Historia rodziny Mikorskich

Mikorski – odwieczna szlachta, stara rycerska rodzina, zacna i dla Polski wielce zasłużona, pieczętująca się herbem Ostoja, należąca do heraldycznego rodu Ostojów (Mościców). Nazwisko wywodzą od wsi Mikorzyce pod Bełchatowem leżącej w przedrozbiorowym województwie sieradzkim, powiecie piotrkowskim.

Historia rodziny Mikorskich herbu Ostoja

• Mikorzyce, miejscowoś gniazdowa Mikorskich herbu Ostoja ¹.

Znani przedstawiciele rodziny Mikorskich herbu Ostoja

• Jan Mikorski (zm. przed 1765) – podczaszy gostyniński. Syn Franciszka i Zofii Miaskowskiej. Dwukrotnie żonaty – z Dorotą Skarbek i Franciszką Pruszkowską.
• Feliks Antoni Mikorski (zm. 1779) – marszałek Trybunału Głównego Koronnego, sędzia ziemski gostyniński, pisarz ziemski gostyniński, regent grodzki gostyniński, właściciel Luszyna. Syn Jana i Doroty Skarbek. Jego żoną była Anna Stępowska.
• Józef Andrzej Mikorski (zm. 1793) – kasztelan rawski, starosta gostyniński, podkomorzy gostyniński, cześnik gostyniński, pisarz Komisji Skarbowej Koronnej, starosta gąbiński, kawaler Orderu Orła Białego. W roku 1789 król pruski Fryderyk Wilhelm nadał mu tytuł hrabiowski. Był synem Jana i Franciszki Pruszkowskiej. Jego małżonką była Krystyna Aniela Miaskowska.
• Paweł Mikorski (zm. po 1793) – podstarości i sędzia grodzki łęczycki, podsędek łęczycki, stolnik gostyniński, podczaszy gostyniński, cześnik gostyniński, poseł na sejm 1778 roku z województwa łęczyckiego.
• Dionizy Gorgoniusz Antoni Mikorski (1752-1813) – podpułkownik, poseł wyszogrodzki na sejm grodzieński (1793), paź Stanisława Augusta, kawaler Orderu Świętego Stanisława. Syn Feliksa Antoniego i Anny ze Stępowskich, właścicieli Luszyna.
• Jan Chryzostom Mikorski (1776-1849) – hrabia, właściciel Słubic. Uczestniczył w kampanii 1807 roku, był posłem na Sejm Księstwa Warszawskiego i Królestwa Polskiego. Syn Józefa Andrzeja Mikorskiego i Krystyny Anieli z Miaskowskich.

Majątki ziemskie Mikorskich herbu Ostoja

Mikorzyce, Wola Mikorska,

Przypisy

1. .

Bibliografia

• K. Niesiecki, Herbarz polski, wyd. J. N. Bobrowicz, t. VI, Lipsk 1841, s. 407-409.
• S. Uruski, Rodzina. Herbarz szlachty polskiej, t. XI, Warszawa 1914, s. 52-54.
• J. S. Dunin-Borkowski, Rocznik Szlachty Polskiej, t. I, 1881, s. 514, 515.
• Teki Dworzaczka, Monografie, Mikorscy h. Ostoja (dostęp: 12.08.2026).
• T. Żychliński, Złota księga szlachty polskiej, R. I, Poznań 1879, s. 205-209.
• S. Kozierowski, Badania nazw topograficznych na obszarze dawnej wschodniej Wielkopolski, t. A–O, Poznań 1926, s. 269; t. P–Ż, Poznań 1928, s. 79.
• Kodeks Dyplomatyczny Wielkopolski, t.III, wyd. I. Zakrzewski, Poznań 1879, nr 1620.
• Polski Słownik Biograficzny, t. XXI, Wrocław 1964–1965, s. 159-164.
• Urzędnicy województw łęczyckiego i sieradzkiego XVI-XVIII wieku. Spisy, oprac. E. Opaliński, H. Żerek-Kleszcz, Kórnik 1993, s. 275.
• Źródła Dziejowe, t. XIII, Warszawa 1883, s. 255.
• Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, t. VI, Warszawa 1885, s. 407.
• M. Kobierecki, Dobra szlacheckie i ich właściciele w powiecie orłowskim w drugiej połowie XVIII wieku, (w:) Przegląd Nauk Historycznych, nr 2, 2017, s. 127, 130.
• B. Dymek, Dionizy Gorgoniusz Mikorski (–1814), (w:) Rocznik Mazowiecki, nr 25, 2013, s. 258-262.
• M. Chudzyński, Słubice Mikorskich, Potockich i Grzybowskich, (w:) Notatki Płockie. Kwartalnik Towarzystwa Naukowego Płockiego, nr 3 (208), 2006, s. 16-21.
• Matricularum Regni Poloniae summaria, oprac. T. Wierzbowski, t. V, vol. 1, Warszawa 1919, nr 2751.
• AGAD, Metryka Koronna, nr 97, k. 20v.-23.
• M. J. Minakowska, Wielka Genealogia Minakowskiej, nazwisko: Mikorski.