Bogusławski Piotr Ścibor - Historia wersji

Rafal o 08:37, 5 sie 2024

2024-08-05T08:37:03Z

Rafal o 10:28, 20 cze 2017

2017-06-20T10:28:41Z

Rafal o 10:26, 20 cze 2017

2017-06-20T10:26:46Z

Rafal o 12:59, 28 wrz 2015

2015-09-28T12:59:57Z

Rafal o 21:25, 7 wrz 2014

2014-09-07T21:25:26Z

Rafal o 15:14, 7 wrz 2014

2014-09-07T15:14:23Z

Rafal o 13:02, 31 gru 2013

2013-12-31T13:02:12Z

Rafal o 13:01, 31 gru 2013

2013-12-31T13:01:03Z

Camdan o 01:27, 24 lut 2013

2013-02-24T01:27:49Z

Rafal o 09:17, 25 gru 2012

2012-12-25T09:17:53Z

@@ Linia 23: / Linia 23: @@
 '''Powołanie kapłańskie'''
-Dnia 19 stycznia 1739 r. został przyjęty do seminarium w Gnieźnie. Jednak już w następnym roku je opuścił. Prawdopodobnie przeniósł się do seminarium w Łowiczu. W 1740 r. otrzymał święcenia mniejsze. W 1742 r. otrzymał święcenia subdiakonatu, diakonatu i prezbiteratu w Łowiczu z rąk biskupa Krzysztofa Dobińskiego, sufragana gnieźnieńskiego. Następnie był wikariuszem w Wojkowie. Tam w Dniu 24 stycznia 1746 r. przedstawił dokument instytucji na probostwo w Siedlądkowie wydany 12 stycznia 1746 r. w Łowiczu z prezenty Jana Mączyńskiego, kasztelanica spicymierskiego.
+W roku 1732 Ignacy Bogusławski rozpoczął studia na Uniwersytecie Jagiellońskim. Następnie, kontynuował naukę w seminarium duchownym. Dnia 19 stycznia 1739 r. został przyjęty do seminarium w Gnieźnie. Jednak już w następnym roku je opuścił. Prawdopodobnie przeniósł się do seminarium w Łowiczu. W 1740 r. otrzymał święcenia mniejsze. W 1742 r. otrzymał święcenia subdiakonatu, diakonatu i prezbiteratu w Łowiczu z rąk biskupa Krzysztofa Dobińskiego, sufragana gnieźnieńskiego. Następnie był wikariuszem w Wojkowie. Tam w Dniu 24 stycznia 1746 r. przedstawił dokument instytucji na probostwo w Siedlądkowie wydany 12 stycznia 1746 r. w Łowiczu z prezenty Jana Mączyńskiego, kasztelanica spicymierskiego.
 Powołanie kapłańskie Bogusławskiego nie było przypadkowe. Spośród jego bliskich krewnych byli księża, których rola w rodzinie a nawet w Kościele czy w państwie była ogromna. Brat rodzony jego dziadka [[Bogusławski Marcin (III)|Marcina]] – [[Bogusławski Stanisław|ks. Stanisław Bogusławski]] był obdarzony godnością kanonika łaskiego, przemyskiego i włocławskiego. Pełnił liczne i ważne funkcje w Kościele. Był nominowany deputatem Trybunału Koronnego, pełnił funkcję kustosza wolborskiego, proboszcza brzozowskiego i łaznowskiego, sędziego surogata, ponadto sprawował przez wiele lat urząd kanclerza kardynała i prymasa Polski Michała Radziejowskiego . Spośród krewnych ks. Bogusławskiego od strony matki najznakomitszą postacią duchowną był brat wujeczny jego babki Teresy Linowskiej – bp Jan Aleksander Lipski, kardynał, prymas Polski, senator i podkanclerzy koronny. Miał więc Bogusławski z kogo czerpać wzorce do naśladowania a droga, którą obrał była przetarta.

@@ Linia 22: / Linia 22: @@
 '''Powołanie kapłańskie'''
 Dnia 19 stycznia 1739 r. został przyjęty do seminarium w Gnieźnie. Jednak już w następnym roku je opuścił. Prawdopodobnie przeniósł się do seminarium w Łowiczu. W 1740 r. otrzymał święcenia mniejsze. W 1742 r. otrzymał święcenia subdiakonatu, diakonatu i prezbiteratu w Łowiczu z rąk biskupa Krzysztofa Dobińskiego, sufragana gnieźnieńskiego. Następnie był wikariuszem w Wojkowie. Tam w Dniu 24 stycznia 1746 r. przedstawił dokument instytucji na probostwo w Siedlądkowie wydany 12 stycznia 1746 r. w Łowiczu z prezenty Jana Mączyńskiego, kasztelanica spicymierskiego.
 Powołanie kapłańskie Bogusławskiego nie było przypadkowe. Spośród jego bliskich krewnych byli księża, których rola w rodzinie a nawet w Kościele czy w państwie była ogromna. Brat rodzony jego dziadka [[Bogusławski Marcin (III)|Marcina]] – [[Bogusławski Stanisław|ks. Stanisław Bogusławski]] był obdarzony godnością kanonika łaskiego, przemyskiego i włocławskiego. Pełnił liczne i ważne funkcje w Kościele. Był nominowany deputatem Trybunału Koronnego, pełnił funkcję kustosza wolborskiego, proboszcza brzozowskiego i łaznowskiego, sędziego surogata, ponadto sprawował przez wiele lat urząd kanclerza kardynała i prymasa Polski Michała Radziejowskiego . Spośród krewnych ks. Bogusławskiego od strony matki najznakomitszą postacią duchowną był brat wujeczny jego babki Teresy Linowskiej – bp Jan Aleksander Lipski, kardynał, prymas Polski, senator i podkanclerzy koronny. Miał więc Bogusławski z kogo czerpać wzorce do naśladowania a droga, którą obrał była przetarta.

@@ Linia 14: / Linia 14: @@
 '''Dzieciństwo i młodość'''
-Urodził się w 1716 roku w Wojsławicach (koło Zduńskiej Woli) , w majątku, który posiadał jego ojca (tytułem zastawu). W Wojsławicach Ignacy Bogusławski mieszkał wraz z rodzicami do jesieni 1718 roku. Wówczas Bogusławscy ustąpili z dzierżawy tych dóbr odbierając dług w wysokości 4 tys. zł. pol. od  chorążyca sieradzkiego Mikołaja Przerembskiego  i przenieśli się do Sulisławic, majątku, który odziedziczyli po śmierci Mikołaja Gorzyńskiego.
+Urodził się w 1716 roku w Wojsławicach (koło Zduńskiej Woli) , w majątku będącym w posiadaniu jego ojca (tytułem zastawu). W Wojsławicach Ignacy Bogusławski mieszkał wraz z rodzicami do jesieni 1718 roku. Wówczas Bogusławscy ustąpili z dzierżawy tych dóbr odbierając dług w wysokości 4 tys. zł. pol. od  chorążyca sieradzkiego Mikołaja Przerembskiego  i przenieśli się do Sulisławic, majątku, który odziedziczyli po śmierci Mikołaja Gorzyńskiego.
 Tego roku ojciec Ignacego został powołany przez podkomorzego sieradzkiego Jana Mączyńskiego do pełnienia funkcji komornika granicznego sieradzkiego. Wydaje się, że ta nominacja była jedną z przyczyn, iż Bogusławscy postanowili zbyć Sulisławice i przenieść się do dóbr leżących w powiecie sieradzkim gdyż prawo nakazywało by osoba pełniąca urząd komornika granicznego była posesjonatem na terenie właściwego powiatu. Zanim plan Bogusławskich się ziścił minęło pięć lat. Dopiero we wrześniu 1723 roku Katarzyna i Andrzej Bogusławscy sprzedali Sulisławice Michałowi Węgierskiemu. Tego roku kupili za 20 tys. zł. pol. od Michała Malskiego dobra Włocin (wraz z osadami Kije, Stelmachy, Niwa, Pęczek, Chudoba), folwark Jarychy oraz części Grzymaczewa w parafii Wojków niedaleko Sieradza. Ignacy Bogusławski uczestniczył jako świadek wraz ze starszym bratem Franciszkiem w sprawach związanych ze sprzedażą Sulisławic. Miał wówczas zaledwie 7 lat. Można zatem powiedzieć, że bardzo wcześnie zaczął uczestniczyć w najważniejszych wydarzeniach o charakterze prawnym swojej rodziny.
@@ Linia 22: / Linia 22: @@
 '''Powołanie kapłańskie'''
 Dnia 19 stycznia 1739 r. został przyjęty do seminarium w Gnieźnie. Jednak już w następnym roku je opuścił. Prawdopodobnie przeniósł się do seminarium w Łowiczu. W 1740 r. otrzymał święcenia mniejsze. W 1742 r. otrzymał święcenia subdiakonatu, diakonatu i prezbiteratu w Łowiczu z rąk biskupa Krzysztofa Dobińskiego, sufragana gnieźnieńskiego. Następnie był wikariuszem w Wojkowie. Tam w Dniu 24 stycznia 1746 r. przedstawił dokument instytucji na probostwo w Siedlądkowie wydany 12 stycznia 1746 r. w Łowiczu z prezenty Jana Mączyńskiego, kasztelanica spicymierskiego.
 Powołanie kapłańskie Bogusławskiego nie było przypadkowe. Spośród jego bliskich krewnych byli księża, których rola w rodzinie a nawet w Kościele czy w państwie była ogromna. Brat rodzony jego dziadka [[Bogusławski Marcin (III)|Marcina]] – [[Bogusławski Stanisław|ks. Stanisław Bogusławski]] był obdarzony godnością kanonika łaskiego, przemyskiego i włocławskiego. Pełnił liczne i ważne funkcje w Kościele. Był nominowany deputatem Trybunału Koronnego, pełnił funkcję kustosza wolborskiego, proboszcza brzozowskiego i łaznowskiego, sędziego surogata, ponadto sprawował przez wiele lat urząd kanclerza kardynała i prymasa Polski Michała Radziejowskiego . Spośród krewnych ks. Bogusławskiego od strony matki najznakomitszą postacią duchowną był brat wujeczny jego babki Teresy Linowskiej – bp Jan Aleksander Lipski, kardynał, prymas Polski, senator i podkanclerzy koronny. Miał więc Bogusławski z kogo czerpać wzorce do naśladowania a droga, którą obrał była przetarta.
@@ Linia 59: / Linia 58: @@
 * W. Pogorzelski, ''Pamiątka koronacji obrazu Matki Boskiej w Charłupi Małej'', Sieradz 1937.
 * K. Guttmejer, ''Guido Antonio Longhi. Działalność architektoniczna w Polsce'', Warszawa 2006.
 [[Kategoria:Wielkopolska]]

@@ Linia 14: / Linia 14: @@
 '''Dzieciństwo i młodość'''
-Urodził się w 1716 roku w Wojsławicach (koło Zduńskiej Woli) , w majątku będącym w posiadaniu jego ojca (tytułem zastawu). W Wojsławicach Ignacy Bogusławski mieszkał wraz z rodzicami do jesieni 1718 roku. Wówczas Bogusławscy ustąpili z dzierżawy tych dóbr odbierając dług w wysokości 4 tys. zł. pol. od  chorążyca sieradzkiego Mikołaja Przerembskiego  i przenieśli się do Sulisławic, majątku, który odziedziczyli po śmierci Mikołaja Gorzyńskiego.
+Urodził się w 1716 roku w Wojsławicach (koło Zduńskiej Woli) , w majątku, który posiadał jego ojca (tytułem zastawu). W Wojsławicach Ignacy Bogusławski mieszkał wraz z rodzicami do jesieni 1718 roku. Wówczas Bogusławscy ustąpili z dzierżawy tych dóbr odbierając dług w wysokości 4 tys. zł. pol. od  chorążyca sieradzkiego Mikołaja Przerembskiego  i przenieśli się do Sulisławic, majątku, który odziedziczyli po śmierci Mikołaja Gorzyńskiego.
 Tego roku ojciec Ignacego został powołany przez podkomorzego sieradzkiego Jana Mączyńskiego do pełnienia funkcji komornika granicznego sieradzkiego. Wydaje się, że ta nominacja była jedną z przyczyn, iż Bogusławscy postanowili zbyć Sulisławice i przenieść się do dóbr leżących w powiecie sieradzkim gdyż prawo nakazywało by osoba pełniąca urząd komornika granicznego była posesjonatem na terenie właściwego powiatu. Zanim plan Bogusławskich się ziścił minęło pięć lat. Dopiero we wrześniu 1723 roku Katarzyna i Andrzej Bogusławscy sprzedali Sulisławice Michałowi Węgierskiemu. Tego roku kupili za 20 tys. zł. pol. od Michała Malskiego dobra Włocin (wraz z osadami Kije, Stelmachy, Niwa, Pęczek, Chudoba), folwark Jarychy oraz części Grzymaczewa w parafii Wojków niedaleko Sieradza. Ignacy Bogusławski uczestniczył jako świadek wraz ze starszym bratem Franciszkiem w sprawach związanych ze sprzedażą Sulisławic. Miał wówczas zaledwie 7 lat. Można zatem powiedzieć, że bardzo wcześnie zaczął uczestniczyć w najważniejszych wydarzeniach o charakterze prawnym swojej rodziny.

@@ Linia 22: / Linia 22: @@
 '''Powołanie kapłańskie'''
 Dnia 19 stycznia 1739 r. został przyjęty do seminarium w Gnieźnie. Jednak już w następnym roku je opuścił. Prawdopodobnie przeniósł się do seminarium w Łowiczu. W 1740 r. otrzymał święcenia mniejsze. W 1742 r. otrzymał święcenia subdiakonatu, diakonatu i prezbiteratu w Łowiczu z rąk biskupa Krzysztofa Dobińskiego, sufragana gnieźnieńskiego. Następnie był wikariuszem w Wojkowie. Tam w Dniu 24 stycznia 1746 r. przedstawił dokument instytucji na probostwo w Siedlądkowie wydany 12 stycznia 1746 r. w Łowiczu z prezenty Jana Mączyńskiego, kasztelanica spicymierskiego.
 Powołanie kapłańskie Bogusławskiego nie było przypadkowe. Spośród jego bliskich krewnych byli księża, których rola w rodzinie a nawet w Kościele czy w państwie była ogromna. Brat rodzony jego dziadka [[Bogusławski Marcin (III)|Marcina]] – [[Bogusławski Stanisław|ks. Stanisław Bogusławski]] był obdarzony godnością kanonika łaskiego, przemyskiego i włocławskiego. Pełnił liczne i ważne funkcje w Kościele. Był nominowany deputatem Trybunału Koronnego, pełnił funkcję kustosza wolborskiego, proboszcza brzozowskiego i łaznowskiego, sędziego surogata, ponadto sprawował przez wiele lat urząd kanclerza kardynała i prymasa Polski Michała Radziejowskiego . Spośród krewnych ks. Bogusławskiego od strony matki najznakomitszą postacią duchowną był brat wujeczny jego babki Teresy Linowskiej – bp Jan Aleksander Lipski, kardynał, prymas Polski, senator i podkanclerzy koronny. Miał więc Bogusławski z kogo czerpać wzorce do naśladowania a droga, którą obrał była przetarta.

@@ Linia 29: / Linia 29: @@
 Na urząd proboszcza w Brzeźniu ks. Ignacy Bogusławski został powołany w 1749 r. za prezentą  Kazimierza Błeszyńskiego, chorążego większego sieradzkiego, właściciela Brzeźnia, na miejsce tymczasowego administratora parafii ks. Iwańskiego. To, że Błeszyński chciał mieć w swoich dobrach ks. Bogusławskiego nie dziwi z uwagi na to, iż obaj byli krewnymi – matka ks. Ignacego była siostrą cioteczną Kazimierza Błeszyńskiego (innymi słowy mówiąc matka Błeszyńskiego i babka ks. Bogusławskiego były siostrami rodzonymi).
-Ks. Ignacy Bogusławski od samego początku był obarczony licznymi obowiązkami. Oprócz spełniania typowych powinności kapłańskich był zobowiązany odprawiać liczne msze św. za dusze możnych parafian z tytułu zapisów dokonanych przez nich na rzecz kościoła w Brzeźniu. Najstarszy zapis z 1631 r. na sumę 600 zł pol. rocznego dochodu z dóbr Ruszków obligował ks. Bogusławskiego do odprawiania 2 mszy św. tygodniowo za duszę zmarłego dziedzica tych dóbr JM Pana Ruszkowskiego. Drugi z najdawniejszych zapisów (z 1659) zmuszał proboszcza do jednej mszy św. za zmarłego JM Pana Kazimierza Zapolskiego, byłego dziedzica Brzeźnia. Spośród bardziej uciążliwych zapisów wymienię ten, który obligował ks. Bogusławskiego do odprawiania mszy św. w każdy czwartek za duszę Samuela Ruszkowskiego. Zapis ten został potwierdzony stosownymi aktami w księgach grodzkich sieradzkich w roku 1754 . Rok później ks. Bogusławski został powołany do pełnienia funkcji dziekana dekanatu warckiego, na który składały się parafie: Boleszczyn, Brzeźnio, Burzenin, Charłupia Mała, Charłupia Wielka, Chojne, Dąbrowa Wielka, Dobra, Jeziorsko, Kamionacz, Kliczków, Miłkowice, Sieradz, Skęczniów, Stolec, Spicymierz, Tubądzin, Uników, Warta, Wągłczew, Wróblew i Złoczew. Zatem ks. Ignacy Bogusławski zarządzał 22 parafiami w tym pięcioma miejskimi (Sieradz, Warta, Burzenin, Złoczew i Dobra). Jednak nie fakt pełnienia tak wysokiej funkcji kościelnej sprawił, że ksiądz Ignacy Bogusławski zapisał się w historii Ziemi Sieradzkiej. Jego największą zasługą jest zbudowanie wspaniałego kościoła w Brzeźniu, który zachował się do naszych czasów.
+Ks. Ignacy Bogusławski od samego początku był obarczony licznymi obowiązkami. Oprócz spełniania typowych powinności kapłańskich był zobowiązany odprawiać liczne msze św. za dusze możnych parafian z tytułu zapisów dokonanych przez nich na rzecz kościoła w Brzeźniu. Najstarszy zapis z 1631 r. na sumę 600 zł pol. rocznego dochodu z dóbr Ruszków obligował ks. Bogusławskiego do odprawiania 2 mszy św. tygodniowo za duszę zmarłego dziedzica tych dóbr JM Pana Ruszkowskiego. Drugi z najdawniejszych zapisów (z 1659) zmuszał proboszcza do jednej mszy św. za zmarłego JM Pana Kazimierza Zapolskiego, byłego dziedzica Brzeźnia. Spośród bardziej uciążliwych zapisów wymienię ten, który obligował ks. Bogusławskiego do odprawiania mszy św. w każdy czwartek za duszę Samuela Ruszkowskiego. Zapis ten został potwierdzony stosownymi aktami w księgach grodzkich sieradzkich w roku 1754 . Rok później ks. Bogusławski został powołany do pełnienia funkcji dziekana dekanatu warckiego, na który składały się parafie: Boleszczyn, Brzeźnio, Burzenin, Charłupia Mała, Charłupia Wielka, Chojne, Dąbrowa Wielka, Dobra, Jeziorsko, Kamionacz, Kliczków, Miłkowice, Sieradz, Skęczniew, Stolec, Spicymierz, Tubądzin, Uników, Warta, Wągłczew, Wróblew i Złoczew. Zatem ks. Ignacy Bogusławski zarządzał 22 parafiami w tym pięcioma miejskimi (Sieradz, Warta, Burzenin, Złoczew i Dobra). Jednak nie fakt pełnienia tak wysokiej funkcji kościelnej sprawił, że ksiądz Ignacy Bogusławski zapisał się w historii Ziemi Sieradzkiej. Jego największą zasługą jest zbudowanie wspaniałego kościoła w Brzeźniu, który zachował się do naszych czasów.
 Kościół św. Idziego w Brzeźniu to jeden z najważniejszych zabytków architektury sakralnej w Ziemi Sieradzkiej. Świątynia ta sprawia wrażenie jakby została przeniesiona z dużej metropolii. W niczym nie ustępuje kościołom późnobarokowym w Kaliszu czy nawet w Krakowie. W wizytacji archidiakonatu uniejowskiego z lat 1761-1763 określono go jako podobnego do kolegiaty. Co się zdarzyło, że taki kościół wzniesiono w sieradzkiej wsi koło Złoczewa? Otóż dziedzic Brzeźnia – Kazimierz Błeszyński najprawdopodobniej za namową żony Teresy ze Strusiów i krewniaka ks. Bogusławskiego postanowił sfinansować budowę wielkiej świątyni w Brzeźniu na chwałę Bożą. Przyczyną tego postanowienia mogła być jego choroba. Grosza nie szczędził na tak wzniosły cel. Kamień węgielny poświęcony został w dniu 1 września 1755 r. i budowa ruszyła. Nastał czas wzmożonej pracy ks. proboszcza, któremu do codziennych obowiązków kapłańskich doszło doglądanie budowy i funduszy przeznaczonych na ten cel. Jako gospodarz parafii i dziekan dekanatu nie mógł stać z boku bezczynnie. Do niego należała organizacja przedsięwzięcia. Prace budowlane trwały przeszło 3 lata i zakończyły się sukcesem. W dniu 1 grudnia 1758 r. proboszcz Bogusławski pobenedyktował nowo wzniesiony kościół i oddał go do użytku wiernych . Niestety końca budowy nie doczekał fundator Kazimierz Błeszyński gdyż zmarł 23 kwietnia 1757 r. we Wrocławiu. Pochowano go w krypcie kościoła klasztornego oo. bernardynów w Złoczewie . W roku 1761 kościół został konsekrowany przez biskupa bendeńskiego, sufragana i dziekana kolegiaty przemyskiej Hieronima Wielogłowskiego. Również tego roku została ostatecznie zakończona budowa dzwonnicy przykościelnej.
 Od października 1759 r. do lutego 1760 r. ks. dziekan Ignacy Bogusławski przeprowadzał bardzo szczegółową wizytację we wszystkich parafiach swojego dekanatu.  Wg ks. Stanisława Librowskiego była to wizytacja pod względem treściowym bogata i najobszerniejsza z serii nadzwyczajnych wizytacji dziekańskich w okresie pontyfikatu arcybiskupa gnieźnieńskiego W. Łubieńskiego . W latach 1761 – 63 przeprowadzona została kolejna wizytacja dekanatu warckiego (w tym parafii w Brzeźniu) w ramach generalnej wizytacji archidiakonatu uniejowskiego przeprowadzona przez ks. kan. Franciszka Grochowalskiego, archidiakona uniejowskiego . Oprócz spraw administracyjnych dot. dekanatu i parafii ks. Ignacy Bogusławski angażował się również w sprawy natury prawnej. W czerwcu 1774 r. został mianowany decyzją urzędu konsystorskiego powszechnego w Gnieźnie pełnomocnikiem ks. Wawrzyńca Wolskiego, kanonika gnieźnieńskiego, włocławskiego i poznańskiego do uczestnictwa w rozprawie sądowej celem odzyskania należnej dziesięciny z dóbr Barczew znajdujących się w posesji Jakuba Bratkowskiego na rzecz fundacji kanoniczej tegoż Wolskiego w Czerniejewie w wysokości jednego aureusa węgierskiego rocznie . W roku 1777 uczestniczył jako rozjemca w sporach o dobra Godynice leżące na terenie jego parafii między Bogumiłą z Nieborskich Szymanowską starościną klonowską, Mateuszem Mielżyńskim, Józefem Pacynowskim, Balickim i innymi . W tym czasie ks. Ignacy Bogusławski był już ozdobiony godnością kanonika kapituły archikolegiaty łęczyckiej. W roku 1779 gościł w swej parafii po raz drugi wizytatora ks. kan. Franciszka Grochowalskiego, archidiakona uniejowskiego, który w opisie ze swej wizyty w Brzeźniu tak podsumował pracę ks. Bogusławskiego: ''O zbawienie dusz sam ma staranie i często rocznego kapelana do pomocy sobie i parafii wygody trzyma. Aprobacją ma z Łowicza eksportowaną. W niedzielę katechizmy, w święta kazania miewa, autorów do tego zażywa: Wojkowskiego, Idziego Pióra, Samuela Wysockiego, Korczyńskiego i innych. Biblią polską i łacińską ma. Libros Metrices Baptisater, Copialater, et Mortuerum [księgi metrykalne ochrzczonych i zmarłych], także regestra dochodów i Expensy [wydatków], nawet i iurium stola [opłaty za posługi duchowne] ma pilnie spisane. Sakramentów w domach prywatnie nie administruje. Mszą konwentualną za parafianów w niedzielę i święta uroczyste odprawia. O spowiedź proszących słucha. Wodę w niedzielę święci. O domowych ma staranie, żeby nie żyli z zgorszeniem i osób podejrzanych nie chowa, a lubo do usługi gospodarskiej niewiasty trzyma, w osobnej jednak mieszkają izbie. Dla niedbalstwa jego nikt nie zszedł z tego świata bez sakramentów. Mszą ś. często odprawia. Spowiada się co dwie niedzieli i częściej. Kapłańskie pacierze ut pie oredendum [pobożnie, z wiarą] odmawia. W niedzielę i święta uroczyste i w wigilię jak jutrznią i nieszpory śpiewa. Na stypach alias Bożych obiadach nie bywa. Od ludzi na spowiedź wielkanocną przychodzących posługi żadnej nie wymusza i do pomocy w słuchaniu spowiedzi księdza zawsze chowa. Depaktacji [okupów] żadnych nie czyni i iura stola [opłaty za posługi duchowne] zachowuje. Księży obcych do ołtarza nie przypuszcza bez testimonium [świadectw]. Na pozdrowienie anielskie, rano, w południe i na wieczór dzwonić każe''.

← poprzednia wersja		Wersja z 01:27, 24 lut 2013
Linia 64:		Linia 64:
	[[Kategoria:Bogusławski]]		[[Kategoria:Bogusławski]]
	[[Kategoria:Canon]]		[[Kategoria:Canon]]
		+	[[Kategoria:For the people]]

← poprzednia wersja		Wersja z 09:17, 25 gru 2012
Linia 5:		Linia 5:
	[[Plik:Charlupia 1916 r.jpg\|300px\|thumb\|right\|Kościół w Charłupi Małej w 1916 roku]]		[[Plik:Charlupia 1916 r.jpg\|300px\|thumb\|right\|Kościół w Charłupi Małej w 1916 roku]]

−	'''Ignacy Piotr Ścibor-[[Bogusławski]] herbu Ostoja''' (ur. 1716, zm. 1793) – polski ksiądz katolicki, [[kanonik]] łęczycki, dziekan warcki, budowniczy kościoła w Brzeźniu.	+	'''Ignacy Piotr Ścibor-[[Bogusławski]] herbu Ostoja''' (ur. 1716, zm. 1793) – polski ksiądz katolicki, [[kanonik]] łęczycki, dziekan warcki, budowniczy kościoła w Brzeźniu. Fundator szkoły dla chłopców i szpitala przy kościele w Brzeźniu. Komisarz Arcybiskupstwa Gnieźnieńskiego.