Historia rodziny Ancyparowicz

Z Ostoya
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ostoja wyciety.jpg

English flag.png

Ancyparowicz (Ancyporowicz, Ancyparewicz, Ancyperewicz, Łosicki Ancyperowicz) – odwieczna szlachta, stara rycerska rodzina, zacna i dla Rzeczypospolitej wielce zasłużona, pieczętująca się herbem Ostoja, należąca do heraldycznego rodu Ostojów (Mościców).

Historia rodziny Ancyparowiczów herbu Ostoja

  • Za gniazdo rodu Ancyparowiczów herbu Ostoja można uznać wieś Mościszcze koło Nowogródka, która należała w XVII w. do Seweryna Łosickiego Ancyperowicza, rotmistrza wojsk koronnych, starosty cyryńskiego, uznanego za protoplastę rodziny w dokumencie aktykacji genealogii Łosickich Ancyperowiczów z roku 17721.
  • Informacje o najdawniejszych przedstawicielach rodziny zapisano w herbarzu Uruskiego, gdzie jest wzmianka o bojarze litewsko-horodeńskim o imieniu Doch, notowanym w roku 1528 w metryce litewskiej2.
  • Rodzina figuruje w herbarzu Adama Heymowskiego, gdzie autor odnotował, że przodkom domu Ancyperowiczów za wojenne wysługi nadano przywilej Władysława IV-go na Starostwo Cyryńskie3 (Cyryn – dziś wieś na Białorusi, w czasach I Rzeczypospolitej w granicach woj. nowogródzkiego).
  • Członkowie rodziny Ancyporowiczów w XIX wieku byli wylegitymowani ze szlachectwa z herbem Ostoja i wpisani do ksiąg szlacheckich – guberni wileńskiej w roku 1845 (Wiktor, Antoni i Teofil, synowie Piotra Ancyporowicza oraz Józef, syn Wawrzyńca Ancyporowicza wraz z synami Antonim, Janem, Felicjanem i Brunonem), gubernii kowieńskiej w roku 1849 (Wincenty, syn Bogdana Ancyporowicza oraz syn jego Zenon) i gubernii mińskiej w roku 1863 (Felicjan, syn Andrzeja Ancyporowicza z synami Polikarpem i Ludwikiem)2.

Znani przedstawiciele rodziny Ancyparowiczów herbu Ostoja

  • Seweryn Łosicki Ancyperowicz (XVII w.) – dziedzic dóbr Mościszcze, rotmistrz wojsk Władysława IV, starosta cyryński.
  • Jonasz Ancyporowicz (zapisywany również jako Ancyperowicz lub Anciporowicz) (zm. po 1758) – zakonnik litewskiej prowincji Zakonu Świętego Bazylego Wielkiego, prokurator konwentu wileńskiego bazylianów.
  • Aleksander Łosicki Ancyperowicz (zm. po 1745) – duchowny, proboszcz białłohrocki.
  • Franciszek Łosicki Ancyperowicz (zm. po 1772) – mostowniczy parnawski.
  • Wincenty Ancyporowicz (zm. po 1820) – właściciel majątków Mątejki i Rydze.
  • Zenonim (Zenon) Ancyporowicz (1814-1866) – literat, pisarz i autor książek kulinarnych, urzędnik rządowy w Królestwie Polskim, dziennikarz archiwista w Zarządzie Drogi Żelaznej. Był synem Wincentego Ancyporowicza.


Majątki ziemskie Ancyparowiczów herbu Ostoja

Mościszcze, Mątejki, Rydze, Rykonty (dziś Rokantai), Taury (dziś Taurija).

Przypisy


1. B. Dybaś, P. A. Jeziorski, T. Wiśniewski, Szlachta polsko–inflancka wobec przełomu. Materiały z dyneburskich akt grodzkich i ziemskich z lat 1764-1775, Toruń 2018, s. 52.
2. S. Uruski, Rodzina. Herbarz szlachty polskiej, t. I, Warszawa 1904, s. 32.
3. A. Heymowski, Herbarz szlachty Inflant polskich z 1778 roku, (w:) Materiały do Bibliografii, Genealogii i Heraldyki Polskiej, t. II, 1964, s. 17-18.
4. Z. Ancyporowicz, Rys powinności chrześcijanina, Warszawa 1845. Strona tytułowa. Zbiory Biblioteki Narodowej.

Źródła

  • S. Uruski, Rodzina. Herbarz szlachty polskiej, t. I, Warszawa 1904, s. 32.
  • A. Heymowski, Herbarz szlachty Inflant polskich z 1778 roku, (w:) Materiały do Bibliografii, Genealogii i Heraldyki Polskiej, t. II, 1964, s. 17-18.
  • B. Dybaś, P. A. Jeziorski, T. Wiśniewski, Szlachta polsko–inflancka wobec przełomu. Materiały z dyneburskich akt grodzkich i ziemskich z lat 1764-1775, Toruń 2018, s. 52, 53, 88, 117.
  • A. Kulecka, Urzędnicy Królestwa Polskiego (1815-1915). Materiały do biogramów. Wpisy z bazy danych, Warszawa 2019, s. 47.
  • Kurier Litewski nr 91, 1829, s. 13.
  • Kurier Litewski nr 93, 1829, s. 7.
  • Miesięcznik Heraldyczny, R. XVIII, nr 2, 1939, s. 20.
  • Miesięcznik Heraldyczny, R. XVIII, nr 3, 1939, s. 37.
  • Z. Ancyporowicz, Opowiadanie historyi polskiej dla dzieci, Warszawa 1847. Zbiory Biblioteki Narodowej.
  • Z. Ancyporowicz, Rys powinności chrześcijanina, Warszawa 1845. Zbiory Biblioteki Narodowej.