectwie i parafii Tur. Wilkowice w II połowie XVIII w. były w rękach Antoniego Dzieżbickiego, podstolego inowłodzkiego. U schyłku XIX w. majątek należał do księdza Feliksa Sulimierskiego, syna płk. Sulimierskiego. Później zapisany został w spadku Annie Lochman (ur. w 1876 r.), córce Bronisławy Mazowieckiej i Józefa Lochmana. Anna była wnuczką po mieczu Józefa Lochmana i Sieroszewskiej , a po kądzieli wnuczką  Chlebowskiej 1v. Mazowieckiej 2 v. pułkownikowej Sulimierskiej. W kwietniu 1893 r. wyszła za mąż za Stanisława Bogusławskiego (ur. w 1864 r.), syna Władysława Wincentego i Józefy ze Skotnickich. Bogusławski od najmłodszych lat interesował się rolnictwem i hodowlą. Praktykował w różnych majątkach m. in.: w Suchej – majątku Śliwińskich, w Nowej Wsi (koło Poddębic) – majątku Skrzyńskich, administrował dobrami Tobolice. Stanisław Bogusławski był aktywnym działaczem organizacji rolniczych i samorządowych. Był założycielem „Wzorowej Wsi” z mleczarnią spółdzielczą, bankiem ludowym i spółdzielczym sklepem. Na zabezpieczenie działalności społecznikowskiej podpisał weksle, czego skutkiem, w dobie kryzysu, było zajęcie hipoteki Wilkowic. Spłaty długów dokonał syn – Tadeusz Bogusławski gospodarujący po nim w Wilkowicach. Stanisław Bogusławski zmarł w 1936 r. i pochowany został na cmentarzu w Turze koło Wilkowic. Anna z Lochmanów Bogusławska zmarła siedemnaście lat później – w 1953 r. i spoczęła u boku męża w grobie rodzinnym. Owocem związku małżeńskiego Anny z Lochmanów i Stanisława Bogusławskiego było ośmioro dzieci: Maria Zawadzka, Zofia Pieńkowska, Halina Kwiatkowska, Stefan, Jan, Władysław, Wojciech i Tadeusz Bogusławscy.
 
−
Dziś Wilkowice stanowią ruinę po rządach spółdzielni produkcyjnej, działającej w okresie PRL. Naszemu pokoleniu pozostaje jedynie liczyć na bezcenną pamięć naszych rodziców i dziadków. Wiesław Bogusławski, syn Tadeusza opisał w swych wspomnieniach z dzieciństwa dworek w Wilkowicach. Warto tu przytoczyć kilka fragmentów tego opisu: „''...goście przyjeżdżali zawsze podjazdem przez bramę ogrodową przed ganek frontowy, który na okoliczność ważnych uroczystości rodzinnych był przystrajany girlandami, i na którym gospodarze oczekiwali gości. Podjechaliśmy więc przed dwór, (...) którego wyróżnikiem były dwa ganki (...) oraz trójkątne gzymsy nad drzwiami i oknami (...). Wnętrze budynku było też proste (...). Wejście główne od ogrodu wprowadzało do rozległego przedpokoju z którego drzwi prowadziły bezpośrednio do salonu i dalej do pokoju Babci, jedynych pomieszczeń wyposażonych w ładne posadzki dębowe. W salonie wielki fortepian (...) nieduży stół fornirowany z giętymi nogami, stoliki składane do kart, kanapa i fotele (...). Drugie drzwi z przedpokoju prowadziły do pokoju jadalnego z ciemnymi tapetami w duże granatowo fioletowe liście ze złoconymi ozdobami. Na ścianach nie było portretów rodzinnych, (...) tylko duży bijący zegar ścienny z wahadłem, jelenie rogi i wypchane bażanty. Po środku duży chyba 24 osobowy stół dębowy z nogami na mosiężnych kołach, a w rogu olbrzymi kredens pełen ładnej zastawy stołowej, wśród której w mojej pamięci wyróżniają się srebrne koziołki pod sztućce. Elementem charakterystycznym jadalni był piec z wkomponowanym podgrzewanym siedziskiem (...).. Z jadalni wchodziło się do pokoju naszych Rodziców, centrum ciepła, radości i miłości. (...). Z korytarza (...) było wejście do kuchni w piwnicy, oraz schody na górę do naszego pokoju dziecinnego, do pokoju gościnnego i na obszerne strychy (...). Przy wejściu z ganku podwórzowego po prawej stronie była kancelaria (...). Między kancelarią a przedpokojem był gabinet gospodarza domu, w którym załatwiane były majątkowe transakcje handlowe''”.
 
  
−
== '''WITÓW''' ==
+
Kłobuck (Pawłowskie role i grunty) https://pl.wikipedia.org/wiki/K%C5%82obuck
−
Wieś położona w województwie łódzkim, w powiecie sieradzkim, w gminie Burzenin. W latach dwudziestych XVIII w. zastawnym posiadaczem wsi był Stanisław Bogusławski, syn Marcina i Anny (Marianny) z Rosowskich h. Korab.
+
W 1645 r. posesorem królewszczyzny, na którą składały się  grunty i role zwane Pawłowskie w Kłobucku był Andrzej Ścibor Bogusławski h. Ostoja, syn Marcina, wnuk Macieja. Tego roku król Władysław IV zwolnił go z podatków od tej nieruchomości << Władysław IV z Bożej łaski król Polski itd. Wiadomym czynimy itd. Szczególne zasługi G. Andrzeja Ścibor Bogusławskiego, Naszego wysłużonego żołnierza, które ze stratą dla swych fortunek i z zagrożeniem życia oddawał Nam przez wiele lat na różnych wyprawach wojennych, zwłaszcza zaś moskiewskich i pruskich, domagają się od Nas, abyśmy zechcieli im okazać Naszą łaskę i dobroć królewską. Przeto uznaliśmy za stosowne, aby uwolnić jego grunt i role zwane Pawłowskie w Naszym mieście Kłobucku w starostwie krzepickim od wszystkich ciężarów miejskich i grodzkich zamkowych (wyłączając jedynie podatki publiczne uchwalone na sejmach koronnych), po kres żywota jego i jego małżonki G. Anny Jagodzińskiej. Na dowód tego niniejsze pismo, podpisane Naszą ręką, rozkazaliśmy opatrzyć pieczęcią koronną.
 +
Dan w Warszawie 28 III 1645, w 12. roku panowania Naszego w Polsce i 13. w Szwecji.
 +
Adam Jan z Komorowa kanonik krakowski, regens kancelarii.
 +
Król Władysław.>> [Archiwum Narodowe w Krakowie, Księgi grodzkie krakowskie, relacje, sygn. 715, s. 1171-1172; https://www.slownik.ihpan.edu.pl/search.php?id=7614]
  
−
== '''WŁOCIN''' ==
+
Kokanin https://pl.wikipedia.org/wiki/Kokanin
−
[[Plik:Stawy podworskie we Wlocinie.jpg|150px|thumb|right|Stawy podworskie we Włocinie]]
+
W latach 1823-1826 dobra Kokanin dzierżawił Wojciech Ścibor-Bogusławski h. Ostoja, syn Maksymiliana i Fałstyny z Kiedrowskich [R. Bogusławski, "Ścibor-Bogusławscy herbu Ostoja. Linia szadkowska od XVII do XX wieku", WTN, Wieluń 2020, s. 160]
−
Wieś położona w województwie łódzkim, w powiecie sieradzkim, w gminie Błaszki. Dobra Włocin wraz z sąsiednim Grzymaczewem od wieków stanowiły jeden organizm gospodarczy. W XV w. owe majątki należały do Piotra Zajączka z Wrzący herbu Świnka a po nim do jego synów: Jakuba, Mikołaja, Jana i Łukasza. W drugiej połowie XVI w. dobra te należały do  Oporowskich, Russockich, następnie Suchorzewskich, Borzysławskich i Malskich.  
 
−
W sierpniu 1696 r. Michał Malski, syn Sebastiana i Anny z Komorowskich zastawił Bogusławskim swoje dobra dziedziczne –  wieś Włocin i część w Grzymaczewie w następującej proporcji: Marcinowi Bogusławskiemu za 1583 zł. pol., jego synowi Andrzejowi za 500 zł. pol., dwóm pozostałym synom, Stefanowi i Stanisławowi za 5 tys. zł. pol. i córce Mariannie, żonie Szymona Zabłockiego za 500 zł. pol. Od tego momentu Bogusławscy zadomowili się we Włocinie na przeszło sto lat.
 
−
Czas upływał a Malski wciąż zadłużał własne dobra. Wreszcie, w roku 1723, „''...jegomość pan Malski, dziedzic, mając na pomienionych dobrach różne ciężary, a nie mając onych sposobu uspokojenia''” sprzedał Włocin, części Grzymaczewa, folwark Jaryszkowski, Chudobę, Stelmachy, Niwę, Pęczek i Kije wraz z „''dworem w Włocinie, budynkami dworskiemi, owczarnią, stodołami, spichlerzami, ogrodami, łąkami, sadami, polami, (...) borami, (...) młynem i młynarzem, Chudoba nazwanym, karczmami, poddanymi obojej płci (...)  i ich sprzężajami, robocizną, (...), zasiewami oboimi, (...) i przynależytościami w całej okolicy zostającymi''” Andrzejowi Bogusławskiemu, komornikowi granicznemu sieradzkiemu, synowi Marcina i Marianny z Rosowskich za 20 tys. zł. pol. W tym czasie Andrzej Bogusławski był już żonaty z Katarzyną Gorzyńską, dziedziczką Sulisławic [patrz: Sulisławice], córką Mikołaja i Teresy z Linowskich. Po śmierci Andrzeja Bogusławskiego (lipiec 1729 r.), dziedzicami majątku zostały jego dzieci: Barbara, Elżbieta, żona Teodora Rembiewskiego, Franciszek Ksawery, Ignacy, ksiądz kanonik i Jakub, mąż Marianny z Chodakowskich h. Dołęga. Ostatecznie, w II połowie XVIII w. ojcowiznę skupił w swym ręku najstarszy z synów Andrzeja i Gorzyńskiej – Franciszek Ksawery Bogusławski, chorąży wojsk koronnych, asesor sejmiku sieradzkiego w 1761 r. Oprócz dóbr dziedzicznych, wszedł w posiadanie majątku Smaszków [patrz: Smaszków] i części w Kostrzewicach [patrz: Kostrzewice].
 
−
Franciszek Bogusławski wstępował w związki małżeńskie dwukrotnie – wpierw z Anną z Jankowskich, córką Jana i Barbary z Cywińskich, powtórnie z Anną z Pruszkowskich, córką Józefa i Marianny z Wolickich. Po śmierci Franciszka, w dniu 9 lutego 1796 roku, cały majątek spadł na jego dzieci: Juliannę Konstancję, żonę komornika ziemskiego wieluńskiego Józefa Kurcewskiego, Teklę Elżbietę, żonę szambelana Michała Mokrskiego, Maksymiliana Edwarda i Ludwika Bartłomieja Bogusławskich oraz Józefa Byszewskiego, rotmistrza wojsk koronnych, wdowca po Krystynie Bogusławskiej (córce Franciszka). W wyniku porozumień rodzinnych Włocin przejął Ludwik Bogusławski, który w latach 1801-1803 zaciągał pożyczki pod hipotekę rodzinnego majątku m. in. u Salomona Nathana, bankiera berlińskiego. Część długów zdołał spłacić, lecz u schyłku pierwszej dekady XIX w. zmarł, pozostawiając rodzinie Włocin i długi. Po Ludwiku we Włocinie gospodarowali przez pewien czas (około 1809 r.) małżonkowie – Salomea z Bobowskich i Antoni Onufry Bogusławski, syn Jakuba i Marianny Chodakowskiej. Nastepnie majątek przeszedł w ręce Maksymiliana Bogusławskiego, po którego śmierci stał się własnością jego dzieci, zrodzonych z Faustyny Kiedrowskiej herbu Sas – Antoniny (przyszłej żony prezydenta Kalisza Jana Opielińskiego), Joanny, Stanisława, Pacyfika i Wojciecha Bogusławskich. W roku 1817 Stanisław Bogusławski, kapitan wojsk polskich, w imieniu swoim i rodzeństwa sprzedał ojcowiznę Alojzemu Niemojewskiemu za 143 000 zł. pol. Majątek ponownie wrócił w ręce Bogusławskich za sprawą Jana Nepomucena Bogusławskiego, syna Stanisława, który kupił Włocin na publicznej licytacji w 1860 r. w Kaliszu, lecz w osiem lat później został wywłaszczony na rzecz Towarzystwa Kredytowego Ziemskiego.
 
−
We Włocinie jeszcze dziś możemy oglądać pozostałości po dawnym założeniu dworskim w postaci stawów, sadzawek i nasypów ziemnych.
 
  
−
== '''WOJSŁAWICE''' ==
+
Kropidło https://pl.wikipedia.org/wiki/Kropid%C5%82o_(wojew%C3%B3dztwo_ma%C5%82opolskie)
−
Wieś położona w województwie łódzkim, w powiecie zduńskowolskim, w gminie Zduńska Wola. W połowie XV w. miejscowość stanowiła własność królewską, dzierżawioną przez Koniecpolskich. Nastepnie Wojsławice trafiły w ręce Wężyków z Woli Wężykowej herbu Wąż, którzy zbudowali tam zamek z cegły na wyspie (połowa XVI w.). Resztki murów i ceglany gruz tej budowli zachowały się do dzisiejszych czasów.
+
W 1620 r. Kropidło posiadał, tytułem zastawu, Mikołaj Ścibor Bogusławski h. Ostoja, syn Jana i Doroty z Tarnowskich [Archiwum Narodowe w Krakowie, Księgi grodzkie krakowskie, relacje, sygn. 689, s. 3739-3740]
−
W początkach XVIII w., w posiadaniu dóbr wojsławickich był Stefan Bogusławski, subdelegat burgrabiego grodz. sier. Po jego śmierci w 1705 r. dobra te przejął jego brat Andrzej Bogusławski, syn Marcina i Marianny z Rosowskich, regent grodzki i komornik graniczny sieradzki. W roku 1721 Bogusławski, jako były posiadacz Wojsławic, procesował się z Mikołajem Przerębskim, aktualnym dziedzicem, synem zmarłego Stanisława Przerębskiego, chorążego mniejszego sieradzkiego o „''...wydanie, pracowitych Tomasza, kmiecia i Marianny, małżonki oraz Adama, ka[r]czmarza, zagrodnika razem z dziećmi ich, Kurków, również Marcina Matusiaka, kmiecia i brata oraz jego siostry, Franciszka Kowala razem z żoną, Grzegorza Koperka tak samo z żoną, Piotra i Jakuba Szewców razem z żonami i dziećmi tych zagrodników i kmieci''”.
 
−
W tym czasie obok Mikołaja Przerębskiego części na Wojsławicach dziedziczyli Rzepeccy i Olszewscy oraz siostra Przerębskiego – Katarzyna, żona Aleksandra Psarskiego, stolnika chełmińskiego. Z roku 1724 pochodzi wizja części Wojsławic, w której czytamy m. in.: „''Primarius dwór w którym niemasz nic y okien w iedney izbie, sad wedle rezydencyi Jegomości Pana Olszewskiego, stawy trzy zkopcem ale puste...''”.
 
−
W II połowie XVIII w. majątek był w rękach Ignacego Cieleckiego herbu Zaremba, a od połowy XIX wieku do końca II wojny światowej znajdował się we władaniu Siemiątkowskich herbu Jastrzębiec. Po Siemiątkowskich zachował się tam eklektyczny pałac wraz z parkiem. Można w Wojsławicach oglądać także neoklasycystyczny dwór z I połowy XIX w.
 
  
−
== '''WRZESZCZEWICE''' ==
+
Makocice https://pl.wikipedia.org/wiki/Makocice
−
Wieś położona w województwie łódzkim, w powiecie łaskim, w gminie Łask. Wrzeszczewice w II połowie XVI w. należały do Rzepiszewskich herbu Dołęga, później do Marszewskich herbu Rogala. W roku 1630, Hieronim Marszewski, syn Tomasza, sprzedał Wrzeszczewice Maciejowi Wężykowi Widawskiemu h. Wąż. Jedna z córek Hieronima Marszewskiego – Katarzyna wyszła za mąż za Marcina Bogusławskiego, syna Wojciecha. W II połowie XVII w. właścicielami dóbr Wrzeszczewice byli Bogusławscy h. Ostoja. W tym czasie majątek należał do Marcina Bogusławskiego męża Katarzyny z Rościerskich herbu Rola. Katarzyna i Marcin Bogusławscy mieli czterech synów: Jana , (ur. w 1654 r. we Wrzeszczewicach), Alberta, (ur. w 1657 r. we Wrzeszczewicach), Stanisława, księdza kanonika włocławskiego łaskiego i przemyskiego oraz Marcina, któremu przekazali majątek w dniu 16 czerwca 1671 r. Młody dziedzic Wrzeszczewic w sierpniu tego roku zastawił rodzicom za 10 tys. zł. pol. przekazane sobie uprzednio dobra i wziął od Nieradzkich w trzyletnią dzierżawę Tądów Górny [patrz: Tądów Górny]. W lipcu 1675 r. zwrócił pożyczone pieniądze i przejął Wrzeszczewice. Ojcowizną gospodarował do 1696 r., kiedy to sprzedał majątek Samuelowi Głębockiemu herbu Doliwa, wojskiemu brzeskiemu. Jeszcze tego roku wziął w zastaw za 7583 zł. pol. majątek Włocin [patrz: Włocin] i części w Grzymaczewie od Michała Malskiego herbu Nałęcz. Zmarł ok. 1710 r. Z żony swej Marianny Rosowskiej herbu Korab, córki Filipa i Anny z Budzisz-Pstrokońskich miał czworo dzieci: Mariannę, zamężną za Szymonem Zabłockim, Stefana, Stanisława i Andrzeja, instygatora Trybunału Koronnego, regenta grodzkiego i komornika granicznego sieradzkiego.
+
W latach 1631-1632 Makocice posiadali, tytułem zastawu, małżonkowie – Jan Ścibor-Bogusławski h. Ostoja, syn Jana i Doroty z Tarnowskich, i Jadwiga z Witowic Czerna [Archiwum Narodowe w Krakowie, Księgi grodzkie krakowskie, inskrypcje, sygn. 235, s. 497-498; Księgi grodzkie krakowskie, relacje, sygn. 699, s. 212]
−
W II połowie XVIII w. Wrzeszczewice przeszły w ręce Walewskich poprzez małżeństwo Marianny Głębockiej z Józefem Walewskim, kasztelanem łęczyckim. Ostatnimi właścicielami tych dóbr byli Kłosowscy. Jeszcze w 1970 r. stał tam dwór po Kłosowskich lecz został rozebrany. Zachowały się natomiast resztki dawnego parku w postaci starych drzew i ozdobnych krzewów.
 
  
−
== '''ZALESIE''' ==
+
Nowa Wieś https://pl.wikipedia.org/wiki/Nowa_Wie%C5%9B_(powiat_sieradzki)
−
Wieś położona w województwie łódzkim, w powiecie poddębickim, w gminie Zadzim. W XVI w. własność Zaleskich herbu Dołęga. W II połowie XVIII w. Dobra Zalesie wraz z sasiednimi wsiami – Wolą, Zadzimiem, Otokiem i Adamkami były w rękach Kazimierza Dąmbskiego herbu Godziemba, wojewody sieradzkiego. Po śmierci wojewody majątkiem podzielili się w 1787 r. jego synowie: Jan Nepomucen, Jan Chrzciciel, Ludwik i Karol Dąmbscy. W roku 1817, dzierżawcą w Zalesiu był Stanisław Bogusławski, syn Maksymiliana i Faustyny z Kiedrowskich, kapitan wojsk polskich. Ostatnimi właścicielami Zalesia byli Łączyńscy.
+
W latach 1808-1811 Nową Wieś dzierżawił Ignacy Ścibor-Bogusławski h. Ostoja, porucznik Legii Polsko-Włoskiej, syn Jakuba i Marianny z Chodakowskich [R. Bogusławski, "Ścibor-Bogusławscy herbu Ostoja. Linia szadkowska od XVII do XX wieku", WTN, Wieluń 2020, s. 120, 122]
  
−
== '''ZAWADKI''' ==
+
Obiechów https://pl.wikipedia.org/wiki/Obiech%C3%B3w
−
Obecnie miejscowość stanowi część wsi Próchna położonej w województwie łódzkim, w powiecie sieradzkim, w gminie Wróblew. 11 września 1828 roku Mikołaj Kiedrowski herbu Sas, syn Antoniego i Apolonii z Kaczkowskich sprzedał swoje dziedziczne dobra Zawadki siostrzeńcowi, Stanisławowi Bogusławskiemu, kapitanowi wojsk polskich, synowi Maksymiliana i Faustyny z Kiedrowskich za 33 tys. zł. pol. Bogusławski był krótko właścicielem Zawadek, gdyż niespełna rok później transakcję kupna i sprzedaży tych dóbr zakwestionowali – Prakseda z Chorchowskich i Dominik małżonkowie Kosiccy ze względu na dług Kiedrowskiego (14 tys. zł. pol.) względem nich. W wyniku toczącego się procesu w tej sprawie strony doszły do ugody, w myśl której Kosiccy przejęli Zawadki zobowiązując się do spłaty zadłużenia m. in. u Julii z hr. Brandeburgów, zamężnej księżnej de Anhalt-Coethen oraz wypłacenia Bogusławskiemu należnych mu pieniędzy.
+
W 1644 r. Obiechów i Jasieniec wraz z dworami i folwarkami posiadał, tytułem zastawu, Andrzej Ścibor Bogusławski h. Ostoja, syn Marcina, wnuk Macieja [Archiwum Narodowe w Krakowie, Księgi grodzkie krakowskie, relacje,sygn. 714, s. 1552-1553]
  
−
== '''ZAWADY''' ==
+
Pałecznica https://pl.wikipedia.org/wiki/Pa%C5%82ecznica_(wojew%C3%B3dztwo_ma%C5%82opolskie)
−
Wieś położona w województwie łódzkim, w powiecie sieradzkim, w gminie Błaszki. W latach 20-tych XIX w. Zawady były własnością Wincentego Wolickiego i jego małżonki Anny z Myszkowskich. Dnia 27 czerwca 1822 roku Ignacy Bogusławski, syn Jakuba i Marianny z Chodakowskich podpisał kontrakt z Wolickimi na roczną dzierżawę tego majątku. Bogusławski gospodarował tymi dobrami zaledwie siedem tygodni gdyż zmarł po długiej chorobie w wieku 53 lat. Stało się to w dniu 20 sierpnia 1822 roku, we dworze w Zawadach, w którym mieszkał. Nie pozostawił po sobie potomstwa lecz nie żył samotnie. Jego małżonką była Wiktoria z Morawskich herbu Korab, córka Władysława i Joanny z Łempickich. Bliskie stosunki rodzinno-towarzyskie  utrzymywał z Bogusławskimi bratanek Wiktorii – Teofil Morawski, członek Rządu Narodowego w czasie powstania listopadowego. Jego własnoręczny podpis, jako świadka, widnieje na akcie zgonu Ignacego Bogusławskiego.  
+
Do roku 1645 dzierżawcą dóbr Pałecznica był Piotr Ścibor Bogusławski, syn Jana i Doroty z Tarnowskich [ANK, Księgi grodzkie krakowskie, relacje, sygn. 715, s. 1739-1751, 2025-2029, 2207-2208].  
  
−
== '''ZAWADY''' ==
+
Pamięcice (Folwark Pamięcki) https://pl.wikipedia.org/wiki/Pami%C4%99cice
−
Wieś położona w województwie łódzkim, w powiecie łaskim, w gminie Widawa. W latach 80-tych XVIII w. majątek był w posiadaniu biskupa łuckiego. W połowie XIX w. posesorem tych dóbr był Jan Nepomucen Bogusławski, syn Stanisława i Urszuli z Załuskowskich. Bogusławscy dzierżyli te dobra jeszcze w 1881 r.
+
Do roku 1645 dzierżawcą folwarku w Pamięcicach był Piotr Ścibor Bogusławski, syn Jana i Doroty z Tarnowskich [ANK, Księgi grodzkie krakowskie, relacje, sygn. 715, s. 1739-1751, 2025-2029, 2207-2208].
  
−
== '''ŻELISŁAW''' ==
+
Podule Dolne https://pl.wikipedia.org/wiki/Podule
−
Wieś położona w województwie łódzkim, w powiecie sieradzkim, w gminie Błaszki, w odległości ok. 2 km od Błaszek, nad rzeczką Cienią. W maju 1749 roku Tomasz Błeszyński, podkomorzy sieradzki, kupił od Bartochowskich majątek Żelisław wraz z wsiami: Wójcice, Janowice, Sarny i Zaborów. Po śmierci podkomorzego w 1806 r. dobra te przeszły w ręce jego syna Ignacego Kajetana. Na początku XIX w. w Żelisławiu mieszkał wraz z rodziną Antoni Onufry Bogusławski, syn Jakuba i Marianny z Chodakowskich, zapewne jako dzierżawca części tego majątku. Ożeniony był z Salomeą z Bobowskich, córką Franciszka i Marianny z Bielskich.  
+
W latach 1666-1668 Podule Dolne było w posesji małżonków Teofili z Siekluckich i Jakuba Ścibor-Bogusławskiego h. Ostoja, syna Andrzeja i Anny z Szydłowskich [AGAD, Księgi grodzkie sieradzkie, inskrypcje, sygn. 172, k. 58v., sygn. 174, s.20.]
−
Salomea i Antoni Bogusławscy mieli syna Jana, który zmarł w Żelisławiu w dniu 12 lipca 1806 r. Tam, rok później, 5 lipca przyszedł na świat ich drugi syn – Ignacy Napoleon Bogusławski, którego do chrztu trzymali Apolonia z Grodzickich i Ignacy Kajetan małżonkowie Błeszyńscy, dziedzice Żelisławia. Ignacy Napoleon Bogusławski w latach 1835-1882 był proboszczem parafii w Mierzynie, gdzie wspomagał powstańców styczniowych z okolic Rozprzy, o czym do dziś krążą opowieści wśród miejscowych. W listopadzie 1808 roku Bogusławscy nie mieszkali już w Żelisławiu. Przebywali wówczas w rodzinnym Włocinie [patrz: Włocin].
 
  
 +
Przemęczany https://pl.wikipedia.org/wiki/Przem%C4%99czany
 +
Od roku 1641 dzierżawcami dóbr Przemęczany byli Jan Ścibor Bogusławski, syn Jana i Doroty z Tarnowskich i jego małżonka Jadwiga z Witowic Czerna [ANK, Księgi grodzkie krakowskie, relacje, sygn. 710, s. 1102-1103].
 +
 +
Rakowice https://pl.wikipedia.org/wiki/Rakowice_(wojew%C3%B3dztwo_%C5%82%C3%B3dzkie)
 +
W latach 1819-1822 Rakowice dzierżawił Ignacy Ścibor-Bogusławski h. Ostoja, syn Jakuba i Marianny z Chodakowskich [R. Bogusławski, "Ścibor-Bogusławscy herbu Ostoja. Linia szadkowska od XVII do XX wieku", WTN, Wieluń 2020, s. 121, 122]
 +
 +
Ralewice https://pl.wikipedia.org/wiki/Ralewice
 +
W latach 1814-1816 Ralewice dzierżawił Ignacy Ścibor-Bogusławski h. Ostoja, porucznik Legii Polsko-Włoskiej, syn Jakuba i Marianny z Chodakowskich [R. Bogusławski, "Ścibor-Bogusławscy herbu Ostoja. Linia szadkowska od XVII do XX wieku", WTN, Wieluń 2020, s. 121, 122]
 +
 +
Sędzimirowice https://pl.wikipedia.org/wiki/S%C4%99dzimirowice
 +
W latach 1818-1821 dzierżawił Sędzimirowice Stanisław Ścibor-Bogusławski h. Ostoja, syn Maksymiliana i Faustyny z Kiedrowskich [R. Bogusławski, "Ścibor-Bogusławscy herbu Ostoja. Linia szadkowska od XVII do XX wieku", WTN, Wieluń 2020, s. 144, 149]
 +
 +
Sokołów https://pl.wikipedia.org/wiki/Soko%C5%82%C3%B3w_(gmina_Sieradz)
 +
W latach 1804-1807 i 1816-1819 Sokołów dzierżawił Ignacy Ścibor-Bogusławski h. Ostoja, porucznik Legii Polsko-Włoskiej, syn Jakuba i Marianny z Chodakowskich [R. Bogusławski, "Ścibor-Bogusławscy herbu Ostoja. Linia szadkowska od XVII do XX wieku", WTN, Wieluń 2020, s. 117, 118, 121, 122]
 +
 +
Szadów Pański https://pl.wikipedia.org/wiki/Szad%C3%B3w_Pa%C5%84ski
 +
W 1825 r. Stanisław Ścibor-Bogusławski h. Ostoja, syn Maksymiliana i Faustyny z Kiedrowskich, dzierżawił Szadów Pański w pow. warckim [R. Bogusławski, "Ścibor-Bogusławscy herbu Ostoja. Linia szadkowska od XVII do XX wieku", WTN, Wieluń 2020, s. 115, 145]
 +
 +
Tądów Górny https://pl.wikipedia.org/wiki/T%C4%85d%C3%B3w_G%C3%B3rny
 +
W latach 1671-1674 Tądów Górny dzierżawił Marcin Ścibor-Bogusławski h. Ostoja, syn Marcina i Małgorzaty z Piorunowskich [R. Bogusławski, "Ścibor-Bogusławscy herbu Ostoja. Linia szadkowska od XVII do XX wieku", WTN, Wieluń 2020, s. 33]
 +
 +
Trzciniec https://pl.wikipedia.org/wiki/Trzciniec_(wojew%C3%B3dztwo_%C5%9Bwi%C4%99tokrzyskie)
 +
W latach 1618-1619 dzierżawcami dóbr Trzciniec byli małżonkowie Jadwiga Tarnowska i Mikołaj Ścibor Bogusławski h. Ostoja, syn Jana i Doroty Tarnowskiej [Archiwum Narodowe w Krakowie, Księgi grodzkie krakowskie, relacje, sygn. 688, s. 729, sygn. 689, s. 1733-1734]
 +
 +
Tuszyn (grunty miejskie) https://pl.wikipedia.org/wiki/Tuszyn
 +
W roku 1816 dzierżawcą gruntów miejskich w Tuszynie był Antoni Onufry Ścibor-Bogusławski h. Ostoja, syn Jakuba i Marianny z Chodakowskich [R. Bogusławski, "Ścibor-Bogusławscy herbu Ostoja. Linia szadkowska od XVII do XX wieku", WTN, Wieluń 2020, s. 129]
 +
 +
Wiatrowice (folwark Kwapowski) https://pl.wikipedia.org/wiki/Wiatrowice_(Tropie)
 +
W latach 1632-1634 folwark Kwapowski w Wiatrowicach posiadali, tytułem zastawu, małżonkowie – Jan Ścibor-Bogusławski h. Ostoja (syn Jana i Doroty z Tarnowskich) i Jadwiga z Witowic Czerna [Archiwum Narodowe w Krakowie, Księgi grodzkie krakowskie, inskrypcje, sygn. 235, s. 498-501; Księgi grodzkie krakowskie, relacje, sygn. 700, s. 885-886]
 +
 +
Wiechucice https://pl.wikipedia.org/wiki/Wiechucice
 +
W latach 1826-1827 Wiechucice dzierżawił Wojciech Ścibor-Bogusławski h. Ostoja, syn Maksymiliana i Fałstyny z Kiedrowskich [R. Bogusławski, "Ścibor-Bogusławscy herbu Ostoja. Linia szadkowska od XVII do XX wieku", WTN, Wieluń 2020, s. 160, 161]
 +
 +
Witów i Grzmiąca https://pl.wikipedia.org/wiki/Wit%C3%B3w_(gmina_Burzenin)
 +
W latach 1723-1727 zastawnym posesorem dóbr Witów i Grzmiąca był Stanisław Ścibor-Bogusławski h. Ostoja, syn Marcina i Marianny z Rosowskich [R. Bogusławski, "Ścibor-Bogusławscy herbu Ostoja. Linia szadkowska od XVII do XX wieku", WTN, Wieluń 2020, s. 51-54]
 +
 +
Wojsławice https://pl.wikipedia.org/wiki/Wojs%C5%82awice_(wojew%C3%B3dztwo_%C5%82%C3%B3dzkie)
 +
W pierwszej i drugiej dekadzie XVIII wieku Stefan i Andrzej Ścibor-Bogusławscy h. Ostoja, synowie Marcina i Marianny z Rosowskich posiadali, tytułem zastawu, działy w dobrach Wojsławice i Wólce Wojsławskiej [R. Bogusławski, "Ścibor-Bogusławscy herbu Ostoja. Linia szadkowska od XVII do XX wieku", WTN, Wieluń 2020, s. 49-51, 55, 57, 69, 86]
 +
 +
Wola Kleszczowa https://pl.wikipedia.org/wiki/Wola_Kleszczowa
 +
W 1843 r. posesorem Woli Kleszczowej pod Widawą był Jan Nepomucen Ścibor-Bogusławski h. Ostoja, syn Stanisława i Urszuli z Załuskowskich [R. Bogusławski, "Ścibor-Bogusławscy herbu Ostoja. Linia szadkowska od XVII do XX wieku", WTN, Wieluń 2020, s. 201]
 +
 +
Wrzosowa https://pl.wikipedia.org/wiki/Wrzosowa
 +
W latach 1626-1632 Wrzosowę posiadał, tytułem zastawu, Andrzej Ścibor Bogusławski h. Ostoja, syn Marcina, wnuk Macieja [Archiwum Narodowe w Krakowie, Księgi grodzkie krakowskie, relacje, sygn. 700, s. 711-717]
 +
 +
Zalesie https://pl.wikipedia.org/wiki/Zalesie_(gmina_Zadzim)
 +
W roku 1817 dzierżawił Zalesie Stanisław Ścibor-Bogusławski h. Ostoja, syn Maksymiliana i Faustyny z Kiedrowskich [R. Bogusławski, "Ścibor-Bogusławscy herbu Ostoja. Linia szadkowska od XVII do XX wieku", WTN, Wieluń 2020, s. 144]
 +
 +
Zawady https://pl.wikipedia.org/wiki/Zawady_(powiat_sieradzki)
 +
W roku 1822 Zawady dzierżawił Ignacy Ścibor-Bogusławski h. Ostoja, syn Jakuba i Marianny z Chodakowskich [R. Bogusławski, "Ścibor-Bogusławscy herbu Ostoja. Linia szadkowska od XVII do XX wieku", WTN, Wieluń 2020, s. 121, 122]
 +
 +
Zborów https://pl.wikipedia.org/wiki/Zbor%C3%B3w_(wojew%C3%B3dztwo_%C5%82%C3%B3dzkie)
 +
W latach 80. XVII w. Zborów był w posesji Jakuba Ścibor-Bogusławskiego h. Ostoja, syna Andrzeja i Anny z Szydłowskich [AGAD, Księgi grodzkie sieradzkie, relacje, sygn. 45, k. 609-610, sygn. 48 B, k. 119-120]
 +
 +
==Mapa majątków ziemskich==
 +
 +
* [https://www.google.com/maps/d/u/0/edit?mid=17hatL_9aUD23HlwMkTNzFzoKN8qUJ7E&usp=sharing Majątki ziemskie Ścibor-Bogusławskich h. Ostoja od XV do XX w.]
  
 
==Zobacz też==
 
==Zobacz też==
Linia 223: Linia 282:
 
* [[Historia rodziny Bogusławskich|Historia rodziny Bogusławskich]]
 
* [[Historia rodziny Bogusławskich|Historia rodziny Bogusławskich]]
 
* [[Członkowie rodziny Bogusławskich]]
 
* [[Członkowie rodziny Bogusławskich]]
 +
* [[Drzewo genealogiczne Ścibor-Bogusławskich h. Ostoja]]
  
−
 
+
==Bibliografia==
−
'''Bibliografia'''
 
−
 
 
−
----
 
  
 
* R. Bogusławski, ''Dobra ziemskie Ścibor-Bogusławskich w Ziemi Sieradzkiej XV - XX w.'', Na Sieradzkich Szlakach, 4/2007.
 
* R. Bogusławski, ''Dobra ziemskie Ścibor-Bogusławskich w Ziemi Sieradzkiej XV - XX w.'', Na Sieradzkich Szlakach, 4/2007.
−
* [https://www.google.com/maps/d/u/0/edit?mid=17hatL_9aUD23HlwMkTNzFzoKN8qUJ7E&usp=sharing Majątki ziemskie Ścibor-Bogusławskich h. Ostoja]
+
* [https://pl.wikipedia.org/wiki/Bogus%C5%82awscy_herbu_Ostoja Ścibor-Bogusławscy herbu Ostoja, Wikipedia]
 +
* Archiwum rodzinne Bogusławskich.
 +
* [http://www.boguslawscy.pl/ Strona rodu Ścibor-Bogusławskich herbu Ostoja]
  
 
[[Kategoria:Wielkopolska]]
 
[[Kategoria:Wielkopolska]]
 
[[Kategoria:Index]]
 
[[Kategoria:Index]]
 
[[Kategoria:Bogusławski]]
 
[[Kategoria:Bogusławski]]

Aktualna wersja na dzień 14:44, 9 sie 2026

Ostoja wyciety.jpg
Mapa Davida von Gilly z lat 1802-1803. Fragment z Bogusławicami

Dobra ziemskie, będące w posiadaniu Ścibor - Bogusławskich h. Ostoja na przestrzeni wieków XV-XX.

Niniejsze opracowanie obejmuje dobra ziemskie będące w posiadaniu członków rodziny Bogusławskich herbu Ostoja na przestrzeni wieków XV-XX. W artykule, pod pojęciem „posiadanie dóbr”, kryją się następujące formy władania majętnościami ziemskimi: własność, własność cząstkowa (posiadanie części wsi lub folwarku), zastaw, dzierżawa, dzierżawa wieczysto-czynszowa.

Własność

Bogusławice https://pl.wikipedia.org/wiki/Bogus%C5%82awice_(wojew%C3%B3dztwo_%C5%9Bl%C4%85skie) Bogusławice są miejscowością gniazdową rodu Bogusławskich h. Ostoja, noszących przydomek Ścibor. Od nazwy tej wsi pochodzi ich nazwisko. Pierwszym, znanym przedstawicielem Ostojów (Mościców) posiadającym dobra ziemskie w Bogusławicach był Maciej z Bogusławic występujący w 1405 r. Bogusławscy h. Ostoja posiadali działy na Bogusławicach do 1615 r. Wówczas bracia Mikołaj i Jan Bogusławscy, synowie Jana Ścibora i Doroty z Tarnowskich sprzedali Bogusławice Marcinowi Stanisławskiemu, swojemu szwagrowi [R. Bogusławski, "Ścibor-Bogusławscy herbu Ostoja. Linia szadkowska od XVII do XX wieku", WTN, Wieluń 2020, s. 17-27; Archiwum Narodowe w Krakowie, Księgi grodzkie krakowskie, inskrypcje, sygn. 200, s. 1101-1108, sygn. 201, s. 750-764; https://pl.wikipedia.org/wiki/Bogus%C5%82awscy_herbu_Ostoja ]

Brzezowiec i Słotwina https://pl.wikipedia.org/wiki/Brzezowiec W latach 1643-55 właścicielem Brzezowca i sąsiedniej Słotwiny był Jan Ścibor Bogusławski, Syn Jana i Doroty z Tarnowskich. Wcześniej majątek ten należał do Czernych h. Nowina. Jan Ścibor Bogusławski związał się z tą rodziną poprzez małżeństwo z Jadwigą Czerny w 1617 r. [J. Brzegowy, Rodzina Czernych herbu Nowina w średniowieczu i czasach nowożytnych. Studium kariery, Warszawa 2024, s. 230, 231, 243; M. Jedynak, Przedrozbiorowe dzieje parafii Brzesko 1487-1772, Tarnów 1975, s. 25, 39, 95; Archiwum Narodowe w Krakowie, Księgi grodzkie krakowskie, inskrypcje, sygn. 208, s. 401-405]

Chrusty https://pl.wikipedia.org/wiki/Chrusty_(powiat_%C5%82aski) Jan Nepomucen Ścibor-Bogusławski h. Ostoja, syn Stanisława i Urszuli z Załuskowskich, ożenił się w 1843 r. z Pauliną Niemojowską, wdową po Leonie Załuskowskim. Dzięki małżeństwu Bogusławski wszedł w posiadanie kilku dużych majątków ziemskich, m.in.: Zawad, Chrustów, Dąbrowy Rusieckiej i Ochel. Na przełomie lat 60. i 70. XIX w. majątki Bogusławskich zostały, wyrokiem sądowym, zlicytowane [R. Bogusławski, "Ścibor-Bogusławscy herbu Ostoja. Linia szadkowska od XVII do XX wieku", WTN, Wieluń 2020, s. 201-208]

Czajków (folwark) https://pl.wikipedia.org/wiki/Czajk%C3%B3w_(powiat_kaliski) Folwark Czajków, Pawłówek (część pierwszą) wraz z wsią Niedźwiady odziedziczyła w 1833 r. Michalina Przeuska, małżonka Wojciecha Ścibor-Bogusławskiego h. Ostoja, syna Maksymiliana i Faustyny z Kiedrowskich. Bogusławscy sprzedali zadłużony majątek w 1855 r. i zamieszkali w Chmielniku koło Kalisza [R. Bogusławski, "Ścibor-Bogusławscy herbu Ostoja. Linia szadkowska od XVII do XX wieku", WTN, Wieluń 2020, s. 156-168, 218, 219]

Czepów Dolny https://pl.wikipedia.org/wiki/Czep%C3%B3w Jan Nepomucen Ścibor-Bogusławski h. Ostoja, syn Stanisława i Urszuli z Załuskowskich, ożenił się w 1845 r. z Pauliną Niemojowską, wdową po Leonie Załuskowskim, dziedzicu Czepowa Dolnego, stając się współwłaścicielem tego majątku [R. Bogusławski, "Ścibor-Bogusławscy herbu Ostoja. Linia szadkowska od XVII do XX wieku", WTN, Wieluń 2020, s. 201-208]

Czyżów https://pl.wikipedia.org/wiki/Czy%C5%BC%C3%B3w_(wojew%C3%B3dztwo_%C5%82%C3%B3dzkie) W 1673 r. właścicielem Czyżowa był Ścibor Bogusławski [AGAD, Rejestry pogłównego generalnego woj. kaliskiego, sieradzkiego, łęczyckiego i brzeskokujawskiego, sygn. 74, k. 347v.]

Dąbrowa Rusiecka https://pl.wikipedia.org/wiki/D%C4%85browa_(gmina_Rusiec) Jan Nepomucen Ścibor-Bogusławski h. Ostoja, syn Stanisława i Urszuli z Załuskowskich, ożenił się w 1843 r. z Pauliną Niemojowską, wdową po Leonie Załuskowskim. Dzięki małżeństwu Bogusławski wszedł w posiadanie kilku dużych majątków ziemskich, m.in.: Zawad, Chrustów, Dąbrowy Rusieckiej i Ochel. Na przełomie lat 60. i 70. XIX w. majątki Bogusławskich zostały, wyrokiem sądowym, zlicytowane [R. Bogusławski, "Ścibor-Bogusławscy herbu Ostoja. Linia szadkowska od XVII do XX wieku", WTN, Wieluń 2020, s. 201-208]

Dylewo https://pl.wikipedia.org/wiki/Dylewo_(powiat_rypi%C5%84ski) W latach 1867-1874 majątek Dylewo posiadał Aleksander Ścibor-Bogusławski h. Ostoja, patron przy Trybunale Cywilnym Guberni Warszawskiej w Kaliszu i w Płocku. Aleksander Bogusławski był synem Pacyfika Nikodema i Józefy z Czapskich [R. Bogusławski, "Ścibor-Bogusławscy herbu Ostoja. Linia szadkowska od XVII do XX wieku", WTN, Wieluń 2020, s. 211-217; Archiwum Archidiecezjalne w Gnieźnie, Księgi metrykalne parafii w Rypinie, Akta zmarłych 1873-1878, k. 36; Dziennik Warszawski, nr 26, 1874, s. 112]

Gieski https://pl.wikipedia.org/wiki/Gieski W 1594 r. właścicielem działów w dobrach Świerczyńsko i Gieski był Marcin Ścibor Bogusławski h. Ostoja, syn Jana i Heleny z Wolskich. Tego roku Bogusławski zamienił wspomniane działy na części dóbr ziemskich w Stryjach Paskowych [R. Bogusławski, "Ścibor-Bogusławscy herbu Ostoja. Linia szadkowska od XVII do XX wieku", WTN, Wieluń 2020, s. 29, 30; AGAD, Księgi grodzkie sieradzkie inskrypcje, sygn. 95, k. 642v.-643v.]

Gluzy https://pl.wikipedia.org/wiki/Gluzy Jan Ścibor Bogusławski h. Ostoja, syn Macieja, dziedzic Bogusławic, dokonał w latach 1598-1601 zamiany posiadanych dóbr Gluzy na części w Wawrowicach należące do uposażenia dziekana kolegiaty sandomierskiej Jana Wielickiego. Zamianę tę zaaprobowali: papież Klemens VIII, król Zygmunt III i bp krakowski Jerzy Radziwiłł [R. Bogusławski, "Ścibor-Bogusławscy herbu Ostoja. Linia szadkowska od XVII do XX wieku", WTN, Wieluń 2020, s. 26, 27]

Grabowa https://pl.wikipedia.org/wiki/Grabowa_(powiat_cz%C4%99stochowski) W I połowie XVI w. działy w Grabowej posiadał Jan Ścibor z Bogusławic i Grabowej (brat Wojciecha Ścibora z Bogusławic h. Ostoja). W 1615 r. działy we wsi Grabowa Bogusławscy sprzedali Marcinowi Stanisławskiemu [P. Stolarczyk, "Szlachta wieluńska od XIV do połowy XVI wieku", Wieluń 2005, s. 210; AGAD, Księgi grodzkie wieluńskie, inskrypcje, relacje, dekrety, sygn. 2, k. 581, sygn. 3, k. 356-358v., sygn. 4, k. 15-15v.; AGAD, Księgi grodzkie wieluńskie, inskrypcje (II), sygn. 4, k. 47-47v.; Archiwum Narodowe w Krakowie, Księgi grodzkie krakowskie, inskrypcje, sygn. 200, s. 1101-1108, sygn. 201, s. 750-764 ]

Grabówka https://pl.wikipedia.org/wiki/Grab%C3%B3wka_(powiat_cz%C4%99stochowski) W 1615 r. Mikołaj i Jan Ściborowie Bogusławscy h. Ostoja, synowie Jana Ścibora i Doroty z Tarnowskich sprzedali odziedziczony po ojcu w 1614 r. dział we wsi Grabówka Marcinowi Stanisławskiemu, swojemu szwagrowi [Archiwum Narodowe w Krakowie, Księgi grodzkie krakowskie, inskrypcje, sygn. 200, s. 1101-1108, sygn. 201, s. 750-764]

Jamno https://pl.wikipedia.org/wiki/Jamno_(wojew%C3%B3dztwo_%C5%9Bl%C4%85skie) W 1615 r. Mikołaj i Jan Ściborowie Bogusławscy h. Ostoja, synowie Jana Ścibora i Doroty z Tarnowskich sprzedali odziedziczony po ojcu w 1614 r. folwark Jamno Marcinowi Stanisławskiemu, swojemu szwagrowi [Archiwum Narodowe w Krakowie, Księgi grodzkie krakowskie, inskrypcje, sygn. 200, s. 1101-1108, sygn. 201, s. 750-764]

Janów i Tosin https://pl.wikipedia.org/wiki/Jan%C3%B3w_(gmina_Zel%C3%B3w) Antoni Jan Bogusławski h. Ostoja, syn Antoniego Onufrego i Salomei z Bobowskich w 1859 r. wziął w dzierżawę wieczysto-czynszową blisko 4 włóki gruntów rolnych na koloniach Tosin, Janów i Janówek. W połowie lat 60. XIX w. grunty te stały się pełną własnością Ludwiki Bogusławskiej, wdowy po wspomnianym Antonim Janie. Gospodarstwo rolne w Janowie jest w posiadaniu rodziny do dnia dzisiejszego [R. Bogusławski, "Ścibor-Bogusławscy herbu Ostoja. Linia szadkowska od XVII do XX wieku", WTN, Wieluń 2020, s. 194-200, 224-241]

Konary https://pl.wikipedia.org/wiki/Konary_(wojew%C3%B3dztwo_ma%C5%82opolskie) Andrzej Ścibor Bogusławski h. Ostoja, syn Marcina, wnuk Macieja, ożenił się w 1623 r. z Anną ze Stradowa Szydłowską 1v. Wyleżyńską, współwłaścicielką dóbr Konary. Małżonkowie Bogusławscy gospodarowali w Konarach do śmierci Anny, która nastąpiła w 1631 r. [Archiwum Narodowe w Krakowie, Księgi ziemskie krakowskie – powiat krakowski, sygn. 108, s. 8-11, sygn. 109, s. 277; Zakład Narodowy im. Ossolińskich, Rejestr poborowy województwa krakowskiego z 1629 roku, rękopis, k. 57]

Korczew https://pl.wikipedia.org/wiki/Korczew_(powiat_be%C5%82chatowski) Petronela Bogusławska h. Ostoja, córka Antoniego Onufrego i Salomei z Bobowskich w 1843 r. odziedziczyła po zmarłym mężu Walentym Otockim majątek Korczew. Trzy lata później, po jej śmierci folwark w Korczewie przejęli bracia zmarłej – Antoni Jan i ks. Ignacy Napoleon Bogusławscy, którzy wykupili część tych dóbr. Bogusławscy posiadali Korczew do 1858 r. [R. Bogusławski, "Ścibor-Bogusławscy herbu Ostoja. Linia szadkowska od XVII do XX wieku", WTN, Wieluń 2020, s. 133-140, 184, 189, 194-200]

Kostrzewice https://pl.wikipedia.org/wiki/Kostrzewice W 1763 r. Franciszek Ścibor Bogusławski h. Ostoja, chorąży Wojsk Koronnych, syn Andrzeja i Katarzyny z Gorzyńskich odziedziczył Smaszków i część Kostrzewic po zmarłej żonie Annie z Jankowskich. Po Franciszku dział w Kostrzewicach odziedziczył jego syn Maksymilian. W rękach Bogusławskich majątek pozostawał jeszcze w latach 90. XVIII w. [R. Bogusławski, "Ścibor-Bogusławscy herbu Ostoja. Linia szadkowska od XVII do XX wieku", WTN, Wieluń 2020, s. 69, 104, 110, 115, 156, 157]

Łagiewniki https://pl.wikipedia.org/wiki/%C5%81agiewniki_(powiat_wielu%C5%84ski) Dziedziczką części majątku Łagiewniki była Marianna z Chodakowskich Bogusławska, małżonka Jakuba Bogusławskiego h. Ostoja, syna Andrzeja i Katarzyny z Gorzyńskich. Małżonkowie Bogusławscy gospodarowali w Łagiewnikach w latach 50. i 60. XVIII w. [R. Bogusławski, "Ścibor-Bogusławscy herbu Ostoja. Linia szadkowska od XVII do XX wieku", WTN, Wieluń 2020, s. 96,97]

Łochynia https://pl.wikipedia.org/wiki/%C5%81ochynia W 1615 r. Mikołaj i Jan Ściborowie Bogusławscy h. Ostoja, synowie Jana Ścibora i Doroty z Tarnowskich sprzedali odziedziczony po ojcu w 1614 r. folwark w Łochyni Marcinowi Stanisławskiemu, swojemu szwagrowi [Archiwum Narodowe w Krakowie, Księgi grodzkie krakowskie, inskrypcje, sygn. 200, s. 1101-1108, sygn. 201, s. 750-764]

Nieznanice https://pl.wikipedia.org/wiki/Nieznanice Dział w Nieznanicach posiadał Ścibor Bogusławski. W roku 1510 dobra te posiadał Stanisław Witkowski, który wziął je wcześniej w zastaw za 10 grzywien od Ścibora Bogusławskiego [AGAD, Księgi grodzkie wieluńskie, inskrypcje (I), sygn. 2, k. 534v.-535]

Ochle https://pl.wikipedia.org/wiki/Ochle_(wojew%C3%B3dztwo_%C5%82%C3%B3dzkie) Jan Nepomucen Ścibor-Bogusławski h. Ostoja, syn Stanisława i Urszuli z Załuskowskich, ożenił się w 1843 r. z Pauliną Niemojowską, wdową po Leonie Załuskowskim. Dzięki małżeństwu Bogusławski wszedł w posiadanie kilku dużych majątków ziemskich, m.in.: Zawad, Chrustów, Dąbrowy Rusieckiej i Ochel. Na przełomie lat 60. i 70. XIX w. majątki Bogusławskich zostały, wyrokiem sądowym, zlicytowane [R. Bogusławski, "Ścibor-Bogusławscy herbu Ostoja. Linia szadkowska od XVII do XX wieku", WTN, Wieluń 2020, s. 201-208]

Pawłówek https://pl.wikipedia.org/wiki/Paw%C5%82%C3%B3wek_(powiat_kaliski) Pawłówek (część pierwszą), wraz z folwarkiem Czajków i Niedźwiadami odziedziczyła w 1833 r. Michalina Przeuska, małżonka Wojciecha Ścibor-Bogusławskiego h. Ostoja, syna Maksymiliana i Faustyny z Kiedrowskich. Bogusławscy sprzedali zadłużony majątek w 1855 r. i zamieszkali w Chmielniku koło Kalisza [R. Bogusławski, "Ścibor-Bogusławscy herbu Ostoja. Linia szadkowska od XVII do XX wieku", WTN, Wieluń 2020, s. 156-168, 218, 219]

Pobórz https://pl.wikipedia.org/wiki/Pob%C3%B3rz_(wie%C5%9B_w_wojew%C3%B3dztwie_%C5%82%C3%B3dzkim) W 1615 r. Jan Tarnowski odstąpił swej siostrze Jadwidze, żonie Mikołaja Ścibora Bogusławskiego h. Ostoja, syna Jana i Doroty Tarnowskiej, swoje działy dziedziczne we wsi Pobórz wraz z folwarkiem [Archiwum Narodowe w Krakowie, Księgi grodzkie krakowskie, inskrypcje, sygn. 201, s. 1825-1830]

Rososzyca https://pl.wikipedia.org/wiki/Rososzyca Andrzej, Stefan, Stanisław i Marianna Ścibor-Bogusławscy h. Ostoja, dzieci Marcina i Marianny z Rosowskich odziedziczyły po śmierci matki (koniec XVII w.) jej dział w Rososzycy [R. Bogusławski, "Ścibor-Bogusławscy herbu Ostoja. Linia szadkowska od XVII do XX wieku", WTN, Wieluń 2020, s. 49, 50]

Smaszków https://pl.wikipedia.org/wiki/Smaszk%C3%B3w W 1763 r. Franciszek Ścibor Bogusławski h. Ostoja, chorąży Wojsk Koronnych, syn Andrzeja i Katarzyny z Gorzyńskich odziedziczył Smaszków po zmarłej żonie Annie z Jankowskich. W rękach Bogusławskich majątek pozostawał jeszcze w latach 90. XVIII w. Później stał się własnością Kurcewskich [R. Bogusławski, "Ścibor-Bogusławscy herbu Ostoja. Linia szadkowska od XVII do XX wieku", WTN, Wieluń 2020, s. 69-85, 104-111]

Stok Polski https://pl.wikipedia.org/wiki/Stok_Polski W 1838 r. Stanisław Ścibor-Bogusławski h. Ostoja, mjr WP, syn Maksymiliana i Faustyny z Kiedrowskich, wstąpił w związek małżeński z Franciszką Rudnicką, właścicielką dóbr Stok. Po jej śmierci w 1847 r. stał się dziedzicem tego majątku. W rękach rodziny Bogusławskich dobra te pozostawały do 1874 r., kiedy to Jan Niepomucen Bogusławski, syn Stanisława, sprzedał je rodzinie Oppenheymów [R. Bogusławski, "Ścibor-Bogusławscy herbu Ostoja. Linia szadkowska od XVII do XX wieku", WTN, Wieluń 2020, s. 61-67, 141, 146-150, 201-206.]

Stryje Paskowe https://pl.wikipedia.org/wiki/Stryje_Paskowe W 1594 r. Marcin Ścibor Bogusławski h. Ostoja, syn Jana i Heleny z Wolskich, wszedł w posiadanie części dóbr ziemskich w Stryjach Paskowych. Bogusławski posiadał ten majątek do 1602 r. [R. Bogusławski, "Ścibor-Bogusławscy herbu Ostoja. Linia szadkowska od XVII do XX wieku", WTN, Wieluń 2020, s. 29, 30; AGAD, Księgi grodzkie sieradzkie inskrypcje, sygn. 95, k. 642v.-643v.]

Sufczyn https://pl.wikipedia.org/wiki/Sufczyn_(wojew%C3%B3dztwo_ma%C5%82opolskie) W 1632 r. Piotr Ścibor Bogusławski h. Ostoja, dziedzic Wawrowic, syn Jana i Doroty z Tarnowskich kupił od Hieronima Strasza majątek Sufczyn z folwarkiem i wsią Wolą Sufczyńską. Wcześniej, od roku 1626, Piotr Bogusławski posiadał Sufczyn tytułem zastawu [Archiwum Narodowe w Krakowie, Księgi grodzkie sądeckie, relacje, sygn. 124, s. 251-254; Księgi grodzkie krakowskie, inskrypcje, sygn. 225, s. 1904-1910; Zakład Narodowy im. Ossolińskich, Rejestr poborowy województwa krakowskiego z 1629 roku, rękopis, k. 269]

Sulisławice https://pl.wikipedia.org/wiki/Sulis%C5%82awice_(Kalisz) W 1712 r. Andrzej Ścibor Bogusławski h. Ostoja, syn Marcina i Marianny z Rosowskich, zawarł związek małżeński z Katarzyną Gorzyńską, dziedziczką Sulisławic i Gaju koło Kalisza. Bogusławscy w roku 1723 sprzedali Sulisławice Michałowi Węgierskiemu [R. Bogusławski, "Ścibor-Bogusławscy herbu Ostoja. Linia szadkowska od XVII do XX wieku", WTN, Wieluń 2020, s. 55-60]

Szynczyce https://pl.wikipedia.org/wiki/Szynczyce W 1693 majątek Szynczyce posiadał Jakub Ścibor Bogusławski h. Ostoja, syn Andrzeja i Anny Szydłowskiej. Tego roku Bogusławski zbył te dobra Stanisławowi Czajkowskiemu [CPAHU Kijów, Kolekcja Dokumentów Heroldii Królestwa Polskiego (Archiwum Kaczanowskiego), sygn. 149, Sumaryusz Akt Piotrkowskich - Tom 170, k. 94]

Świerczyńsko https://pl.wikipedia.org/wiki/%C5%9Awierczy%C5%84sko W 1594 r. właścicielem działów w dobrach Świerczyńsko i Gieski był Marcin Ścibor Bogusławski h. Ostoja, syn Jana i Heleny z Wolskich. Tego roku Bogusławski zamienił wspomniane działy na części dóbr ziemskich w Stryjach Paskowych [R. Bogusławski, "Ścibor-Bogusławscy herbu Ostoja. Linia szadkowska od XVII do XX wieku", WTN, Wieluń 2020, s. 29, 30; AGAD, Księgi grodzkie sieradzkie inskrypcje, sygn. 95, k. 642v.-643v.]

Wawrowice https://pl.wikipedia.org/wiki/Wawrowice_(wojew%C3%B3dztwo_%C5%9Bwi%C4%99tokrzyskie) W 1591 r. Jan Ścibor Bogusławski h. Ostoja, syn Macieja, dziedzic Bogusławic, posiadał część dóbr Wawrowice wraz z folwarkiem Wawrowka i spichlerzem na Przedmieściu Wiślickim. W latach 1598-1601 dokonał zamiany posiadanych dóbr Gluzy na pozostałe części w Wawrowicach należące do uposażenia dziekana kolegiaty sandomierskiej Jana Wielickiego. Zamianę tę zaaprobowali: papież Klemens VIII, król Zygmunt III i bp krakowski Jerzy Radziwiłł. Wawrowice były w rękach Bogusławskich jeszcze w latach 50. XVII w. Posiadał je wówczas Piotr, syn wspomnianego wyżej Jana [R. Bogusławski, "Ścibor-Bogusławscy herbu Ostoja. Linia szadkowska od XVII do XX wieku", WTN, Wieluń 2020, s. 26, 27; Rejestry poborowe woj. sandomierskiego 1504-1591, sygn. 8, k. 714; Archiwum Narodowe w Krakowie, Księgi grodzkie krakowskie, inskrypcje, sygn. 200, s. 1101-1108; Archiwum Narodowe w Krakowie, Księgi ziemskie krakowskie – powiat lelowski, sygn. 411, s. 783-786]

Wilkowice https://pl.wikipedia.org/wiki/Wilkowice_(powiat_podd%C4%99bicki) Wilkowice były dziedzictwem Anny Lochman, która wyszła za mąż w 1893 r. za Stanisława Ścibor-Bogusławskiego h. Ostoja, syna Władysława i Józefy ze Skotnickich. Bogusławscy posiadali Wilkowice do wybuchu II wojny światowej. Ostatnim właścicielem Wilkowic był Tadeusz Ścibor-Bogusławski, syn Stanisława i Anny z Lochmanów [R. Bogusławski, "Ścibor-Bogusławscy herbu Ostoja. Linia szadkowska od XVII do XX wieku", WTN, Wieluń 2020, s. 256-262, 283-285]

Włocin i Grzymaczew https://pl.wikipedia.org/wiki/W%C5%82ocin-Wie%C5%9B https://pl.wikipedia.org/wiki/Grzymaczew W 1723 r. Andrzej Ścibor-Bogusławski h. Ostoja, komornik graniczny sieradzki, syn Marcina i Marianny z Rosowskich, kupił dobra Włocin wraz z częścią Grzymaczewa, folwarkiem Jarychy oraz osadami: Kije, Stelmachy, Niwa, Pęczek, Chudoba. W rękach rodziny Bogusławskich majątek ten pozostawał do 1816 r., kiedy to prawnuk Andrzeja – Stanisław Bogusławski, syn Maksymiliana i Faustyny z Kiedrowskich, sprzedał go Alojzemu Wierusz-Niemojewskiemu. Majątek na krótko wykupił w 1860 r. syn Stanisława – Jan Nepomucen Bogusławski, lecz kilka lat później został wywłaszczony na rzecz Towarzystwa Kredytowego Ziemskiego [R. Bogusławski, "Ścibor-Bogusławscy herbu Ostoja. Linia szadkowska od XVII do XX wieku", WTN, Wieluń 2020, s. 55, 60, 61, 67-73, 77, 82-85, 112-115, 141, 143, 201-206]

Wrzeszczewice https://pl.wikipedia.org/wiki/Wrzeszczewice Majątek Wrzeszczewice kupił w 1660 r. Marcin Ścibor-Bogusławski, syn Marcina i Małgorzaty z Piorunowskich, wnuk Jana i Heleny z Wolskich. Dobra te w rękach Bogusławskich pozostawały przez 36 lat (w roku 1696 sprzedał Wrzeszczewice Marcin Bogusławski, syn powyżej wspomnianego Marcina i Katarzyny z Rościerskich) [R. Bogusławski, "Ścibor-Bogusławscy herbu Ostoja. Linia szadkowska od XVII do XX wieku", WTN, Wieluń 2020, s. 31-40]

Zaborów https://pl.wikipedia.org/wiki/Zabor%C3%B3w_(gmina_Zadzim) Władysław Wincenty Ścibor-Bogusławski h. Ostoja, syn Wojciecha i Michaliny z Przeuskich, wymieniany był w aktach metrykalnych parafii Małyń (w latach 1866-1874) jako dziedzic Zaborowa [R. Bogusławski, "Ścibor-Bogusławscy herbu Ostoja. Linia szadkowska od XVII do XX wieku", WTN, Wieluń 2020, s. 218-223]

Zawady https://pl.wikipedia.org/wiki/Zawady_(powiat_%C5%82aski) Jan Nepomucen Ścibor-Bogusławski h. Ostoja, syn Stanisława i Urszuli z Załuskowskich, ożenił się w 1843 r. z Pauliną Niemojowską, wdową po Leonie Załuskowskim. Dzięki małżeństwu Bogusławski wszedł w posiadanie kilku dużych majątków ziemskich, m.in.: Zawad, Chrustów, Dąbrowy Rusieckiej i Ochel. Na przełomie lat 60. i 70. XIX w. majątki Bogusławskich zostały, wyrokiem sądowym, zlicytowane [R. Bogusławski, "Ścibor-Bogusławscy herbu Ostoja. Linia szadkowska od XVII do XX wieku", WTN, Wieluń 2020, s. 201-208]


Zastawy i dzierżawy

Bieglów https://pl.wikipedia.org/wiki/Biegl%C3%B3w W roku 1635 Bieglów posiadał, tytułem zastawu, Piotr Ścibor-Bogusławski h. Ostoja, dziedzic Wawrowic, syn Jana i Doroty z Tarnowskich [Archiwum Narodowe w Krakowie, Księgi grodzkie krakowskie, inskrypcje, sygn. 241, s. 462-465]

Bogdanów https://pl.wikipedia.org/wiki/Bogdan%C3%B3w_(wojew%C3%B3dztwo_%C5%82%C3%B3dzkie) Przed rokiem 1666 Bogdanów dzierżawiła Teofila z Siekluk Sieklucka, żona G. Jakuba Ścibor-Bogusławskiego h. Ostoja, syna Andrzeja i Anny z Szydłowskich [AGAD, Księgi grodzkie sieradzkie inskrypcje, sygn. 172, k. 58v.-59]

Boszczynek https://pl.wikipedia.org/wiki/Boszczynek Bosczyn (dziś Boszczynek) w latach 1636-1640 dzierżawił od Akademii Krakowskiej Jan Ścibor-Bogusławski h. Ostoja, syn Jana i Doroty z Tarnowskich [Archiwum Narodowe w Krakowie, Księgi grodzkie krakowskie, inskrypcje, sygn. 251, s. 1667-1668; Corpus Academicum Cracoviense (CAC) https://cac.historia.uj.edu.pl/]

Bronowice https://pl.wikipedia.org/wiki/Bronowice_(wojew%C3%B3dztwo_%C5%82%C3%B3dzkie) W roku 1813 posesorem części Bronowic był Antoni Onufry Ścibor-Bogusławski h. Ostoja, syn Jakuba i Marianny z Chodakowskich [R. Bogusławski, "Ścibor-Bogusławscy herbu Ostoja. Linia szadkowska od XVII do XX wieku", WTN, Wieluń 2020, s. 129]

Brończyn https://pl.wikipedia.org/wiki/Bro%C5%84czyn W latach 1832-1838 posiadaczami Brończyna, tytułem zastawu, byli małżonkowie Franciszka z Orłowskich i Stanisław Ścibor-Bogusławski h. Ostoja, syn Maksymiliana i Faustyny z Kiedrowskich [R. Bogusławski, "Ścibor-Bogusławscy herbu Ostoja. Linia szadkowska od XVII do XX wieku", WTN, Wieluń 2020, s. 145, 146]

Chorzelów https://pl.wikipedia.org/wiki/Chorzel%C3%B3w W roku 1600, Jan Ścibor Bogusławski h. Ostoja, dziedzic Bogusławic, syn Macieja, wszedł w posiadanie, tytułem zastawu, dóbr Chorzelów z folwarkiem Przyłęk [Archiwum Narodowe w Krakowie, Księgi grodzkie krakowskie, inskrypcje, sygn. 175, s. 1026-1028]

Częstochowa (wójtostwo miasta Częstochowy) https://pl.wikipedia.org/wiki/Stare_Miasto_(Cz%C4%99stochowa) Andrzej Ścibor Bogusławski h. Ostoja, syn Marcina, wnuk Macieja w latach 1632-1635 r. był dożywotnim posiadaczem wójtostwa częstochowskiego (własność królewska). W roku 1635 król Władysław IV zezwolił Bogusławskiemu by mógł ustąpić z praw dożywotnich do wójtostwa miasta Częstochowy na rzecz Stanisława z Pilczy Korycińskiego, cześnika krakowskiego [AGAD, MK 180, k. 421-421v.; Archiwum Narodowe w Krakowie, Księgi grodzkie krakowskie, relacje, sygn. 701, s. 306]

Dziadkowice https://pl.wikipedia.org/wiki/Dziadkowice_(wojew%C3%B3dztwo_%C5%82%C3%B3dzkie) W roku 1699 Marcin Ścibor-Bogusławski h. Ostoja, syn Marcina i Katarzyny z Rościerskich wszedł w posiadanie Dziadkowic, tytułem zastawu [R. Bogusławski, "Ścibor-Bogusławscy herbu Ostoja. Linia szadkowska od XVII do XX wieku", WTN, Wieluń 2020, s. 38]

Dziaduszyce https://pl.wikipedia.org/wiki/Dziadkowice_(wojew%C3%B3dztwo_%C5%82%C3%B3dzkie) W latach 1620-1635 Dziaduszyce znajdowały się w posiadaniu, tytułem zastawu, małżonków Jadwigi Tarnowskiej i Mikołaja Ścibora Bogusławskiego h. Ostoja, syna Jana i Doroty Tarnowskiej [Archiwum Narodowe w Krakowie, Księgi grodzkie krakowskie, relacje, sygn. 689, s. 3748-3749; Księgi grodzkie krakowskie, inskrypcje, sygn. 241, s. 592-598]

Gawłuszowice https://pl.wikipedia.org/wiki/Gaw%C5%82uszowice W roku 1615 Piotr, Mikołaj i Jan Ściborowie Bogusławscy h. Ostoja, synowie Jana i Doroty z Tarnowskich, odziedziczyli po ojcu posiadane przez niego, tytułem zastawu, dobra Gawłuszowice i Kliszów [Archiwum Narodowe w Krakowie, Księgi grodzkie krakowskie, inskrypcje, sygn. 201, s. 819-821]

Gąsin https://pl.wikipedia.org/wiki/G%C4%85sin W latach 1862-1864 Gąsin dzierżawił Władysław Ścibor-Bogusławski h. Ostoja, syn Wojciecha i Michaliny z Przeuskich [R. Bogusławski, "Ścibor-Bogusławscy herbu Ostoja. Linia szadkowska od XVII do XX wieku", WTN, Wieluń 2020, s. 218, 219]

Gorzków https://pl.wikipedia.org/wiki/Gorzk%C3%B3w_(powiat_kazimierski) Od roku 1641 dzierżawcami Gorzkowa byli Jan Ścibor Bogusławski, syn Jana i Doroty z Tarnowskich i jego małżonka Jadwiga z Witowic Czerna. W tym czasie właścicielem Gorzkowa był profesor Akademii Krakowskiej Krzysztof Najmanowicz (https://pl.wikipedia.org/wiki/Krzysztof_Najmanowicz) [ANK, Księgi grodzkie krakowskie, relacje, sygn. 711, s. 213-216].

Grodzisko i Pierzchno https://pl.wikipedia.org/wiki/Grodzisko_(wojew%C3%B3dztwo_%C5%9Bl%C4%85skie) https://pl.wikipedia.org/wiki/Pierzchno_(wie%C5%9B_w_wojew%C3%B3dztwie_%C5%9Bl%C4%85skim) Od roku 1571 królewszczyznę Grodzisko (której częścią był dział w sąsiednim Pierzchnie) posiadał dożywotnio Marcin Ścibor Bogusławski h. Ostoja, syn Macieja. Po jego śmierci (po 1617 r.) posesję w tych dobrach przejęli jego synowie – Jan, Sebastian, Krzysztof i Andrzej. Sprawy dot. tych działów toczyły się jeszcze w latach 30. XVII w. [AGAD, Metryka Koronna 110, f. 153v.-154v.; Archiwum Narodowe w Krakowie, Księgi ziemskie krakowskie – powiat lelowski, sygn. 423, s. 77-78; Księgi ziemskie krakowskie – powiat lelowski, sygn. 427, s. 591-596, 952-954]

Janikowice https://pl.wikipedia.org/wiki/Janikowice_(wojew%C3%B3dztwo_%C5%82%C3%B3dzkie) W roku 1845 Antoni Jan Ścibor-Bogusławski h. Ostoja, syn Antoniego Onufrego i Salomei z Bobowskich wziął w dzierżawę wieczysto-czynszową włókę ziemi w dobrach Janikowice. Pięć lat później, w roku 1850, był już administratorem dóbr Korczew [R. Bogusławski, "Ścibor-Bogusławscy herbu Ostoja. Linia szadkowska od XVII do XX wieku", WTN, Wieluń 2020, s. 195; Archiwum Państwowe w Piotrkowie Trybunalskim Oddział w Tomaszowie Mazowieckim, Akta Notariusza Sylwestra Czermińskiego w Opocznie, sygn. 14, nr aktu 65]

Jankowice https://pl.wikipedia.org/wiki/Jankowice_(powiat_radomszcza%C5%84ski) Andrzej Ścibor Bogusławski h. Ostoja, syn Marcina, wnuk Macieja w roku 1638 był posiadaczem Jankowic (dzierżawa lub zastaw) [Archiwum Archidiecezji w Częstochowie, Parafia Brzeźnica - Nowa, Akta urodzonych 1631-1679, sygn. KM 129, k. 24]

Jasieniec https://pl.wikipedia.org/wiki/Jasieniec_(wojew%C3%B3dztwo_%C5%9Bwi%C4%99tokrzyskie) W 1644 r. Jasieniec i Obiechów wraz z dworami i folwarkami posiadał, tytułem zastawu, Andrzej Ścibor Bogusławski h. Ostoja, syn Marcina, wnuk Macieja [Archiwum Narodowe w Krakowie, Księgi grodzkie krakowskie, relacje, sygn. 714, s. 1552-1553]

Jerwonice https://pl.wikipedia.org/wiki/Jerwonice W roku 1649 posiadaczami Jerwonic, tytułem zastawu, byli małżonkowie Katarzyna z Rościerskich i Marcin Ścibor-Bogusławski h. Ostoja, syn Marcina i Małgorzaty z Piorunowskich, wnuk Jana i Heleny z Wolskich [AGAD, Księgi grodzkie sieradzkie, inskrypcje, sygn. 162, k. 640-641v.]

Kamienica Polska (folwark Klepaczka) https://pl.wikipedia.org/wiki/Kamienica_Polska W latach 1823-1828 dzierżawcą folwarku Klepaczka w Kamienicy Polskiej wraz z dworem był Pacyfik Ścibor-Bogusławski h. Ostoja, syn Maksymiliana i Faustyny z Kiedrowskich [R. Bogusławski, "Ścibor-Bogusławscy herbu Ostoja. Linia szadkowska od XVII do XX wieku", WTN, Wieluń 2020, s. 151-155]

Karszew https://pl.wikipedia.org/wiki/Karszew_(wojew%C3%B3dztwo_%C5%82%C3%B3dzkie) W latach 1822-1823 Karszew dzierżawił Wojciech Ścibor-Bogusławski h. Ostoja, syn Maksymiliana i Fałstyny z Kiedrowskich [R. Bogusławski, "Ścibor-Bogusławscy herbu Ostoja. Linia szadkowska od XVII do XX wieku", WTN, Wieluń 2020, s. 158]

Kiki https://pl.wikipedia.org/wiki/Kiki_(powiat_%C5%82aski) W roku 1633 Kiki posiadali tytułem zastawu małżonkowie Katarzyna z Rościerskich i Marcin Ścibor-Bogusławski h. Ostoja, syn Marcina i Małgorzaty z Piorunowskich, wnuk Jana i Heleny z Wolskich [Archiwum Narodowe w Krakowie, Księgi grodzkie krakowskie, inskrypcje, sygn. 238, s. 868-871]

Kliszów https://pl.wikipedia.org/wiki/Klisz%C3%B3w_(wojew%C3%B3dztwo_podkarpackie) W roku 1615 Piotr, Mikołaj i Jan Ścibor-Bogusławscy h. Ostoja, synowie Jana i Doroty z Tarnowskich, odziedziczyli po ojcu posiadane przez niego, tytułem zastawu, dobra Gawłuszowice i Kliszów [Archiwum Narodowe w Krakowie, Księgi grodzkie krakowskie, inskrypcje, sygn. 201, s. 819-821]

Kłobuck (Pawłowskie role i grunty) https://pl.wikipedia.org/wiki/K%C5%82obuck W 1645 r. posesorem królewszczyzny, na którą składały się grunty i role zwane Pawłowskie w Kłobucku był Andrzej Ścibor Bogusławski h. Ostoja, syn Marcina, wnuk Macieja. Tego roku król Władysław IV zwolnił go z podatków od tej nieruchomości << Władysław IV z Bożej łaski król Polski itd. Wiadomym czynimy itd. Szczególne zasługi G. Andrzeja Ścibor Bogusławskiego, Naszego wysłużonego żołnierza, które ze stratą dla swych fortunek i z zagrożeniem życia oddawał Nam przez wiele lat na różnych wyprawach wojennych, zwłaszcza zaś moskiewskich i pruskich, domagają się od Nas, abyśmy zechcieli im okazać Naszą łaskę i dobroć królewską. Przeto uznaliśmy za stosowne, aby uwolnić jego grunt i role zwane Pawłowskie w Naszym mieście Kłobucku w starostwie krzepickim od wszystkich ciężarów miejskich i grodzkich zamkowych (wyłączając jedynie podatki publiczne uchwalone na sejmach koronnych), po kres żywota jego i jego małżonki G. Anny Jagodzińskiej. Na dowód tego niniejsze pismo, podpisane Naszą ręką, rozkazaliśmy opatrzyć pieczęcią koronną. Dan w Warszawie 28 III 1645, w 12. roku panowania Naszego w Polsce i 13. w Szwecji. Adam Jan z Komorowa kanonik krakowski, regens kancelarii. Król Władysław.>> [Archiwum Narodowe w Krakowie, Księgi grodzkie krakowskie, relacje, sygn. 715, s. 1171-1172; https://www.slownik.ihpan.edu.pl/search.php?id=7614]

Kokanin https://pl.wikipedia.org/wiki/Kokanin W latach 1823-1826 dobra Kokanin dzierżawił Wojciech Ścibor-Bogusławski h. Ostoja, syn Maksymiliana i Fałstyny z Kiedrowskich [R. Bogusławski, "Ścibor-Bogusławscy herbu Ostoja. Linia szadkowska od XVII do XX wieku", WTN, Wieluń 2020, s. 160]

Kropidło https://pl.wikipedia.org/wiki/Kropid%C5%82o_(wojew%C3%B3dztwo_ma%C5%82opolskie) W 1620 r. Kropidło posiadał, tytułem zastawu, Mikołaj Ścibor Bogusławski h. Ostoja, syn Jana i Doroty z Tarnowskich [Archiwum Narodowe w Krakowie, Księgi grodzkie krakowskie, relacje, sygn. 689, s. 3739-3740]

Makocice https://pl.wikipedia.org/wiki/Makocice W latach 1631-1632 Makocice posiadali, tytułem zastawu, małżonkowie – Jan Ścibor-Bogusławski h. Ostoja, syn Jana i Doroty z Tarnowskich, i Jadwiga z Witowic Czerna [Archiwum Narodowe w Krakowie, Księgi grodzkie krakowskie, inskrypcje, sygn. 235, s. 497-498; Księgi grodzkie krakowskie, relacje, sygn. 699, s. 212]

Nowa Wieś https://pl.wikipedia.org/wiki/Nowa_Wie%C5%9B_(powiat_sieradzki) W latach 1808-1811 Nową Wieś dzierżawił Ignacy Ścibor-Bogusławski h. Ostoja, porucznik Legii Polsko-Włoskiej, syn Jakuba i Marianny z Chodakowskich [R. Bogusławski, "Ścibor-Bogusławscy herbu Ostoja. Linia szadkowska od XVII do XX wieku", WTN, Wieluń 2020, s. 120, 122]

Obiechów https://pl.wikipedia.org/wiki/Obiech%C3%B3w W 1644 r. Obiechów i Jasieniec wraz z dworami i folwarkami posiadał, tytułem zastawu, Andrzej Ścibor Bogusławski h. Ostoja, syn Marcina, wnuk Macieja [Archiwum Narodowe w Krakowie, Księgi grodzkie krakowskie, relacje,sygn. 714, s. 1552-1553]

Pałecznica https://pl.wikipedia.org/wiki/Pa%C5%82ecznica_(wojew%C3%B3dztwo_ma%C5%82opolskie) Do roku 1645 dzierżawcą dóbr Pałecznica był Piotr Ścibor Bogusławski, syn Jana i Doroty z Tarnowskich [ANK, Księgi grodzkie krakowskie, relacje, sygn. 715, s. 1739-1751, 2025-2029, 2207-2208].

Pamięcice (Folwark Pamięcki) https://pl.wikipedia.org/wiki/Pami%C4%99cice Do roku 1645 dzierżawcą folwarku w Pamięcicach był Piotr Ścibor Bogusławski, syn Jana i Doroty z Tarnowskich [ANK, Księgi grodzkie krakowskie, relacje, sygn. 715, s. 1739-1751, 2025-2029, 2207-2208].

Podule Dolne https://pl.wikipedia.org/wiki/Podule W latach 1666-1668 Podule Dolne było w posesji małżonków Teofili z Siekluckich i Jakuba Ścibor-Bogusławskiego h. Ostoja, syna Andrzeja i Anny z Szydłowskich [AGAD, Księgi grodzkie sieradzkie, inskrypcje, sygn. 172, k. 58v., sygn. 174, s.20.]

Przemęczany https://pl.wikipedia.org/wiki/Przem%C4%99czany Od roku 1641 dzierżawcami dóbr Przemęczany byli Jan Ścibor Bogusławski, syn Jana i Doroty z Tarnowskich i jego małżonka Jadwiga z Witowic Czerna [ANK, Księgi grodzkie krakowskie, relacje, sygn. 710, s. 1102-1103].

Rakowice https://pl.wikipedia.org/wiki/Rakowice_(wojew%C3%B3dztwo_%C5%82%C3%B3dzkie) W latach 1819-1822 Rakowice dzierżawił Ignacy Ścibor-Bogusławski h. Ostoja, syn Jakuba i Marianny z Chodakowskich [R. Bogusławski, "Ścibor-Bogusławscy herbu Ostoja. Linia szadkowska od XVII do XX wieku", WTN, Wieluń 2020, s. 121, 122]

Ralewice https://pl.wikipedia.org/wiki/Ralewice W latach 1814-1816 Ralewice dzierżawił Ignacy Ścibor-Bogusławski h. Ostoja, porucznik Legii Polsko-Włoskiej, syn Jakuba i Marianny z Chodakowskich [R. Bogusławski, "Ścibor-Bogusławscy herbu Ostoja. Linia szadkowska od XVII do XX wieku", WTN, Wieluń 2020, s. 121, 122]

Sędzimirowice https://pl.wikipedia.org/wiki/S%C4%99dzimirowice W latach 1818-1821 dzierżawił Sędzimirowice Stanisław Ścibor-Bogusławski h. Ostoja, syn Maksymiliana i Faustyny z Kiedrowskich [R. Bogusławski, "Ścibor-Bogusławscy herbu Ostoja. Linia szadkowska od XVII do XX wieku", WTN, Wieluń 2020, s. 144, 149]

Sokołów https://pl.wikipedia.org/wiki/Soko%C5%82%C3%B3w_(gmina_Sieradz) W latach 1804-1807 i 1816-1819 Sokołów dzierżawił Ignacy Ścibor-Bogusławski h. Ostoja, porucznik Legii Polsko-Włoskiej, syn Jakuba i Marianny z Chodakowskich [R. Bogusławski, "Ścibor-Bogusławscy herbu Ostoja. Linia szadkowska od XVII do XX wieku", WTN, Wieluń 2020, s. 117, 118, 121, 122]

Szadów Pański https://pl.wikipedia.org/wiki/Szad%C3%B3w_Pa%C5%84ski W 1825 r. Stanisław Ścibor-Bogusławski h. Ostoja, syn Maksymiliana i Faustyny z Kiedrowskich, dzierżawił Szadów Pański w pow. warckim [R. Bogusławski, "Ścibor-Bogusławscy herbu Ostoja. Linia szadkowska od XVII do XX wieku", WTN, Wieluń 2020, s. 115, 145]

Tądów Górny https://pl.wikipedia.org/wiki/T%C4%85d%C3%B3w_G%C3%B3rny W latach 1671-1674 Tądów Górny dzierżawił Marcin Ścibor-Bogusławski h. Ostoja, syn Marcina i Małgorzaty z Piorunowskich [R. Bogusławski, "Ścibor-Bogusławscy herbu Ostoja. Linia szadkowska od XVII do XX wieku", WTN, Wieluń 2020, s. 33]

Trzciniec https://pl.wikipedia.org/wiki/Trzciniec_(wojew%C3%B3dztwo_%C5%9Bwi%C4%99tokrzyskie) W latach 1618-1619 dzierżawcami dóbr Trzciniec byli małżonkowie Jadwiga Tarnowska i Mikołaj Ścibor Bogusławski h. Ostoja, syn Jana i Doroty Tarnowskiej [Archiwum Narodowe w Krakowie, Księgi grodzkie krakowskie, relacje, sygn. 688, s. 729, sygn. 689, s. 1733-1734]

Tuszyn (grunty miejskie) https://pl.wikipedia.org/wiki/Tuszyn W roku 1816 dzierżawcą gruntów miejskich w Tuszynie był Antoni Onufry Ścibor-Bogusławski h. Ostoja, syn Jakuba i Marianny z Chodakowskich [R. Bogusławski, "Ścibor-Bogusławscy herbu Ostoja. Linia szadkowska od XVII do XX wieku", WTN, Wieluń 2020, s. 129]

Wiatrowice (folwark Kwapowski) https://pl.wikipedia.org/wiki/Wiatrowice_(Tropie) W latach 1632-1634 folwark Kwapowski w Wiatrowicach posiadali, tytułem zastawu, małżonkowie – Jan Ścibor-Bogusławski h. Ostoja (syn Jana i Doroty z Tarnowskich) i Jadwiga z Witowic Czerna [Archiwum Narodowe w Krakowie, Księgi grodzkie krakowskie, inskrypcje, sygn. 235, s. 498-501; Księgi grodzkie krakowskie, relacje, sygn. 700, s. 885-886]

Wiechucice https://pl.wikipedia.org/wiki/Wiechucice W latach 1826-1827 Wiechucice dzierżawił Wojciech Ścibor-Bogusławski h. Ostoja, syn Maksymiliana i Fałstyny z Kiedrowskich [R. Bogusławski, "Ścibor-Bogusławscy herbu Ostoja. Linia szadkowska od XVII do XX wieku", WTN, Wieluń 2020, s. 160, 161]

Witów i Grzmiąca https://pl.wikipedia.org/wiki/Wit%C3%B3w_(gmina_Burzenin) W latach 1723-1727 zastawnym posesorem dóbr Witów i Grzmiąca był Stanisław Ścibor-Bogusławski h. Ostoja, syn Marcina i Marianny z Rosowskich [R. Bogusławski, "Ścibor-Bogusławscy herbu Ostoja. Linia szadkowska od XVII do XX wieku", WTN, Wieluń 2020, s. 51-54]

Wojsławice https://pl.wikipedia.org/wiki/Wojs%C5%82awice_(wojew%C3%B3dztwo_%C5%82%C3%B3dzkie) W pierwszej i drugiej dekadzie XVIII wieku Stefan i Andrzej Ścibor-Bogusławscy h. Ostoja, synowie Marcina i Marianny z Rosowskich posiadali, tytułem zastawu, działy w dobrach Wojsławice i Wólce Wojsławskiej [R. Bogusławski, "Ścibor-Bogusławscy herbu Ostoja. Linia szadkowska od XVII do XX wieku", WTN, Wieluń 2020, s. 49-51, 55, 57, 69, 86]

Wola Kleszczowa https://pl.wikipedia.org/wiki/Wola_Kleszczowa W 1843 r. posesorem Woli Kleszczowej pod Widawą był Jan Nepomucen Ścibor-Bogusławski h. Ostoja, syn Stanisława i Urszuli z Załuskowskich [R. Bogusławski, "Ścibor-Bogusławscy herbu Ostoja. Linia szadkowska od XVII do XX wieku", WTN, Wieluń 2020, s. 201]

Wrzosowa https://pl.wikipedia.org/wiki/Wrzosowa W latach 1626-1632 Wrzosowę posiadał, tytułem zastawu, Andrzej Ścibor Bogusławski h. Ostoja, syn Marcina, wnuk Macieja [Archiwum Narodowe w Krakowie, Księgi grodzkie krakowskie, relacje, sygn. 700, s. 711-717]

Zalesie https://pl.wikipedia.org/wiki/Zalesie_(gmina_Zadzim) W roku 1817 dzierżawił Zalesie Stanisław Ścibor-Bogusławski h. Ostoja, syn Maksymiliana i Faustyny z Kiedrowskich [R. Bogusławski, "Ścibor-Bogusławscy herbu Ostoja. Linia szadkowska od XVII do XX wieku", WTN, Wieluń 2020, s. 144]

Zawady https://pl.wikipedia.org/wiki/Zawady_(powiat_sieradzki) W roku 1822 Zawady dzierżawił Ignacy Ścibor-Bogusławski h. Ostoja, syn Jakuba i Marianny z Chodakowskich [R. Bogusławski, "Ścibor-Bogusławscy herbu Ostoja. Linia szadkowska od XVII do XX wieku", WTN, Wieluń 2020, s. 121, 122]

Zborów https://pl.wikipedia.org/wiki/Zbor%C3%B3w_(wojew%C3%B3dztwo_%C5%82%C3%B3dzkie) W latach 80. XVII w. Zborów był w posesji Jakuba Ścibor-Bogusławskiego h. Ostoja, syna Andrzeja i Anny z Szydłowskich [AGAD, Księgi grodzkie sieradzkie, relacje, sygn. 45, k. 609-610, sygn. 48 B, k. 119-120]

Mapa majątków ziemskich

Zobacz też

Bibliografia

Źródło: „https://ostoya.org/wiki/index.php?title=Bogusławskich_majątki_ziemskie&oldid=23620”