Historia rodziny Domaradzkich

Domaradzki vel Domaracki - odwieczna szlachta, rycerstwo. Nazwisko wywodzą od majątku Domaradzice w ziemi sandomierskiej, którego właścicielem był w roku 1414 rycerz Piotr z Domaradzic. Stara linia rodu Ostoja na ziemi sandomierskiej gdzie bracia herbowi posiadali liczne majątki.

Historia rodziny

W drugiej połowie XV-go wieku, dziedzicami Domaradzic są: Dersław Gomółka h. Jastrzębiec i Lutek Wołek, Kot, Dyak i Błożno - między innymi herbu Ostoja. W roku 1414, Piotr syn Klemensa notowany jest na Uniwersytecie Krakowskim.

Jakób, w latach 1546—1563 administrator dóbr Mikołaja Reja. Mikołaj, dworzanin Sieniawskiego, żonaty 1572 r. z Teodorą Pociejówną. Synowie jego: Zacharyasz, Jan, Krzysztof i Zygmunt. Maciej Szczęsny, syn Stanisława i Doroty z Orłowskich, właściciel Domaradzic w r. 1635, ma sumę u Orłowskiego. Daniel, syn Macieja, zeznał 1691 r. zapis dożywocia z żoną, Jadwigą Tyszkowską.

Wojciech, pisarz grodzki żydaczowski 1627 r. a w roku 1642 pisarz grodzki trembowelski. Jakób, burgrabia lwowski w r. 1627. Mąż zacny i dla sprawy Rzeczpospolitej wielce zasłużony. Andrzej z województwem lubelskiem, a Zygmunt z ziemią przemyską, podpisali obiór króla Michała Korybuta.

Aleksander Domaradzki wziął 1630 r. w zastaw Borysowo z dóbr Szkłowskich, w orszańskiem. Synowie jego: Dominik i Szymon, posiadali część w Krasulinie w r. 1693 r. Józef, Michał, Floryan i Maciej z synami: Jakóbem i Janem. Jan, syn Jana i Aleksander z synem Jakóbem oraz Grzegorz z synami Maciejem i Leonem jak i Paweł z synami: Janem, Jerzym i Andrzejem, syn Michała, wnukowie Szymona, wywiedli się ze szlachectwa h. Ostoja, w ziemstwie orszańskiem, 1774 r.

Maciej Janowicz, miał jeszcze synów: Pawła i Teodora, a Floryan miał synów Pawła i Jana.

Piotr, Franciszek i Jan, udowodnili pochodzenie swoje szlacheckie w sądzie lwowskim ziemskim w roku 1782. Waleryan, Feliks i Ludwik, synowie Jana, zapisani zostali do ksiąg szlacheckich galicyjskich, w latach 1828—1852. Michał, Feliks, Wojciech i Eustachy, synowie Franciszka, 1832 r., a Michał, syn Piotra notowany jest w roku 1837.

Inna linia tej zacnej rodziny notowana jest w sądzie pilźnieńskim na Podkarpaciu gdzie znajdziemy Jana a Bazyli i Jan są notowani w sadzie trembowelskim na Ukrainie, wszyscy wylegitymowali się ze szlachectwa w roku 1782. Antoni, cześnik dobrzyński, pozwał 1757 r. ks. Wąsowicza, proboszcza w Lubczy i innych, w sprawie zapisów testamentowych swego brata młodszego Adama.

Zacni przedstawiciele rodziny Domaradzkich

• Wojciech Domaradzki - pisarz grodzki żydaczowski 1627 r. a w roku 1642 pisarz grodzki trembowelski
• Jakób Domaradzki, burgrabia lwowski w roku 1627
• Antoni Domaradzki, cześnik dobrzyński w roku 1757
• Jerzy Jan Domaradzki - żołnierz legionów polskich, kapitan Wojska Polskiego II Rzeczpospolitej.

Majątki ziemskie Domaradzkich

Domaradzice,

Bibliografia

• J. Długosz, Liber beneficiorum dioecesis Cracoviensis, t. II, Kraków 1864, s. 330, 331.
• B. Paprocki, Herby rycerstwa polskiego, Kraków 1584, s. 372.
• K. Niesiecki, Herbarz polski, wyd. J. N. Bobrowicz, t. III, Lipsk 1839, s. 370.
• S. Uruski, Rodzina. Herbarz szlachty polskiej, t. III, Warszawa 1906, s. 219, 220.
• Poczet szlachty galicyjskiej i bukowieńskiej, Lwów 1857, s. 53.
• A. Boniecki, A. Reiski, Herbarz polski, t. IV, Warszawa 1901, s. 367, 368.
• O. Chorowiec, Herbarz szlachty wołyńskiej, t. I, Radom 2012, s. 110, 111, t. III, Radom 2014, s. 95.
• J. Krzepela, Małopolskie rody ziemiańskie, Kraków 1928, s. 25.
• Z. Pusłowski, Spis alfabetyczny szlachty polskiej w Galicji, (sygn. BJ Rkp. Przyb. 744/99), k. 13.
• S. Korwin Kruczkowski, Poczet Polaków wyniesionych do godności szlacheckiej przez monarchów austrjackich w czasie od roku 1773 do 1918, Lwów 1935, s.