Mikołaj ze Ściborzyc

Z Ostoya
(Różnice między wersjami)
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
m (poprawa linków)
 
Linia 5: Linia 5:
 
== Życiorys ==
 
== Życiorys ==
 
Mikołaj ze Ściborzyc zapisał się w historii ufundowaniem finalizacji budowy kościoła w Wysocicach. Pierwotnym fundatorem świątyni był biskup krakowski Iwo z Końskich herbu Odrowąż, który zmarł w 1229 roku pozostawiając kościół w Wysocicach niedokończony. Prace zostały wznowione dzięki wsparciu Mikołaja ze Ściborzyc. Świadczy o tym fakt, że na portalu kościoła wyryto znak nie mający nic wspólnego z rodem biskupa oraz zmiana wezwania świątyni z maryjnego na św. Mikołaja. Ów znak przedstawia najwyraźniej godło herbu Ostoja. Mikołaj ze Ściborzyc miał dwóch synów - Ścibora i Strachotę, którzy po śmierci ojca sprzedali Ściborzyce klasztorowi cystersów w Szczyrzycu. Według dokumentu datowanego na dzień 14 maja 1252 roku transakcję tę zatwierdził książę Bolesław Wstydliwy.
 
Mikołaj ze Ściborzyc zapisał się w historii ufundowaniem finalizacji budowy kościoła w Wysocicach. Pierwotnym fundatorem świątyni był biskup krakowski Iwo z Końskich herbu Odrowąż, który zmarł w 1229 roku pozostawiając kościół w Wysocicach niedokończony. Prace zostały wznowione dzięki wsparciu Mikołaja ze Ściborzyc. Świadczy o tym fakt, że na portalu kościoła wyryto znak nie mający nic wspólnego z rodem biskupa oraz zmiana wezwania świątyni z maryjnego na św. Mikołaja. Ów znak przedstawia najwyraźniej godło herbu Ostoja. Mikołaj ze Ściborzyc miał dwóch synów - Ścibora i Strachotę, którzy po śmierci ojca sprzedali Ściborzyce klasztorowi cystersów w Szczyrzycu. Według dokumentu datowanego na dzień 14 maja 1252 roku transakcję tę zatwierdził książę Bolesław Wstydliwy.
 +
 +
== Zobacz też ==
 +
* [[Historia rodu Ostoja]]
 +
* [[Ścibor ze Ściborzyc]]
  
 
== Bibliografia ==
 
== Bibliografia ==
 
* R. Kalinowski, ''Protoheraldyczny znak na portalu kościoła w Wysocicach a historia herbu Ostoja w średniowieczu'', Rocznik Polskiego Towarzystwa Heraldycznego nowej serii, t. XV (XXVI).
 
* R. Kalinowski, ''Protoheraldyczny znak na portalu kościoła w Wysocicach a historia herbu Ostoja w średniowieczu'', Rocznik Polskiego Towarzystwa Heraldycznego nowej serii, t. XV (XXVI).
* F. Piekosiński, ''Rycerstwo polskie wieków średnich'', t. 3; t. 3, zeszyt dodatkowy, s. 733.
+
* F. Piekosiński, ''Rycerstwo polskie wieków średnich'', t. 3, zeszyt dodatkowy, s. 733.
 
* R. Bogusławski, ''Herb Bernarda z Gronowic, kanclerza księcia Władysława Opolczyka'', [w] "Na Sieradzkich Szlakach", nr 2015/4.
 
* R. Bogusławski, ''Herb Bernarda z Gronowic, kanclerza księcia Władysława Opolczyka'', [w] "Na Sieradzkich Szlakach", nr 2015/4.

Aktualna wersja na dzień 19:10, 25 mar 2020

Godło herbu Ostoja wyryte na portalu kościoła w Wysocicach

Mikołaj ze Ściborzyc herbu Ostoja (zm. ok. 1252 r.) – dziedzic Ściborzyc, fundator kościoła w Wysocicach.

Życiorys

Mikołaj ze Ściborzyc zapisał się w historii ufundowaniem finalizacji budowy kościoła w Wysocicach. Pierwotnym fundatorem świątyni był biskup krakowski Iwo z Końskich herbu Odrowąż, który zmarł w 1229 roku pozostawiając kościół w Wysocicach niedokończony. Prace zostały wznowione dzięki wsparciu Mikołaja ze Ściborzyc. Świadczy o tym fakt, że na portalu kościoła wyryto znak nie mający nic wspólnego z rodem biskupa oraz zmiana wezwania świątyni z maryjnego na św. Mikołaja. Ów znak przedstawia najwyraźniej godło herbu Ostoja. Mikołaj ze Ściborzyc miał dwóch synów - Ścibora i Strachotę, którzy po śmierci ojca sprzedali Ściborzyce klasztorowi cystersów w Szczyrzycu. Według dokumentu datowanego na dzień 14 maja 1252 roku transakcję tę zatwierdził książę Bolesław Wstydliwy.

Zobacz też

Bibliografia

  • R. Kalinowski, Protoheraldyczny znak na portalu kościoła w Wysocicach a historia herbu Ostoja w średniowieczu, Rocznik Polskiego Towarzystwa Heraldycznego nowej serii, t. XV (XXVI).
  • F. Piekosiński, Rycerstwo polskie wieków średnich, t. 3, zeszyt dodatkowy, s. 733.
  • R. Bogusławski, Herb Bernarda z Gronowic, kanclerza księcia Władysława Opolczyka, [w] "Na Sieradzkich Szlakach", nr 2015/4.
Osobiste
Przestrzenie nazw
Warianty
Działania
Nawigacja
Narzędzia