Historia rodziny Ancyparowicz

Ancyparowicz (Ancyperewicz, Ancyporowicz, Ancyparewicz, Łosicki Ancyperowicz) – odwieczna szlachta, stara rycerska rodzina, zacna i dla Rzeczypospolitej wielce zasłużona, pieczętująca się herbem Ostoja, należąca do heraldycznego rodu Ostojów (Mościców).

Historia rodziny Ancyparowiczów herbu Ostoja

• Ancyparowiczowie to stara litewska rodzina mieszkająca przeważnie w okolicach Nowogródka, Wilna i Dyneburga (Inflanty).

• Za gniazdo rodu Ancyparowiczów herbu Ostoja można uznać wieś Mościszcze koło Nowogródka, która należała do Seweryna Łosickiego Ancyperowicza, rotmistrza wojsk koronnych, starosty cyryńskiego, uznanego za protoplastę rodziny w dokumencie aktykacji genealogii Łosickich Ancyperowiczów¹.

• Informacje o najdawniejszych przedstawicielach rodziny zapisano w herbarzu Uruskiego¹, gdzie jest wzmianka o bojarze litewsko-horodeńskim o imieniu Doch, notowanym w roku 1528 w metryce litewskiej¹.

• Rodzina figuruje w herbarzu Adama Heymowskiego, gdzie autor odnotował, że przodkom domu Ancyperowiczów za wojenne wysługi nadano przywilej Władysława IV-go na Starostwo Cyryńskie¹ (Cyryn – dziś wieś na Białorusi, w czasach I Rzeczypospolitej w granicach woj. nowogródzkiego).

• Członkowie rodziny Ancyporowiczów w XIX wieku byli wylegitymowani ze szlachectwa z herbem Ostoja i wpisani do ksiąg szlacheckich – guberni wileńskiej w roku 1845, gubernii kowieńskiej w roku 1849 i gubernii mińskiej w roku 1863¹.

Znani przedstawiciele rodziny Ancyparowiczów herbu Ostoja

• Seweryn Łosicki Ancyperowicz (zm. po 1663) – dziedzic dóbr Mościszcze, rotmistrz wojsk Władysława IV, starosta cyryński.

Majątki ziemskie Ancyparowiczów herbu Ostoja

Mościszcze,

Przypisy

1. .

Źródła

• S. Uruski, Rodzina. Herbarz szlachty polskiej, t. I, Warszawa 1904, s. 32.
• A. Heymowski, Herbarz szlachty Inflant polskich z 1778 roku, (w:) Materiały do Bibliografii, Genealogii i Heraldyki Polskiej, t. II, 1964, s. 17-18.
• B. Dybaś, P. A. Jeziorski, T. Wiśniewski, Szlachta polsko–inflancka wobec przełomu. Materiały z dyneburskich akt grodzkich i ziemskich z lat 1764-1775, Toruń 2018, s. 52, 53, 88, 117.