Historia rodziny Domaradzkich: Różnice pomiędzy wersjami

Z Ostoya
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
 
(Nie pokazano 17 pośrednich wersji utworzonych przez tego samego użytkownika)
Linia 1: Linia 1:
−
[[Plik:Ostoja tarcza korona1.jpg|130px|right|]]
+
[[Plik:Ostoja wyciety.jpg|180px|right|]]
 +
[[Plik:Herb Ostoja Domaradzkich.jpg|180px|thumb|right|Herb Ostoja Domaradzkich z 1613 roku<sup>3</sup>.]]
 +
 
 
[[Plik:English flag.png|link=History of Domaradzki family|20px]]
 
[[Plik:English flag.png|link=History of Domaradzki family|20px]]
  
−
'''[[Domaradzki]] vel Domaracki''' - [[odwieczna szlachta]], [[Rycerstwo|rycerstwo]]. Nazwisko wywodzą od majątku [[Domaradzice]] w ziemi sandomierskiej, którego właścicielem był w roku 1414 rycerz '''[[Domaradzki Piotr z Ostoi|Piotr z Domaradzic]]'''. Stara linia rodu Ostoja na ziemi sandomierskiej gdzie bracia herbowi posiadali liczne majątki.
+
'''[[Domaradzki]]''' ('''Domaracki''') – [[odwieczna szlachta]], stara [[Rycerstwo|rycerska]] rodzina, zacna i dla Polski wielce zasłużona, pieczętująca się [https://pl.wikipedia.org/wiki/Ostoja_(herb_szlachecki) herbem Ostoja], należąca do heraldycznego rodu [https://pl.wikipedia.org/wiki/R%C3%B3d_Ostoj%C3%B3w_(Mo%C5%9Bcic%C3%B3w) Ostojów (Mościców)]. Nazwisko wywodzą od majątku '''[[Domaradzice]]''' w Ziemi Sandomierskiej.
  
 
==Historia rodziny==
 
==Historia rodziny==
  
−
W drugiej połowie XV-go wieku, dziedzicami Domaradzic są: Dersław Gomółka h. Jastrzębiec i Lutek Wołek, Kot, Dyak i Błożno - między innymi herbu Ostoja. W roku 1414, [[Domaradzki Piotr z Ostoi|Piotr]] syn [[Domaradzki Klemens|Klemensa]] notowany jest na Uniwersytecie Krakowskim.
+
Spośród polskich twórców herbarzy najobszerniej ród Domaradzkich herbu Ostoja opisali Adam Boniecki i Artur Reiski w „Herbarzu polskim”. Oto większy fragment tego opisu: ''... z Domaradzic w powiecie sandomierskim. W drugiej połowie XV-go wieku, dziedzicami tej wsi są: Dersław Gomołka h. Jastrzębiec i Lutek Wołek, Kot, Dyak i Błożno, których herbu Długosz nie podał, mogą być zatem i Ostojczykowie między nimi (Lib. Benef.). Piotr, syn Klemensa. 1414 r. na uniwersytecie krakowskim. [[Domaradzki Jakób|Jakób]], w latach 1546-1563 administrator dóbr Mikołaja Reja. W 1578 roku Domaradzice posiadali: Zacharyasz, Rafał, Andrzej, Marcin, Jan, Mikołaj Błożno i Slezak (Paw.). [[Domaradzki Mikołaj|Mikołaj]], dworzanin Sieniawskiego, żonaty 1572 r. z [[Pociejówna Teodora|Teodorą Pociejówną]]. Synowie jego: [[Domaradzki Zacharyasz|Zacharyasz]], [[Domaradzki Jan|Jan]], [[Domaradzki Krzysztof|Krzysztof]] i [[Domaradzki Zygmunt|Zygmunt]] (M. 109 f. 842 i Wyr. Lub. 59 f. 1413). Maciej Szczęsny, syn Stanisława i Doroty z Orłowskich, właściciel Domaradzic 1635 r., ma sumę u Orłowskiego (Zap. Lub. 35 f. 165; Gr. Przed. 70 f. 666). Daniel, syn Macieja, zeznał 1691 r. zapis dożywocia. z żoną. Jadwigą Tyszkowską (Perp. Czers. 14 C f. 55). Tu pewno należą: Wojciech, pisarz grodzki żydaczowski 1627 r.; [[Domaradzki Wojciech (pisarz)|Wojciech]], pisarz grodzki trembowelski 1642 r. i Jakób, burgrabia lwowski 1627 r. Andrzej z województwem lubelskiem, a Zygmunt z ziemią przemyską, podpisali obiór króla Michała. Aleksander Domaradzki (v. Domaracki), h. Ostoja, wziął 1630 r. w zastaw Borysowo z dóbr Szkłowskich, w orszańskiem. Synowie jego: Dominik i Szymon, posiadali część w Krasulinie 1693 r. Józef, Michał, Floryan i Maciej z synami: Jakóbem i Janem, synowie Jana, Aleksander z synem Jakóbem, Grzegorz z synem Maciejem i Leon, synowie Grzegorza, Paweł z synami: Janem, Jerzym i Andrzejem, syn Michała, wnukowie Szymona, wywiedli się ze szlachectwa h. Ostoja, w ziemstwie orszańskiem, 1774 r. Maciej Janowicz, miał jeszcze synów: Pawła i Teodora, a Floryan - Pawła i Jana (Herb. Orszański; Ist. Jur. Mat. XXVIII). Piotr, Franciszek i Jan, udowodnili pochodzenie swoje szlacheckie w sądzie lwowskim ziemskim 1782 r. Waleryan, Feliks i Ludwik, synowie Jana, zapisani zostali do ksiąg szlacheckich galicyjskich, w latach 1828-1852. Michał, Feliks, Wojciech i Eustachy, synowie Franciszka, 1832 r., a Michał, syn Piotra, 1837 r. Jan w sądzie pilźnieńskim, a Bazyli i Jan, w sadzie trembowelskim, wylegitymowali się ze szlachectwa 1782 r. (Goł.). [[Domaradzki Antoni (cześnik)|Antoni]], cześnik dobrzyński, pozwał 1757 r. ks. Wąsowicza, proboszcza w Lubczy i innych, w sprawie zapisów testamentowych swego brata młodszego Adama (Gr. Nowokorcz.)''<sup>1</sup>.
  
−
[[Domaradzki Jakób|Jakób]], w latach 1546—1563 administrator dóbr Mikołaja Reja. [[Domaradzki Mikołaj|Mikołaj]], dworzanin Sieniawskiego, żonaty 1572 r. z [[Pociejówna Teodora|Teodorą Pociejówną]]. Synowie jego: [[Domaradzki Zacharyasz|Zacharyasz]], [[Domaradzki Jan|Jan]], [[Domaradzki Krzysztof|Krzysztof]] i [[Domaradzki Zygmunt|Zygmunt]]. [[Domaradzki Maciej Szczęsny|Maciej Szczęsny]], syn [[Domaradzki Stanisław (Domaradzice)|Stanisława]] i [[Orłowska Dorota|Doroty z Orłowskich]], właściciel Domaradzic w r. 1635, ma sumę u Orłowskiego. [[Domaradzki Daniel|Daniel]], syn [[Domaradzki Maciej|Macieja]], zeznał 1691 r. zapis dożywocia z żoną, [[Tyszkowska Jadwiga|Jadwigą Tyszkowską]].
+
Kasper Niesiecki także wspomniał Ostojów Domaradzkich w swoim „Herbarzu polskim”. Pisał on: ''Domaradzki herbu Ostaja, w Sandomierskiem województwie. Domaradzka była za Mikołajem dziedzicem na Borowie Borowskim herbu Abdank. Antoni tych czasów kwitnie na Rusi, którego z Marianny Leszczyńskiej dwóch synów Józef i Piotr''<sup>2</sup>.
−
 
 
−
[[Domaradzki Wojciech (pisarz)|Wojciech]], pisarz grodzki żydaczowski 1627 r. a w roku 1642 pisarz grodzki trembowelski. [[Domaradzki Jakób (burgrabia)|Jakób]], burgrabia lwowski w r. 1627. Mąż zacny i dla sprawy Rzeczpospolitej wielce zasłużony. [[Domaradzki Andrzej (elektor)|Andrzej]] z województwem lubelskiem, a [[Domaradzki Zygmunt (elektor)|Zygmunt]] z ziemią przemyską, podpisali obiór króla Michała Korybuta.
 
−
 
 
−
[[Domaradzki Aleksander|Aleksander Domaradzki]] wziął 1630 r. w zastaw [[Borysowo]] z dóbr Szkłowskich, w orszańskiem. Synowie jego: [[Domaradzki Dominik|Dominik]] i [[Domaradzki Szymon|Szymon]], posiadali część w [[Krasulin|Krasulinie]] w r. 1693 r. [[Domaradzki Józef (Orsza)|Józef]], [[Domaradzki Michał (Orsza)|Michał]], [[Domaradzki Floryan (Orsza)|Floryan]] i [[Domaradzki Maciej (Orsza)|Maciej]] z synami: [[Domaradzki Jakób (Orsza)|Jakóbem]] i [[Domaradzki Jan (Orsza)|Janem]]. [[Domaradzki Jan (syn Jana)|Jan]], syn Jana i [[Domaradzki Aleksander (Orsza)|Aleksander]] z synem [[Domaradzki Jakób (syn Aleksandra)|Jakóbem]] oraz [[Domaradzki Grzegorz (Orsza)|Grzegorz]] z synami [[Domaradzki Maciej Janowicz|Maciejem]] i [[Domaradzki Leon (Orsza)|Leonem]] jak i [[Domaradzki Paweł (Orsza)|Paweł]] z synami: [[Domaradzki Jan (syn Pawła)|Janem]], [[Domaradzki Jerzy (syn Pawła)|Jerzym]] i [[Domaradzki Andrzej (syn Michała)|Andrzejem]], syn [[Domaradzki Michał (syn Szymona)|Michała]], wnukowie [[Domaradzki Szymon|Szymona]], wywiedli się ze szlachectwa h. Ostoja, w ziemstwie orszańskiem, 1774 r.
 
−
 
 
−
[[Domaradzki Maciej Janowicz|Maciej Janowicz]], miał jeszcze synów: [[Domaradzki Paweł (syn Macieja Janowicza)|Pawła]] i [[Domaradzki Teodor (syn Macieja Janowicza)|Teodora]], a [[Domaradzki Floryan (Orsza)|Floryan]] miał synów [[Domaradzki Paweł (syn Floryana)|Pawła]] i [[Domaaradzki Jan (syn Floryana)|Jana]].
 
−
 
 
−
[[Domaradzki Piotr (galicja)|Piotr]], [[Domaradzki Franciszek (galicja)|Franciszek]] i [[Domaradzki Jan (galicja)|Jan]], udowodnili pochodzenie swoje szlacheckie w sądzie lwowskim ziemskim w roku 1782. [[Domaradzki Walerian (syn Jana)|Waleryan]], [[Domaradzki Feliks (syn Jana)|Feliks]] i [[Domaradzki Ludwik (syn Jana)|Ludwik]], synowie Jana, zapisani zostali do ksiąg szlacheckich galicyjskich, w latach 1828—1852. [[Domaradzki Michał (son of Franciszek)|Michał]], [[Domaradzki Feliks (son of Franciszek)|Feliks]], [[Domaradzki Wojciech (son of Franciszek)|Wojciech]] i [[Domaradzki Eustachy (syn Franciszka)|Eustachy]], synowie [[Domaradzki Franciszek (galicja)|Franciszka]], 1832 r., a [[Domaradzki Michał (syn Piotra)|Michał]], syn [[Domaradzki Piotr (galicja)|Piotra]] notowany jest w roku 1837.
 
−
 
 
−
Inna linia tej zacnej rodziny notowana jest w sądzie pilźnieńskim na Podkarpaciu gdzie znajdziemy [[Domaradzki Jan (Pilzno)|Jana]] a [[Domaradzki Bazyli (Trembowla)|Bazyli]] i [[Domaradzki Jan (Trembowla)|Jan]] są notowani w sadzie trembowelskim na Ukrainie, wszyscy wylegitymowali się ze szlachectwa w roku 1782. [[Domaradzki Antoni (cześnik)|Antoni]], cześnik dobrzyński, pozwał 1757 r. ks. Wąsowicza, proboszcza w Lubczy i innych, w sprawie zapisów testamentowych swego brata młodszego [[Domaradzki Adam (brat Antoniego, cześnika)|Adama]].
 
  
 
==Zacni przedstawiciele rodziny Domaradzkich==
 
==Zacni przedstawiciele rodziny Domaradzkich==
  
−
* [[Domaradzki Wojciech (pisarz)|Wojciech Domaradzki]] (zm. po 1642) – pisarz grodzki żydaczowski, pisarz grodzki trembowelski.
+
* '''[[Domaradzki Wojciech (pisarz)|Wojciech Domaradzki]]''' (zm. po 1642) – pisarz grodzki żydaczowski, pisarz grodzki trembowelski.
−
* [[Domaradzki Jakób (burgrabia)|Jakób Domaradzki]] (zm. po 1627) – burgrabia lwowski.
+
* '''[[Domaradzki Jakób (burgrabia)|Jakób Domaradzki]]''' (zm. po 1627) – burgrabia lwowski.
−
* [[Domaradzki Antoni (cześnik)|Antoni Domaradzki]] (zm. po 1757) – cześnik dobrzyński.
+
* '''[[Domaradzki Antoni (cześnik)|Antoni Domaradzki]]''' (zm. po 1757) – cześnik dobrzyński.
−
* [[Domaradzki Jerzy Jan|Jerzy Jan Domaradzki]] (1895-1961) – żołnierz legionów polskich, kapitan Wojska Polskiego II Rzeczpospolitej.
+
* '''[[Domaradzki Jerzy Jan|Jerzy Jan Domaradzki]]''' (1895-1961) – żołnierz legionów polskich, kapitan Wojska Polskiego II Rzeczpospolitej.
  
 
==Majątki ziemskie Domaradzkich==
 
==Majątki ziemskie Domaradzkich==
 
[https://pl.wikipedia.org/wiki/Domaradzice_(wojew%C3%B3dztwo_%C5%9Bwi%C4%99tokrzyskie) Domaradzice],
 
[https://pl.wikipedia.org/wiki/Domaradzice_(wojew%C3%B3dztwo_%C5%9Bwi%C4%99tokrzyskie) Domaradzice],
 +
 +
==Przypisy==
 +
<br><small>1. A. Boniecki, A. Reiski, ''Herbarz polski'', t. IV, Warszawa 1901, s. 367, 368.</small>
 +
<br><small>2. K. Niesiecki, ''Herbarz polski'', wyd. J. N. Bobrowicz, t. III, Lipsk 1839, s. 370.</small>
 +
<br><small>3. A. Władysławiusz, ''Przygody Y Sprawy Trefne Lvdzi Stanv Wszelakiego : Z ktorych Przestrog potrzebnych każdy nauczyć się y czytaiąc ie drugich rozśmieszyć może'', (sygn. BJ St. Dr. 311256 I), k. 1v.</small>
  
 
==Bibliografia==
 
==Bibliografia==
Linia 36: Linia 33:
 
* K. Niesiecki, ''Herbarz polski'', wyd. J. N. Bobrowicz, t. III, Lipsk 1839, s. 370.
 
* K. Niesiecki, ''Herbarz polski'', wyd. J. N. Bobrowicz, t. III, Lipsk 1839, s. 370.
 
* S. Uruski, ''Rodzina. Herbarz szlachty polskiej'', t. III, Warszawa 1906, s. 219, 220.
 
* S. Uruski, ''Rodzina. Herbarz szlachty polskiej'', t. III, Warszawa 1906, s. 219, 220.
−
* ''Poczet szlachty galicyjskiej i bukowieńskiej'', Lwów 1857, s. 53.
 
 
* A. Boniecki, A. Reiski, ''Herbarz polski'', t. IV, Warszawa 1901, s. 367, 368.
 
* A. Boniecki, A. Reiski, ''Herbarz polski'', t. IV, Warszawa 1901, s. 367, 368.
 
* O. Chorowiec, ''Herbarz szlachty wołyńskiej'', t. I, Radom 2012, s. 110, 111, t. III, Radom 2014, s. 95.
 
* O. Chorowiec, ''Herbarz szlachty wołyńskiej'', t. I, Radom 2012, s. 110, 111, t. III, Radom 2014, s. 95.
Linia 43: Linia 39:
 
* S. Korwin Kruczkowski, ''Poczet Polaków wyniesionych do godności szlacheckiej przez monarchów austrjackich w czasie od roku 1773 do 1918'', Lwów 1935, s. 26.
 
* S. Korwin Kruczkowski, ''Poczet Polaków wyniesionych do godności szlacheckiej przez monarchów austrjackich w czasie od roku 1773 do 1918'', Lwów 1935, s. 26.
 
* R. Marcinek, K. Ślusarek, ''Materialy do genealogii szlachty galicyjskiej'', Kraków 1996, s. 110.  
 
* R. Marcinek, K. Ślusarek, ''Materialy do genealogii szlachty galicyjskiej'', Kraków 1996, s. 110.  
 +
* ''Poczet szlachty galicyjskiej i bukowieńskiej'', Lwów 1857, s. 53.
 
* A. Władysławiusz, ''Przygody Y Sprawy Trefne Lvdzi Stanv Wszelakiego : Z ktorych Przestrog potrzebnych każdy nauczyć się y czytaiąc ie drugich rozśmieszyć może'', (sygn. BJ St. Dr. 311256 I), k. 1v.
 
* A. Władysławiusz, ''Przygody Y Sprawy Trefne Lvdzi Stanv Wszelakiego : Z ktorych Przestrog potrzebnych każdy nauczyć się y czytaiąc ie drugich rozśmieszyć może'', (sygn. BJ St. Dr. 311256 I), k. 1v.
 
* ''Rocznik Tarnowski'', 2017-2018/21-22, s. 26-31.
 
* ''Rocznik Tarnowski'', 2017-2018/21-22, s. 26-31.

Aktualna wersja na dzień 10:00, 15 kwi 2026

Ostoja wyciety.jpg
Herb Ostoja Domaradzkich z 1613 roku3.

English flag.png

Domaradzki (Domaracki) – odwieczna szlachta, stara rycerska rodzina, zacna i dla Polski wielce zasłużona, pieczętująca się herbem Ostoja, należąca do heraldycznego rodu Ostojów (Mościców). Nazwisko wywodzą od majątku Domaradzice w Ziemi Sandomierskiej.

Historia rodziny

Spośród polskich twórców herbarzy najobszerniej ród Domaradzkich herbu Ostoja opisali Adam Boniecki i Artur Reiski w „Herbarzu polskim”. Oto większy fragment tego opisu: ... z Domaradzic w powiecie sandomierskim. W drugiej połowie XV-go wieku, dziedzicami tej wsi są: Dersław Gomołka h. Jastrzębiec i Lutek Wołek, Kot, Dyak i Błożno, których herbu Długosz nie podał, mogą być zatem i Ostojczykowie między nimi (Lib. Benef.). Piotr, syn Klemensa. 1414 r. na uniwersytecie krakowskim. Jakób, w latach 1546-1563 administrator dóbr Mikołaja Reja. W 1578 roku Domaradzice posiadali: Zacharyasz, Rafał, Andrzej, Marcin, Jan, Mikołaj Błożno i Slezak (Paw.). Mikołaj, dworzanin Sieniawskiego, żonaty 1572 r. z Teodorą Pociejówną. Synowie jego: Zacharyasz, Jan, Krzysztof i Zygmunt (M. 109 f. 842 i Wyr. Lub. 59 f. 1413). Maciej Szczęsny, syn Stanisława i Doroty z Orłowskich, właściciel Domaradzic 1635 r., ma sumę u Orłowskiego (Zap. Lub. 35 f. 165; Gr. Przed. 70 f. 666). Daniel, syn Macieja, zeznał 1691 r. zapis dożywocia. z żoną. Jadwigą Tyszkowską (Perp. Czers. 14 C f. 55). Tu pewno należą: Wojciech, pisarz grodzki żydaczowski 1627 r.; Wojciech, pisarz grodzki trembowelski 1642 r. i Jakób, burgrabia lwowski 1627 r. Andrzej z województwem lubelskiem, a Zygmunt z ziemią przemyską, podpisali obiór króla Michała. Aleksander Domaradzki (v. Domaracki), h. Ostoja, wziął 1630 r. w zastaw Borysowo z dóbr Szkłowskich, w orszańskiem. Synowie jego: Dominik i Szymon, posiadali część w Krasulinie 1693 r. Józef, Michał, Floryan i Maciej z synami: Jakóbem i Janem, synowie Jana, Aleksander z synem Jakóbem, Grzegorz z synem Maciejem i Leon, synowie Grzegorza, Paweł z synami: Janem, Jerzym i Andrzejem, syn Michała, wnukowie Szymona, wywiedli się ze szlachectwa h. Ostoja, w ziemstwie orszańskiem, 1774 r. Maciej Janowicz, miał jeszcze synów: Pawła i Teodora, a Floryan - Pawła i Jana (Herb. Orszański; Ist. Jur. Mat. XXVIII). Piotr, Franciszek i Jan, udowodnili pochodzenie swoje szlacheckie w sądzie lwowskim ziemskim 1782 r. Waleryan, Feliks i Ludwik, synowie Jana, zapisani zostali do ksiąg szlacheckich galicyjskich, w latach 1828-1852. Michał, Feliks, Wojciech i Eustachy, synowie Franciszka, 1832 r., a Michał, syn Piotra, 1837 r. Jan w sądzie pilźnieńskim, a Bazyli i Jan, w sadzie trembowelskim, wylegitymowali się ze szlachectwa 1782 r. (Goł.). Antoni, cześnik dobrzyński, pozwał 1757 r. ks. Wąsowicza, proboszcza w Lubczy i innych, w sprawie zapisów testamentowych swego brata młodszego Adama (Gr. Nowokorcz.)1.

Kasper Niesiecki także wspomniał Ostojów Domaradzkich w swoim „Herbarzu polskim”. Pisał on: Domaradzki herbu Ostaja, w Sandomierskiem województwie. Domaradzka była za Mikołajem dziedzicem na Borowie Borowskim herbu Abdank. Antoni tych czasów kwitnie na Rusi, którego z Marianny Leszczyńskiej dwóch synów Józef i Piotr2.

Zacni przedstawiciele rodziny Domaradzkich

Majątki ziemskie Domaradzkich

Domaradzice,

Przypisy


1. A. Boniecki, A. Reiski, Herbarz polski, t. IV, Warszawa 1901, s. 367, 368.
2. K. Niesiecki, Herbarz polski, wyd. J. N. Bobrowicz, t. III, Lipsk 1839, s. 370.
3. A. Władysławiusz, Przygody Y Sprawy Trefne Lvdzi Stanv Wszelakiego : Z ktorych Przestrog potrzebnych każdy nauczyć się y czytaiąc ie drugich rozśmieszyć może, (sygn. BJ St. Dr. 311256 I), k. 1v.

Bibliografia

  • J. Długosz, Liber beneficiorum dioecesis Cracoviensis, t. II, Kraków 1864, s. 330, 331.
  • B. Paprocki, Herby rycerstwa polskiego, Kraków 1584, s. 372.
  • K. Niesiecki, Herbarz polski, wyd. J. N. Bobrowicz, t. III, Lipsk 1839, s. 370.
  • S. Uruski, Rodzina. Herbarz szlachty polskiej, t. III, Warszawa 1906, s. 219, 220.
  • A. Boniecki, A. Reiski, Herbarz polski, t. IV, Warszawa 1901, s. 367, 368.
  • O. Chorowiec, Herbarz szlachty wołyńskiej, t. I, Radom 2012, s. 110, 111, t. III, Radom 2014, s. 95.
  • J. Krzepela, Małopolskie rody ziemiańskie, Kraków 1928, s. 25.
  • Z. Pusłowski, Spis alfabetyczny szlachty polskiej w Galicji, (sygn. BJ Rkp. Przyb. 744/99), k. 13.
  • S. Korwin Kruczkowski, Poczet Polaków wyniesionych do godności szlacheckiej przez monarchów austrjackich w czasie od roku 1773 do 1918, Lwów 1935, s. 26.
  • R. Marcinek, K. Ślusarek, Materialy do genealogii szlachty galicyjskiej, Kraków 1996, s. 110.
  • Poczet szlachty galicyjskiej i bukowieńskiej, Lwów 1857, s. 53.
  • A. Władysławiusz, Przygody Y Sprawy Trefne Lvdzi Stanv Wszelakiego : Z ktorych Przestrog potrzebnych każdy nauczyć się y czytaiąc ie drugich rozśmieszyć może, (sygn. BJ St. Dr. 311256 I), k. 1v.
  • Rocznik Tarnowski, 2017-2018/21-22, s. 26-31.
Źródło: „https://ostoya.org/wiki/index.php?title=Historia_rodziny_Domaradzkich&oldid=23394”