Bogusławski Ignacy Napoleon Ścibor - Historia wersji

Rafal o 21:12, 21 cze 2019

2019-06-21T21:12:31Z

Rafal o 10:55, 7 lut 2018

2018-02-07T10:55:18Z

Rafal o 10:42, 7 lut 2018

2018-02-07T10:42:09Z

Rafal o 10:40, 7 lut 2018

2018-02-07T10:40:53Z

Rafal o 10:35, 7 lut 2018

2018-02-07T10:35:50Z

Rafal o 10:19, 7 lut 2018

2018-02-07T10:19:37Z

Rafal o 09:26, 2 maj 2017

2017-05-02T09:26:40Z

Rafal o 21:03, 15 paź 2016

2016-10-15T21:03:30Z

Rafal o 18:40, 15 paź 2016

2016-10-15T18:40:33Z

Rafal o 18:35, 15 paź 2016

2016-10-15T18:35:41Z

← poprzednia wersja		Wersja z 21:12, 21 cze 2019
Linia 6:		Linia 6:
	Urodził się w niedzielę 5 lipca 1807 roku w Żelisławiu w rodzinie szlacheckiej [[Bogusławski\|Ścibor-Bogusławskich herbu Ostoja]]. Prawnuk [[Andrzej Ścibor-Bogusławski\|Andrzeja Ścibor-Bogusławskiego h. Ostoja]], wicepodkomorzego łęczyckiego i sieradzkiego. Rodzicami jego byli Salomea z Bobowskich i [[Bogusławski Antoni Onufry\|Antoni Onufry Bogusławski]], chrzestnymi natomiast Apolonia z Grodzickich i jej mąż Ignacy Kajetan Błeszyński, właściciele dóbr Żelisław. Jego dziadkami po mieczu byli – Marianna Chodakowska herbu Dołęga, dziedziczka części Łagiewnik i [[Bogusławski Jakub\|Jakub Bogusławski]], dziedzic części dóbr Włocin a po kądzieli – Marianna Bielska herbu Wierusz i Franciszek Bobowski, dzierżawcy dóbr królewskich Bieniec. Ignacy Bogusławski miał siostrę [[Bogusławska Petronela\|Petronelę Otocką]], dziedziczkę Korczewa oraz braci: Stanisława, Jana, [[Bogusławski Hieronim\|ks. Hieronima]], Franciszka Wincentego i [[Bogusławski Antoni Jan\|Antoniego Jana]], współwłaściciela Korczewa oraz gruntów rolnych w Janowie.		Urodził się w niedzielę 5 lipca 1807 roku w Żelisławiu w rodzinie szlacheckiej [[Bogusławski\|Ścibor-Bogusławskich herbu Ostoja]]. Prawnuk [[Andrzej Ścibor-Bogusławski\|Andrzeja Ścibor-Bogusławskiego h. Ostoja]], wicepodkomorzego łęczyckiego i sieradzkiego. Rodzicami jego byli Salomea z Bobowskich i [[Bogusławski Antoni Onufry\|Antoni Onufry Bogusławski]], chrzestnymi natomiast Apolonia z Grodzickich i jej mąż Ignacy Kajetan Błeszyński, właściciele dóbr Żelisław. Jego dziadkami po mieczu byli – Marianna Chodakowska herbu Dołęga, dziedziczka części Łagiewnik i [[Bogusławski Jakub\|Jakub Bogusławski]], dziedzic części dóbr Włocin a po kądzieli – Marianna Bielska herbu Wierusz i Franciszek Bobowski, dzierżawcy dóbr królewskich Bieniec. Ignacy Bogusławski miał siostrę [[Bogusławska Petronela\|Petronelę Otocką]], dziedziczkę Korczewa oraz braci: Stanisława, Jana, [[Bogusławski Hieronim\|ks. Hieronima]], Franciszka Wincentego i [[Bogusławski Antoni Jan\|Antoniego Jana]], współwłaściciela Korczewa oraz gruntów rolnych w Janowie.

−	Ignacy Bogusławski pobierał naukę w Wieluniu u oo. Pijarów. W roku 1825 został nagrodzony za celujące wyniki w nauce, co zostało podane do publicznej wiadomości w Gazecie Warszawskiej. Kontynuował edukację w szkole wojewódzkiej w Piotrkowie (dzisiejsze I Liceum Ogólnokształcące im. Bolesława Chrobrego). W 1828 roku wstąpił do seminarium diecezjalnego we Włocławku, gdzie po odbytych studiach otrzymał święcenia kapłańskie w 1831 roku. Następnie został wikariuszem w Łasku. W latach 1835 – 1882 był proboszczem parafii w Mierzynie. W roku 1843 został wylegitymowany wraz z bratem Antonim Janem ze szlachectwa przed Heroldią Królestwa Polskiego uzyskując tzw. "patent szlachecki" i wpis do ksiąg genealogicznych szlachty w 1849 roku. Po śmierci siostry Petroneli Otockiej, dziedziczki dóbr Korczew, był głównym opiekunem prawnym jej dzieci. Był też współwłaścicielem Korczewa. W roku 1858 zgodnie z wolą Rady Familijnej odstąpił swoją część Korczewa siostrzeńcowi Wenantemu Otockiemu. Na terenie parafii mierzyńskiej, którą zarządzał, sfinansował z własnych środków budowę stawu rybnego. Pomagał najuboższym mieszkańcom wsi - opłacił odbudowę nowego domu jednemu z włościan mierzyńskich, innemu ufundował zabudowania gospodarcze co zostało odnotowane w księgach dziekańskich. W roku 1852 był ofiarodawcą na rzecz budowy szpitala w Piotrkowie. W latach 60. XIX w. prowadził kwesty na rzecz budowy kościoła pod wezwaniem Niepokalanego Poczęcia N. Maryi Panny, przy Placu Grzybowskim w Warszawie. W okresie powstania styczniowego wspierał powstańców działających w okolicach Rozprzy i Kamieńska. Do dziś znana jest lokalnie opowieść o tym, jak po mszy świętej celebrowanej przez ks. Bogusławskiego powstańcy szykujący się do walki ostrzyli szable i kosy na stopniach kapliczki koło kościoła w Mierzynie, pozostawiając głębokie wyżłobienia. Ks. Ignacy Napoleon Bogusławski zmarł w piątek 11 ~~sierpnia~~ 1882 roku mając lat 75. Został pochowany na starym cmentarzu w Mierzynie. Jego grób zachował się do dnia dzisiejszego.	+	Ignacy Bogusławski pobierał naukę w Wieluniu u oo. Pijarów. W roku 1825 został nagrodzony za celujące wyniki w nauce, co zostało podane do publicznej wiadomości w Gazecie Warszawskiej. Kontynuował edukację w szkole wojewódzkiej w Piotrkowie (dzisiejsze I Liceum Ogólnokształcące im. Bolesława Chrobrego). W 1828 roku wstąpił do seminarium diecezjalnego we Włocławku, gdzie po odbytych studiach otrzymał święcenia kapłańskie w 1831 roku. Następnie został wikariuszem w Łasku. W latach 1835 – 1882 był proboszczem parafii w Mierzynie. W roku 1843 został wylegitymowany wraz z bratem Antonim Janem ze szlachectwa przed Heroldią Królestwa Polskiego uzyskując tzw. "patent szlachecki" i wpis do ksiąg genealogicznych szlachty w 1849 roku. Po śmierci siostry Petroneli Otockiej, dziedziczki dóbr Korczew, był głównym opiekunem prawnym jej dzieci. Był też współwłaścicielem Korczewa. W roku 1858 zgodnie z wolą Rady Familijnej odstąpił swoją część Korczewa siostrzeńcowi Wenantemu Otockiemu. Na terenie parafii mierzyńskiej, którą zarządzał, sfinansował z własnych środków budowę stawu rybnego. Pomagał najuboższym mieszkańcom wsi - opłacił odbudowę nowego domu jednemu z włościan mierzyńskich, innemu ufundował zabudowania gospodarcze co zostało odnotowane w księgach dziekańskich. W roku 1852 był ofiarodawcą na rzecz budowy szpitala w Piotrkowie. W latach 60. XIX w. prowadził kwesty na rzecz budowy kościoła pod wezwaniem Niepokalanego Poczęcia N. Maryi Panny, przy Placu Grzybowskim w Warszawie. W okresie powstania styczniowego wspierał powstańców działających w okolicach Rozprzy i Kamieńska. Do dziś znana jest lokalnie opowieść o tym, jak po mszy świętej celebrowanej przez ks. Bogusławskiego powstańcy szykujący się do walki ostrzyli szable i kosy na stopniach kapliczki koło kościoła w Mierzynie, pozostawiając głębokie wyżłobienia. Ks. Ignacy Napoleon Bogusławski zmarł w piątek 11 lipca 1882 roku mając lat 75. Został pochowany na starym cmentarzu w Mierzynie. Jego grób zachował się do dnia dzisiejszego.

@@ Linia 6: / Linia 6: @@
 Urodził się w niedzielę 5 lipca 1807 roku w Żelisławiu w rodzinie szlacheckiej [[Bogusławski|Ścibor-Bogusławskich herbu Ostoja]]. Prawnuk [[Andrzej Ścibor-Bogusławski|Andrzeja Ścibor-Bogusławskiego h. Ostoja]], wicepodkomorzego łęczyckiego i sieradzkiego. Rodzicami jego byli Salomea z Bobowskich i [[Bogusławski Antoni Onufry|Antoni Onufry Bogusławski]], chrzestnymi natomiast Apolonia z Grodzickich i jej mąż Ignacy Kajetan Błeszyński, właściciele dóbr Żelisław. Jego dziadkami po mieczu byli – Marianna Chodakowska herbu Dołęga, dziedziczka części Łagiewnik i [[Bogusławski Jakub|Jakub Bogusławski]], dziedzic części dóbr Włocin a po kądzieli – Marianna Bielska herbu Wierusz i Franciszek Bobowski, dzierżawcy dóbr królewskich Bieniec. Ignacy Bogusławski miał siostrę [[Bogusławska Petronela|Petronelę Otocką]], dziedziczkę Korczewa oraz braci: Stanisława, Jana, [[Bogusławski Hieronim|ks. Hieronima]], Franciszka Wincentego i [[Bogusławski Antoni Jan|Antoniego Jana]], współwłaściciela Korczewa oraz gruntów rolnych w Janowie.
-Ignacy Bogusławski pobierał naukę w Wieluniu u oo. Pijarów. W roku 1825 został nagrodzony za celujące wyniki w nauce, co zostało podane do publicznej wiadomości w Gazecie Warszawskiej. Kontynuował edukację w szkole wojewódzkiej w Piotrkowie (dzisiejsze I Liceum Ogólnokształcące im. Bolesława Chrobrego). W 1828 roku wstąpił do seminarium diecezjalnego we Włocławku, gdzie po odbytych studiach otrzymał święcenia kapłańskie w 1831 roku. Następnie został wikariuszem w Łasku. W latach 1835 – 1882 był proboszczem parafii w Mierzynie. W roku 1843 został wylegitymowany wraz z bratem Antonim Janem ze szlachectwa przed Heroldią Królestwa Polskiego uzyskując tzw. "patent szlachecki" i wpis do ksiąg genealogicznych szlachty w 1849 roku. Po śmierci siostry Petroneli Otockiej, dziedziczki dóbr Korczew, był głównym opiekunem prawnym jej dzieci. Był też współwłaścicielem Korczewa. W roku 1858 zgodnie z wolą Rady Familijnej odstąpił swoją część Korczewa siostrzeńcowi Wenantemu Otockiemu. Na terenie parafii mierzyńskiej, którą zarządzał, sfinansował z własnych środków budowę stawu rybnego. Pomagał najuboższym mieszkańcom wsi - opłacił odbudowę domu jednemu z włościan mierzyńskich, innemu ufundował zabudowania gospodarcze co zostało odnotowane w księgach parafialnych. W roku 1852 był ofiarodawcą na rzecz budowy szpitala w Piotrkowie. W latach 60. XIX w. prowadził kwesty na rzecz budowy kościoła pod wezwaniem Niepokalanego Poczęcia N. Maryi Panny, przy Placu Grzybowskim w Warszawie. W okresie powstania styczniowego wspierał powstańców działających w okolicach Rozprzy i Kamieńska. Do dziś znana jest lokalnie opowieść o tym, jak po mszy świętej celebrowanej przez ks. Bogusławskiego powstańcy szykujący się do walki ostrzyli szable i kosy na stopniach kapliczki koło kościoła w Mierzynie, pozostawiając głębokie wyżłobienia. Ks. Ignacy Napoleon Bogusławski zmarł w piątek 11 sierpnia 1882 roku mając lat 75. Został pochowany na starym cmentarzu w Mierzynie. Jego grób zachował się do dnia dzisiejszego.
+Ignacy Bogusławski pobierał naukę w Wieluniu u oo. Pijarów. W roku 1825 został nagrodzony za celujące wyniki w nauce, co zostało podane do publicznej wiadomości w Gazecie Warszawskiej. Kontynuował edukację w szkole wojewódzkiej w Piotrkowie (dzisiejsze I Liceum Ogólnokształcące im. Bolesława Chrobrego). W 1828 roku wstąpił do seminarium diecezjalnego we Włocławku, gdzie po odbytych studiach otrzymał święcenia kapłańskie w 1831 roku. Następnie został wikariuszem w Łasku. W latach 1835 – 1882 był proboszczem parafii w Mierzynie. W roku 1843 został wylegitymowany wraz z bratem Antonim Janem ze szlachectwa przed Heroldią Królestwa Polskiego uzyskując tzw. "patent szlachecki" i wpis do ksiąg genealogicznych szlachty w 1849 roku. Po śmierci siostry Petroneli Otockiej, dziedziczki dóbr Korczew, był głównym opiekunem prawnym jej dzieci. Był też współwłaścicielem Korczewa. W roku 1858 zgodnie z wolą Rady Familijnej odstąpił swoją część Korczewa siostrzeńcowi Wenantemu Otockiemu. Na terenie parafii mierzyńskiej, którą zarządzał, sfinansował z własnych środków budowę stawu rybnego. Pomagał najuboższym mieszkańcom wsi - opłacił odbudowę nowego domu jednemu z włościan mierzyńskich, innemu ufundował zabudowania gospodarcze co zostało odnotowane w księgach dziekańskich. W roku 1852 był ofiarodawcą na rzecz budowy szpitala w Piotrkowie. W latach 60. XIX w. prowadził kwesty na rzecz budowy kościoła pod wezwaniem Niepokalanego Poczęcia N. Maryi Panny, przy Placu Grzybowskim w Warszawie. W okresie powstania styczniowego wspierał powstańców działających w okolicach Rozprzy i Kamieńska. Do dziś znana jest lokalnie opowieść o tym, jak po mszy świętej celebrowanej przez ks. Bogusławskiego powstańcy szykujący się do walki ostrzyli szable i kosy na stopniach kapliczki koło kościoła w Mierzynie, pozostawiając głębokie wyżłobienia. Ks. Ignacy Napoleon Bogusławski zmarł w piątek 11 sierpnia 1882 roku mając lat 75. Został pochowany na starym cmentarzu w Mierzynie. Jego grób zachował się do dnia dzisiejszego.
@@ Linia 29: / Linia 29: @@
 * Legitymacja szlachecka wydana przez Heroldię Królestwa Polskiego w 1843 roku: Ignacy Napoleon Bogusławski, syn Antoniego Onufrego, leg. nr 8341.
 * "Gazeta Warszawska", 1825/132, 1843/305, 1850/167, 1852/152, 1861/76, 1862/89.
 [[Kategoria:Wielkopolska]]

← poprzednia wersja		Wersja z 10:42, 7 lut 2018
Linia 6:		Linia 6:
	Urodził się w niedzielę 5 lipca 1807 roku w Żelisławiu w rodzinie szlacheckiej [[Bogusławski\|Ścibor-Bogusławskich herbu Ostoja]]. Prawnuk [[Andrzej Ścibor-Bogusławski\|Andrzeja Ścibor-Bogusławskiego h. Ostoja]], wicepodkomorzego łęczyckiego i sieradzkiego. Rodzicami jego byli Salomea z Bobowskich i [[Bogusławski Antoni Onufry\|Antoni Onufry Bogusławski]], chrzestnymi natomiast Apolonia z Grodzickich i jej mąż Ignacy Kajetan Błeszyński, właściciele dóbr Żelisław. Jego dziadkami po mieczu byli – Marianna Chodakowska herbu Dołęga, dziedziczka części Łagiewnik i [[Bogusławski Jakub\|Jakub Bogusławski]], dziedzic części dóbr Włocin a po kądzieli – Marianna Bielska herbu Wierusz i Franciszek Bobowski, dzierżawcy dóbr królewskich Bieniec. Ignacy Bogusławski miał siostrę [[Bogusławska Petronela\|Petronelę Otocką]], dziedziczkę Korczewa oraz braci: Stanisława, Jana, [[Bogusławski Hieronim\|ks. Hieronima]], Franciszka Wincentego i [[Bogusławski Antoni Jan\|Antoniego Jana]], współwłaściciela Korczewa oraz gruntów rolnych w Janowie.		Urodził się w niedzielę 5 lipca 1807 roku w Żelisławiu w rodzinie szlacheckiej [[Bogusławski\|Ścibor-Bogusławskich herbu Ostoja]]. Prawnuk [[Andrzej Ścibor-Bogusławski\|Andrzeja Ścibor-Bogusławskiego h. Ostoja]], wicepodkomorzego łęczyckiego i sieradzkiego. Rodzicami jego byli Salomea z Bobowskich i [[Bogusławski Antoni Onufry\|Antoni Onufry Bogusławski]], chrzestnymi natomiast Apolonia z Grodzickich i jej mąż Ignacy Kajetan Błeszyński, właściciele dóbr Żelisław. Jego dziadkami po mieczu byli – Marianna Chodakowska herbu Dołęga, dziedziczka części Łagiewnik i [[Bogusławski Jakub\|Jakub Bogusławski]], dziedzic części dóbr Włocin a po kądzieli – Marianna Bielska herbu Wierusz i Franciszek Bobowski, dzierżawcy dóbr królewskich Bieniec. Ignacy Bogusławski miał siostrę [[Bogusławska Petronela\|Petronelę Otocką]], dziedziczkę Korczewa oraz braci: Stanisława, Jana, [[Bogusławski Hieronim\|ks. Hieronima]], Franciszka Wincentego i [[Bogusławski Antoni Jan\|Antoniego Jana]], współwłaściciela Korczewa oraz gruntów rolnych w Janowie.

−	Ignacy Bogusławski pobierał naukę w Wieluniu u oo. Pijarów. W roku 1825 został nagrodzony za celujące wyniki w nauce, co zostało podane do publicznej wiadomości w Gazecie Warszawskiej. Kontynuował edukację w szkole wojewódzkiej w Piotrkowie (dzisiejsze I Liceum Ogólnokształcące im. Bolesława Chrobrego). W 1828 roku wstąpił do seminarium diecezjalnego we Włocławku, gdzie po odbytych studiach otrzymał święcenia kapłańskie w 1831 roku. Następnie został wikariuszem w Łasku. W latach 1835 – 1882 był proboszczem parafii w Mierzynie. W roku 1843 został wylegitymowany wraz z bratem Antonim Janem ze szlachectwa przed Heroldią Królestwa Polskiego uzyskując tzw. "patent szlachecki" i wpis do ksiąg genealogicznych szlachty w 1849 roku. Po śmierci siostry Petroneli Otockiej, dziedziczki dóbr Korczew, był głównym opiekunem prawnym jej dzieci. Był też współwłaścicielem Korczewa. W roku 1858 zgodnie z wolą Rady Familijnej odstąpił swoją część Korczewa siostrzeńcowi Wenantemu Otockiemu. Na terenie parafii mierzyńskiej, którą zarządzał, sfinansował z własnych środków budowę stawu rybnego. Pomagał najuboższym mieszkańcom wsi - opłacił odbudowę domu jednemu z włościan mierzyńskich, innemu ufundował zabudowania gospodarcze. W roku 1852 był ofiarodawcą na rzecz budowy szpitala w Piotrkowie. W latach 60. XIX w. prowadził kwesty na rzecz budowy kościoła pod wezwaniem Niepokalanego Poczęcia N. Maryi Panny, przy Placu Grzybowskim w Warszawie. W okresie powstania styczniowego wspierał powstańców działających w okolicach Rozprzy i Kamieńska. Do dziś znana jest lokalnie opowieść o tym, jak po mszy świętej celebrowanej przez ks. Bogusławskiego powstańcy szykujący się do walki ostrzyli szable i kosy na stopniach kapliczki koło kościoła w Mierzynie, pozostawiając głębokie wyżłobienia. Ks. Ignacy Napoleon Bogusławski zmarł w piątek 11 sierpnia 1882 roku mając lat 75. Został pochowany na starym cmentarzu w Mierzynie. Jego grób zachował się do dnia dzisiejszego.	+	Ignacy Bogusławski pobierał naukę w Wieluniu u oo. Pijarów. W roku 1825 został nagrodzony za celujące wyniki w nauce, co zostało podane do publicznej wiadomości w Gazecie Warszawskiej. Kontynuował edukację w szkole wojewódzkiej w Piotrkowie (dzisiejsze I Liceum Ogólnokształcące im. Bolesława Chrobrego). W 1828 roku wstąpił do seminarium diecezjalnego we Włocławku, gdzie po odbytych studiach otrzymał święcenia kapłańskie w 1831 roku. Następnie został wikariuszem w Łasku. W latach 1835 – 1882 był proboszczem parafii w Mierzynie. W roku 1843 został wylegitymowany wraz z bratem Antonim Janem ze szlachectwa przed Heroldią Królestwa Polskiego uzyskując tzw. "patent szlachecki" i wpis do ksiąg genealogicznych szlachty w 1849 roku. Po śmierci siostry Petroneli Otockiej, dziedziczki dóbr Korczew, był głównym opiekunem prawnym jej dzieci. Był też współwłaścicielem Korczewa. W roku 1858 zgodnie z wolą Rady Familijnej odstąpił swoją część Korczewa siostrzeńcowi Wenantemu Otockiemu. Na terenie parafii mierzyńskiej, którą zarządzał, sfinansował z własnych środków budowę stawu rybnego. Pomagał najuboższym mieszkańcom wsi - opłacił odbudowę domu jednemu z włościan mierzyńskich, innemu ufundował zabudowania gospodarcze co zostało odnotowane w księgach parafialnych. W roku 1852 był ofiarodawcą na rzecz budowy szpitala w Piotrkowie. W latach 60. XIX w. prowadził kwesty na rzecz budowy kościoła pod wezwaniem Niepokalanego Poczęcia N. Maryi Panny, przy Placu Grzybowskim w Warszawie. W okresie powstania styczniowego wspierał powstańców działających w okolicach Rozprzy i Kamieńska. Do dziś znana jest lokalnie opowieść o tym, jak po mszy świętej celebrowanej przez ks. Bogusławskiego powstańcy szykujący się do walki ostrzyli szable i kosy na stopniach kapliczki koło kościoła w Mierzynie, pozostawiając głębokie wyżłobienia. Ks. Ignacy Napoleon Bogusławski zmarł w piątek 11 sierpnia 1882 roku mając lat 75. Został pochowany na starym cmentarzu w Mierzynie. Jego grób zachował się do dnia dzisiejszego.

← poprzednia wersja		Wersja z 10:40, 7 lut 2018
Linia 6:		Linia 6:
	Urodził się w niedzielę 5 lipca 1807 roku w Żelisławiu w rodzinie szlacheckiej [[Bogusławski\|Ścibor-Bogusławskich herbu Ostoja]]. Prawnuk [[Andrzej Ścibor-Bogusławski\|Andrzeja Ścibor-Bogusławskiego h. Ostoja]], wicepodkomorzego łęczyckiego i sieradzkiego. Rodzicami jego byli Salomea z Bobowskich i [[Bogusławski Antoni Onufry\|Antoni Onufry Bogusławski]], chrzestnymi natomiast Apolonia z Grodzickich i jej mąż Ignacy Kajetan Błeszyński, właściciele dóbr Żelisław. Jego dziadkami po mieczu byli – Marianna Chodakowska herbu Dołęga, dziedziczka części Łagiewnik i [[Bogusławski Jakub\|Jakub Bogusławski]], dziedzic części dóbr Włocin a po kądzieli – Marianna Bielska herbu Wierusz i Franciszek Bobowski, dzierżawcy dóbr królewskich Bieniec. Ignacy Bogusławski miał siostrę [[Bogusławska Petronela\|Petronelę Otocką]], dziedziczkę Korczewa oraz braci: Stanisława, Jana, [[Bogusławski Hieronim\|ks. Hieronima]], Franciszka Wincentego i [[Bogusławski Antoni Jan\|Antoniego Jana]], współwłaściciela Korczewa oraz gruntów rolnych w Janowie.		Urodził się w niedzielę 5 lipca 1807 roku w Żelisławiu w rodzinie szlacheckiej [[Bogusławski\|Ścibor-Bogusławskich herbu Ostoja]]. Prawnuk [[Andrzej Ścibor-Bogusławski\|Andrzeja Ścibor-Bogusławskiego h. Ostoja]], wicepodkomorzego łęczyckiego i sieradzkiego. Rodzicami jego byli Salomea z Bobowskich i [[Bogusławski Antoni Onufry\|Antoni Onufry Bogusławski]], chrzestnymi natomiast Apolonia z Grodzickich i jej mąż Ignacy Kajetan Błeszyński, właściciele dóbr Żelisław. Jego dziadkami po mieczu byli – Marianna Chodakowska herbu Dołęga, dziedziczka części Łagiewnik i [[Bogusławski Jakub\|Jakub Bogusławski]], dziedzic części dóbr Włocin a po kądzieli – Marianna Bielska herbu Wierusz i Franciszek Bobowski, dzierżawcy dóbr królewskich Bieniec. Ignacy Bogusławski miał siostrę [[Bogusławska Petronela\|Petronelę Otocką]], dziedziczkę Korczewa oraz braci: Stanisława, Jana, [[Bogusławski Hieronim\|ks. Hieronima]], Franciszka Wincentego i [[Bogusławski Antoni Jan\|Antoniego Jana]], współwłaściciela Korczewa oraz gruntów rolnych w Janowie.

−	Ignacy Bogusławski pobierał naukę w Wieluniu u oo. Pijarów. W roku 1825 został nagrodzony za celujące wyniki w nauce, co zostało podane do publicznej wiadomości w Gazecie Warszawskiej. Kontynuował edukację w szkole wojewódzkiej w Piotrkowie (dzisiejsze I Liceum Ogólnokształcące im. Bolesława Chrobrego). W 1828 roku wstąpił do seminarium diecezjalnego we Włocławku, gdzie po odbytych studiach otrzymał święcenia kapłańskie w 1831 roku. Następnie został wikariuszem w Łasku. W latach 1835 – 1882 był proboszczem parafii w Mierzynie. W roku 1843 został wylegitymowany wraz z bratem Antonim Janem ze szlachectwa przed Heroldią Królestwa Polskiego uzyskując tzw. "patent szlachecki" i wpis do ksiąg genealogicznych szlachty w 1849 roku. Po śmierci siostry Petroneli Otockiej, dziedziczki dóbr Korczew, był głównym opiekunem prawnym jej dzieci. Był też współwłaścicielem Korczewa. W roku 1858 zgodnie z wolą Rady Familijnej odstąpił swoją część Korczewa siostrzeńcowi Wenantemu Otockiemu. Na terenie parafii mierzyńskiej, którą zarządzał, sfinansował z własnych środków budowę stawu rybnego. Pomagał najuboższym mieszkańcom wsi - opłacił odbudowę domu jednemu z włościan mierzyńskich, innemu ufundował zabudowania gospodarcze. W latach 60. XIX w. prowadził kwesty na rzecz budowy kościoła pod wezwaniem Niepokalanego Poczęcia N. Maryi Panny, przy Placu Grzybowskim w Warszawie~~. Był ofiarodawcą na rzecz budowy szpitala w Piotrkowie~~. W okresie powstania styczniowego wspierał powstańców działających w okolicach Rozprzy i Kamieńska. Do dziś znana jest lokalnie opowieść o tym, jak po mszy świętej celebrowanej przez ks. Bogusławskiego powstańcy szykujący się do walki ostrzyli szable i kosy na stopniach kapliczki koło kościoła w Mierzynie, pozostawiając głębokie wyżłobienia. Ks. Ignacy Napoleon Bogusławski zmarł w piątek 11 sierpnia 1882 roku mając lat 75. Został pochowany na starym cmentarzu w Mierzynie. Jego grób zachował się do dnia dzisiejszego.	+	Ignacy Bogusławski pobierał naukę w Wieluniu u oo. Pijarów. W roku 1825 został nagrodzony za celujące wyniki w nauce, co zostało podane do publicznej wiadomości w Gazecie Warszawskiej. Kontynuował edukację w szkole wojewódzkiej w Piotrkowie (dzisiejsze I Liceum Ogólnokształcące im. Bolesława Chrobrego). W 1828 roku wstąpił do seminarium diecezjalnego we Włocławku, gdzie po odbytych studiach otrzymał święcenia kapłańskie w 1831 roku. Następnie został wikariuszem w Łasku. W latach 1835 – 1882 był proboszczem parafii w Mierzynie. W roku 1843 został wylegitymowany wraz z bratem Antonim Janem ze szlachectwa przed Heroldią Królestwa Polskiego uzyskując tzw. "patent szlachecki" i wpis do ksiąg genealogicznych szlachty w 1849 roku. Po śmierci siostry Petroneli Otockiej, dziedziczki dóbr Korczew, był głównym opiekunem prawnym jej dzieci. Był też współwłaścicielem Korczewa. W roku 1858 zgodnie z wolą Rady Familijnej odstąpił swoją część Korczewa siostrzeńcowi Wenantemu Otockiemu. Na terenie parafii mierzyńskiej, którą zarządzał, sfinansował z własnych środków budowę stawu rybnego. Pomagał najuboższym mieszkańcom wsi - opłacił odbudowę domu jednemu z włościan mierzyńskich, innemu ufundował zabudowania gospodarcze. W roku 1852 był ofiarodawcą na rzecz budowy szpitala w Piotrkowie. W latach 60. XIX w. prowadził kwesty na rzecz budowy kościoła pod wezwaniem Niepokalanego Poczęcia N. Maryi Panny, przy Placu Grzybowskim w Warszawie. W okresie powstania styczniowego wspierał powstańców działających w okolicach Rozprzy i Kamieńska. Do dziś znana jest lokalnie opowieść o tym, jak po mszy świętej celebrowanej przez ks. Bogusławskiego powstańcy szykujący się do walki ostrzyli szable i kosy na stopniach kapliczki koło kościoła w Mierzynie, pozostawiając głębokie wyżłobienia. Ks. Ignacy Napoleon Bogusławski zmarł w piątek 11 sierpnia 1882 roku mając lat 75. Został pochowany na starym cmentarzu w Mierzynie. Jego grób zachował się do dnia dzisiejszego.

← poprzednia wersja		Wersja z 10:35, 7 lut 2018
Linia 6:		Linia 6:
	Urodził się w niedzielę 5 lipca 1807 roku w Żelisławiu w rodzinie szlacheckiej [[Bogusławski\|Ścibor-Bogusławskich herbu Ostoja]]. Prawnuk [[Andrzej Ścibor-Bogusławski\|Andrzeja Ścibor-Bogusławskiego h. Ostoja]], wicepodkomorzego łęczyckiego i sieradzkiego. Rodzicami jego byli Salomea z Bobowskich i [[Bogusławski Antoni Onufry\|Antoni Onufry Bogusławski]], chrzestnymi natomiast Apolonia z Grodzickich i jej mąż Ignacy Kajetan Błeszyński, właściciele dóbr Żelisław. Jego dziadkami po mieczu byli – Marianna Chodakowska herbu Dołęga, dziedziczka części Łagiewnik i [[Bogusławski Jakub\|Jakub Bogusławski]], dziedzic części dóbr Włocin a po kądzieli – Marianna Bielska herbu Wierusz i Franciszek Bobowski, dzierżawcy dóbr królewskich Bieniec. Ignacy Bogusławski miał siostrę [[Bogusławska Petronela\|Petronelę Otocką]], dziedziczkę Korczewa oraz braci: Stanisława, Jana, [[Bogusławski Hieronim\|ks. Hieronima]], Franciszka Wincentego i [[Bogusławski Antoni Jan\|Antoniego Jana]], współwłaściciela Korczewa oraz gruntów rolnych w Janowie.		Urodził się w niedzielę 5 lipca 1807 roku w Żelisławiu w rodzinie szlacheckiej [[Bogusławski\|Ścibor-Bogusławskich herbu Ostoja]]. Prawnuk [[Andrzej Ścibor-Bogusławski\|Andrzeja Ścibor-Bogusławskiego h. Ostoja]], wicepodkomorzego łęczyckiego i sieradzkiego. Rodzicami jego byli Salomea z Bobowskich i [[Bogusławski Antoni Onufry\|Antoni Onufry Bogusławski]], chrzestnymi natomiast Apolonia z Grodzickich i jej mąż Ignacy Kajetan Błeszyński, właściciele dóbr Żelisław. Jego dziadkami po mieczu byli – Marianna Chodakowska herbu Dołęga, dziedziczka części Łagiewnik i [[Bogusławski Jakub\|Jakub Bogusławski]], dziedzic części dóbr Włocin a po kądzieli – Marianna Bielska herbu Wierusz i Franciszek Bobowski, dzierżawcy dóbr królewskich Bieniec. Ignacy Bogusławski miał siostrę [[Bogusławska Petronela\|Petronelę Otocką]], dziedziczkę Korczewa oraz braci: Stanisława, Jana, [[Bogusławski Hieronim\|ks. Hieronima]], Franciszka Wincentego i [[Bogusławski Antoni Jan\|Antoniego Jana]], współwłaściciela Korczewa oraz gruntów rolnych w Janowie.

−	Ignacy Bogusławski pobierał naukę w Wieluniu u oo. Pijarów. W roku 1825 został nagrodzony za celujące wyniki w nauce, co zostało podane do publicznej wiadomości w Gazecie Warszawskiej. Kontynuował edukację w szkole wojewódzkiej w Piotrkowie (dzisiejsze I Liceum Ogólnokształcące im. Bolesława Chrobrego). W 1828 roku wstąpił do seminarium diecezjalnego we Włocławku, gdzie po odbytych studiach otrzymał święcenia kapłańskie w 1831 roku. Następnie został wikariuszem w Łasku. W latach 1835 – 1882 był proboszczem parafii w Mierzynie. W roku 1843 został wylegitymowany wraz z bratem Antonim Janem ze szlachectwa przed Heroldią Królestwa Polskiego uzyskując tzw. "patent szlachecki" i wpis do ksiąg genealogicznych szlachty w 1849 roku. Był ~~ofiarodawcą na rzecz budowy szpitala w Piotrkowie~~. Na terenie parafii, którą zarządzał, sfinansował z własnych środków budowę stawu rybnego. Pomagał najuboższym mieszkańcom wsi - opłacił odbudowę domu jednemu z włościan mierzyńskich, innemu ufundował zabudowania gospodarcze. W latach 60. XIX w. prowadził kwesty na rzecz budowy kościoła pod wezwaniem Niepokalanego Poczęcia N. Maryi Panny, przy Placu Grzybowskim w Warszawie. W okresie powstania styczniowego wspierał powstańców działających w okolicach Rozprzy i Kamieńska. Do dziś znana jest lokalnie opowieść o tym, jak po mszy świętej celebrowanej przez ks. Bogusławskiego powstańcy szykujący się do walki ostrzyli szable i kosy na stopniach kapliczki koło kościoła w Mierzynie, pozostawiając głębokie wyżłobienia. Ks. Ignacy Napoleon Bogusławski zmarł w piątek 11 sierpnia 1882 roku mając lat 75. Został pochowany na starym cmentarzu w Mierzynie. Jego grób zachował się do dnia dzisiejszego.	+	Ignacy Bogusławski pobierał naukę w Wieluniu u oo. Pijarów. W roku 1825 został nagrodzony za celujące wyniki w nauce, co zostało podane do publicznej wiadomości w Gazecie Warszawskiej. Kontynuował edukację w szkole wojewódzkiej w Piotrkowie (dzisiejsze I Liceum Ogólnokształcące im. Bolesława Chrobrego). W 1828 roku wstąpił do seminarium diecezjalnego we Włocławku, gdzie po odbytych studiach otrzymał święcenia kapłańskie w 1831 roku. Następnie został wikariuszem w Łasku. W latach 1835 – 1882 był proboszczem parafii w Mierzynie. W roku 1843 został wylegitymowany wraz z bratem Antonim Janem ze szlachectwa przed Heroldią Królestwa Polskiego uzyskując tzw. "patent szlachecki" i wpis do ksiąg genealogicznych szlachty w 1849 roku. Po śmierci siostry Petroneli Otockiej, dziedziczki dóbr Korczew, był głównym opiekunem prawnym jej dzieci. Był też współwłaścicielem Korczewa. W roku 1858 zgodnie z wolą Rady Familijnej odstąpił swoją część Korczewa siostrzeńcowi Wenantemu Otockiemu. Na terenie parafii mierzyńskiej, którą zarządzał, sfinansował z własnych środków budowę stawu rybnego. Pomagał najuboższym mieszkańcom wsi - opłacił odbudowę domu jednemu z włościan mierzyńskich, innemu ufundował zabudowania gospodarcze. W latach 60. XIX w. prowadził kwesty na rzecz budowy kościoła pod wezwaniem Niepokalanego Poczęcia N. Maryi Panny, przy Placu Grzybowskim w Warszawie. Był ofiarodawcą na rzecz budowy szpitala w Piotrkowie. W okresie powstania styczniowego wspierał powstańców działających w okolicach Rozprzy i Kamieńska. Do dziś znana jest lokalnie opowieść o tym, jak po mszy świętej celebrowanej przez ks. Bogusławskiego powstańcy szykujący się do walki ostrzyli szable i kosy na stopniach kapliczki koło kościoła w Mierzynie, pozostawiając głębokie wyżłobienia. Ks. Ignacy Napoleon Bogusławski zmarł w piątek 11 sierpnia 1882 roku mając lat 75. Został pochowany na starym cmentarzu w Mierzynie. Jego grób zachował się do dnia dzisiejszego.

@@ Linia 4: / Linia 4: @@
 '''Ignacy Napoleon Ścibor-[[Bogusławski]] herbu Ostoja''' (ur. 1807 w Żelisławiu, zm. 1882 w Mierzynie) – polski ksiądz katolicki, proboszcz mierzyński, uczestnik powstania styczniowego.
-Urodził się w niedzielę 5 lipca 1807 roku w Żelisławiu w rodzinie szlacheckiej [[Bogusławski|Ścibor-Bogusławskich herbu Ostoja]]. Prawnuk [[Andrzej Ścibor-Bogusławski|Andrzeja Ścibor-Bogusławskiego h. Ostoja]], wicepodkomorzego łęczyckiego i sieradzkiego. Rodzicami jego byli Salomea z Bobowskich i [[Bogusławski Antoni Onufry|Antoni Onufry Bogusławski]], chrzestnymi natomiast Apolonia z Grodzickich i jej mąż Ignacy Kajetan Błeszyński, właściciele dóbr Żelisław. Jego dziadkami po mieczu byli – Marianna Chodakowska herbu Dołęga, dziedziczka części Łagiewnik i [[Bogusławski Jakub|Jakub Bogusławski]], dziedzic części dóbr Włocin a po kądzieli – Marianna Bielska herbu Wierusz i Franciszek Bobowski, dzierżawcy dóbr królewskich Bieniec. Ignacy Bogusławski miał siostrę [[Bogusławska Petronela|Petronelę Otocką]], dziedziczkę Korczewa oraz braci: Jana, [[Bogusławski Hieronim|ks. Hieronima]], Franciszka Wincentego i [[Bogusławski Antoni Jan|Antoniego Jana]], współwłaściciela Korczewa oraz gruntów rolnych w Janowie.
+Urodził się w niedzielę 5 lipca 1807 roku w Żelisławiu w rodzinie szlacheckiej [[Bogusławski|Ścibor-Bogusławskich herbu Ostoja]]. Prawnuk [[Andrzej Ścibor-Bogusławski|Andrzeja Ścibor-Bogusławskiego h. Ostoja]], wicepodkomorzego łęczyckiego i sieradzkiego. Rodzicami jego byli Salomea z Bobowskich i [[Bogusławski Antoni Onufry|Antoni Onufry Bogusławski]], chrzestnymi natomiast Apolonia z Grodzickich i jej mąż Ignacy Kajetan Błeszyński, właściciele dóbr Żelisław. Jego dziadkami po mieczu byli – Marianna Chodakowska herbu Dołęga, dziedziczka części Łagiewnik i [[Bogusławski Jakub|Jakub Bogusławski]], dziedzic części dóbr Włocin a po kądzieli – Marianna Bielska herbu Wierusz i Franciszek Bobowski, dzierżawcy dóbr królewskich Bieniec. Ignacy Bogusławski miał siostrę [[Bogusławska Petronela|Petronelę Otocką]], dziedziczkę Korczewa oraz braci: Stanisława, Jana, [[Bogusławski Hieronim|ks. Hieronima]], Franciszka Wincentego i [[Bogusławski Antoni Jan|Antoniego Jana]], współwłaściciela Korczewa oraz gruntów rolnych w Janowie.
-Ignacy Bogusławski pobierał naukę w Wieluniu u oo. Pijarów. W roku 1825 został nagrodzony za celujące wyniki w nauce, co zostało podane do publicznej wiadomości w Gazecie Warszawskiej. Kontynuował edukację w szkole wojewódzkiej w Piotrkowie (dzisiejsze I Liceum Ogólnokształcące im. Bolesława Chrobrego). W 1828 roku wstąpił do seminarium diecezjalnego we Włocławku, gdzie po odbytych studiach otrzymał święcenia kapłańskie w 1831 roku. Następnie został wikariuszem w Łasku. W latach 1835 – 1882 był proboszczem parafii w Mierzynie. W roku 1843 został wylegitymowany wraz z bratem Antonim Janem ze szlachectwa przed Heroldią Królestwa Polskiego. Był ofiarodawcą na rzecz budowy szpitala w Piotrkowie. Na terenie parafii, którą zarządzał, sfinansował z własnych środków budowę stawu rybnego. Pomagał najuboższym mieszkańcom wsi - opłacił odbudowę domu jednemu z włościan mierzyńskich, innemu ufundował zabudowania gospodarcze. W latach 60. XIX w. prowadził kwesty na rzecz budowy kościoła pod wezwaniem Niepokalanego Poczęcia N. Maryi Panny, przy Placu Grzybowskim w Warszawie. W okresie powstania styczniowego wspierał powstańców działających w okolicach Rozprzy i Kamieńska. Do dziś znana jest lokalnie opowieść o tym, jak po mszy świętej celebrowanej przez ks. Bogusławskiego powstańcy szykujący się do walki ostrzyli szable i kosy na stopniach kapliczki koło kościoła w Mierzynie, pozostawiając głębokie wyżłobienia. Ks. Ignacy Napoleon Bogusławski zmarł w piątek 11 sierpnia 1882 roku mając lat 75. Został pochowany na starym cmentarzu w Mierzynie. Jego grób zachował się do dnia dzisiejszego.
+Ignacy Bogusławski pobierał naukę w Wieluniu u oo. Pijarów. W roku 1825 został nagrodzony za celujące wyniki w nauce, co zostało podane do publicznej wiadomości w Gazecie Warszawskiej. Kontynuował edukację w szkole wojewódzkiej w Piotrkowie (dzisiejsze I Liceum Ogólnokształcące im. Bolesława Chrobrego). W 1828 roku wstąpił do seminarium diecezjalnego we Włocławku, gdzie po odbytych studiach otrzymał święcenia kapłańskie w 1831 roku. Następnie został wikariuszem w Łasku. W latach 1835 – 1882 był proboszczem parafii w Mierzynie. W roku 1843 został wylegitymowany wraz z bratem Antonim Janem ze szlachectwa przed Heroldią Królestwa Polskiego uzyskując tzw. "patent szlachecki" i wpis do ksiąg genealogicznych szlachty w 1849 roku. Był ofiarodawcą na rzecz budowy szpitala w Piotrkowie. Na terenie parafii, którą zarządzał, sfinansował z własnych środków budowę stawu rybnego. Pomagał najuboższym mieszkańcom wsi - opłacił odbudowę domu jednemu z włościan mierzyńskich, innemu ufundował zabudowania gospodarcze. W latach 60. XIX w. prowadził kwesty na rzecz budowy kościoła pod wezwaniem Niepokalanego Poczęcia N. Maryi Panny, przy Placu Grzybowskim w Warszawie. W okresie powstania styczniowego wspierał powstańców działających w okolicach Rozprzy i Kamieńska. Do dziś znana jest lokalnie opowieść o tym, jak po mszy świętej celebrowanej przez ks. Bogusławskiego powstańcy szykujący się do walki ostrzyli szable i kosy na stopniach kapliczki koło kościoła w Mierzynie, pozostawiając głębokie wyżłobienia. Ks. Ignacy Napoleon Bogusławski zmarł w piątek 11 sierpnia 1882 roku mając lat 75. Został pochowany na starym cmentarzu w Mierzynie. Jego grób zachował się do dnia dzisiejszego.

← poprzednia wersja		Wersja z 09:26, 2 maj 2017
Linia 6:		Linia 6:
	Urodził się w niedzielę 5 lipca 1807 roku w Żelisławiu w rodzinie szlacheckiej [[Bogusławski\|Ścibor-Bogusławskich herbu Ostoja]]. Prawnuk [[Andrzej Ścibor-Bogusławski\|Andrzeja Ścibor-Bogusławskiego h. Ostoja]], wicepodkomorzego łęczyckiego i sieradzkiego. Rodzicami jego byli Salomea z Bobowskich i [[Bogusławski Antoni Onufry\|Antoni Onufry Bogusławski]], chrzestnymi natomiast Apolonia z Grodzickich i jej mąż Ignacy Kajetan Błeszyński, właściciele dóbr Żelisław. Jego dziadkami po mieczu byli – Marianna Chodakowska herbu Dołęga, dziedziczka części Łagiewnik i [[Bogusławski Jakub\|Jakub Bogusławski]], dziedzic części dóbr Włocin a po kądzieli – Marianna Bielska herbu Wierusz i Franciszek Bobowski, dzierżawcy dóbr królewskich Bieniec. Ignacy Bogusławski miał siostrę [[Bogusławska Petronela\|Petronelę Otocką]], dziedziczkę Korczewa oraz braci: Jana, [[Bogusławski Hieronim\|ks. Hieronima]], Franciszka Wincentego i [[Bogusławski Antoni Jan\|Antoniego Jana]], współwłaściciela Korczewa oraz gruntów rolnych w Janowie.		Urodził się w niedzielę 5 lipca 1807 roku w Żelisławiu w rodzinie szlacheckiej [[Bogusławski\|Ścibor-Bogusławskich herbu Ostoja]]. Prawnuk [[Andrzej Ścibor-Bogusławski\|Andrzeja Ścibor-Bogusławskiego h. Ostoja]], wicepodkomorzego łęczyckiego i sieradzkiego. Rodzicami jego byli Salomea z Bobowskich i [[Bogusławski Antoni Onufry\|Antoni Onufry Bogusławski]], chrzestnymi natomiast Apolonia z Grodzickich i jej mąż Ignacy Kajetan Błeszyński, właściciele dóbr Żelisław. Jego dziadkami po mieczu byli – Marianna Chodakowska herbu Dołęga, dziedziczka części Łagiewnik i [[Bogusławski Jakub\|Jakub Bogusławski]], dziedzic części dóbr Włocin a po kądzieli – Marianna Bielska herbu Wierusz i Franciszek Bobowski, dzierżawcy dóbr królewskich Bieniec. Ignacy Bogusławski miał siostrę [[Bogusławska Petronela\|Petronelę Otocką]], dziedziczkę Korczewa oraz braci: Jana, [[Bogusławski Hieronim\|ks. Hieronima]], Franciszka Wincentego i [[Bogusławski Antoni Jan\|Antoniego Jana]], współwłaściciela Korczewa oraz gruntów rolnych w Janowie.

−	Ignacy Bogusławski pobierał naukę w Wieluniu u oo. Pijarów. W roku 1825 został nagrodzony za celujące wyniki w nauce, co zostało podane do publicznej wiadomości w Gazecie Warszawskiej. Kontynuował edukację w szkole wojewódzkiej w Piotrkowie (dzisiejsze I Liceum Ogólnokształcące im. Bolesława Chrobrego). W 1828 roku wstąpił do seminarium diecezjalnego we Włocławku, gdzie po odbytych studiach otrzymał święcenia kapłańskie w 1831 roku. Następnie został wikariuszem w Łasku. W latach 1835 – 1882 był proboszczem parafii w Mierzynie. W roku 1843 został wylegitymowany wraz z bratem Antonim Janem ze szlachectwa przed Heroldią Królestwa Polskiego. Był ofiarodawcą na rzecz budowy szpitala w Piotrkowie. Na terenie parafii, którą zarządzał, sfinansował z własnych środków budowę stawu rybnego. Pomagał najuboższym mieszkańcom wsi - opłacił odbudowę domu jednemu z włościan mierzyńskich, innemu ufundował zabudowania gospodarcze. W latach 60. XIX w. prowadził kwesty na rzecz budowy kościoła pod wezwaniem Niepokalanego Poczęcia N. Maryi Panny, przy Placu Grzybowskim w Warszawie. W okresie powstania styczniowego wspierał powstańców działających w okolicach Rozprzy i Kamieńska. Do dziś znana jest lokalnie opowieść jak po mszy świętej celebrowanej przez ks. Bogusławskiego powstańcy szykujący się do walki ostrzyli szable i kosy na stopniach kapliczki koło kościoła w Mierzynie, pozostawiając głębokie wyżłobienia. Ks. Ignacy Napoleon Bogusławski zmarł w piątek 11 sierpnia 1882 roku mając lat 75. Został pochowany na starym cmentarzu w Mierzynie. Jego grób zachował się do dnia dzisiejszego.	+	Ignacy Bogusławski pobierał naukę w Wieluniu u oo. Pijarów. W roku 1825 został nagrodzony za celujące wyniki w nauce, co zostało podane do publicznej wiadomości w Gazecie Warszawskiej. Kontynuował edukację w szkole wojewódzkiej w Piotrkowie (dzisiejsze I Liceum Ogólnokształcące im. Bolesława Chrobrego). W 1828 roku wstąpił do seminarium diecezjalnego we Włocławku, gdzie po odbytych studiach otrzymał święcenia kapłańskie w 1831 roku. Następnie został wikariuszem w Łasku. W latach 1835 – 1882 był proboszczem parafii w Mierzynie. W roku 1843 został wylegitymowany wraz z bratem Antonim Janem ze szlachectwa przed Heroldią Królestwa Polskiego. Był ofiarodawcą na rzecz budowy szpitala w Piotrkowie. Na terenie parafii, którą zarządzał, sfinansował z własnych środków budowę stawu rybnego. Pomagał najuboższym mieszkańcom wsi - opłacił odbudowę domu jednemu z włościan mierzyńskich, innemu ufundował zabudowania gospodarcze. W latach 60. XIX w. prowadził kwesty na rzecz budowy kościoła pod wezwaniem Niepokalanego Poczęcia N. Maryi Panny, przy Placu Grzybowskim w Warszawie. W okresie powstania styczniowego wspierał powstańców działających w okolicach Rozprzy i Kamieńska. Do dziś znana jest lokalnie opowieść o tym, jak po mszy świętej celebrowanej przez ks. Bogusławskiego powstańcy szykujący się do walki ostrzyli szable i kosy na stopniach kapliczki koło kościoła w Mierzynie, pozostawiając głębokie wyżłobienia. Ks. Ignacy Napoleon Bogusławski zmarł w piątek 11 sierpnia 1882 roku mając lat 75. Został pochowany na starym cmentarzu w Mierzynie. Jego grób zachował się do dnia dzisiejszego.

← poprzednia wersja		Wersja z 21:03, 15 paź 2016
Linia 6:		Linia 6:
	Urodził się w niedzielę 5 lipca 1807 roku w Żelisławiu w rodzinie szlacheckiej [[Bogusławski\|Ścibor-Bogusławskich herbu Ostoja]]. Prawnuk [[Andrzej Ścibor-Bogusławski\|Andrzeja Ścibor-Bogusławskiego h. Ostoja]], wicepodkomorzego łęczyckiego i sieradzkiego. Rodzicami jego byli Salomea z Bobowskich i [[Bogusławski Antoni Onufry\|Antoni Onufry Bogusławski]], chrzestnymi natomiast Apolonia z Grodzickich i jej mąż Ignacy Kajetan Błeszyński, właściciele dóbr Żelisław. Jego dziadkami po mieczu byli – Marianna Chodakowska herbu Dołęga, dziedziczka części Łagiewnik i [[Bogusławski Jakub\|Jakub Bogusławski]], dziedzic części dóbr Włocin a po kądzieli – Marianna Bielska herbu Wierusz i Franciszek Bobowski, dzierżawcy dóbr królewskich Bieniec. Ignacy Bogusławski miał siostrę [[Bogusławska Petronela\|Petronelę Otocką]], dziedziczkę Korczewa oraz braci: Jana, [[Bogusławski Hieronim\|ks. Hieronima]], Franciszka Wincentego i [[Bogusławski Antoni Jan\|Antoniego Jana]], współwłaściciela Korczewa oraz gruntów rolnych w Janowie.		Urodził się w niedzielę 5 lipca 1807 roku w Żelisławiu w rodzinie szlacheckiej [[Bogusławski\|Ścibor-Bogusławskich herbu Ostoja]]. Prawnuk [[Andrzej Ścibor-Bogusławski\|Andrzeja Ścibor-Bogusławskiego h. Ostoja]], wicepodkomorzego łęczyckiego i sieradzkiego. Rodzicami jego byli Salomea z Bobowskich i [[Bogusławski Antoni Onufry\|Antoni Onufry Bogusławski]], chrzestnymi natomiast Apolonia z Grodzickich i jej mąż Ignacy Kajetan Błeszyński, właściciele dóbr Żelisław. Jego dziadkami po mieczu byli – Marianna Chodakowska herbu Dołęga, dziedziczka części Łagiewnik i [[Bogusławski Jakub\|Jakub Bogusławski]], dziedzic części dóbr Włocin a po kądzieli – Marianna Bielska herbu Wierusz i Franciszek Bobowski, dzierżawcy dóbr królewskich Bieniec. Ignacy Bogusławski miał siostrę [[Bogusławska Petronela\|Petronelę Otocką]], dziedziczkę Korczewa oraz braci: Jana, [[Bogusławski Hieronim\|ks. Hieronima]], Franciszka Wincentego i [[Bogusławski Antoni Jan\|Antoniego Jana]], współwłaściciela Korczewa oraz gruntów rolnych w Janowie.

−	Ignacy Bogusławski pobierał naukę w Wieluniu u oo. Pijarów. W roku 1825 został nagrodzony za celujące wyniki w nauce, co zostało podane do publicznej wiadomości w Gazecie Warszawskiej. Kontynuował edukację w szkole wojewódzkiej w Piotrkowie (dzisiejsze I Liceum Ogólnokształcące im. Bolesława Chrobrego). W 1828 roku wstąpił do seminarium diecezjalnego we Włocławku, gdzie po odbytych studiach otrzymał święcenia kapłańskie w 1831 roku. Następnie został wikariuszem w Łasku. W latach 1835 – 1882 był proboszczem parafii w Mierzynie. W roku 1843 został wylegitymowany wraz z bratem Antonim Janem ze szlachectwa przed Heroldią Królestwa Polskiego. Był ofiarodawcą na rzecz budowy szpitala w Piotrkowie. Na terenie parafii, którą zarządzał, sfinansował z własnych środków budowę stawu rybnego. Pomagał najuboższym mieszkańcom wsi - ~~sfinansował z własnych środków~~ odbudowę domu jednemu z włościan mierzyńskich, innemu ufundował zabudowania gospodarcze. W latach 60. XIX w. prowadził kwesty na rzecz budowy kościoła pod wezwaniem Niepokalanego Poczęcia N. Maryi Panny, przy Placu Grzybowskim w Warszawie. W okresie powstania styczniowego wspierał powstańców działających w okolicach Rozprzy i Kamieńska. Do dziś znana jest lokalnie opowieść jak po mszy świętej celebrowanej przez ks. Bogusławskiego powstańcy szykujący się do walki ostrzyli szable i kosy na stopniach kapliczki koło kościoła w Mierzynie, pozostawiając głębokie wyżłobienia. Ks. Ignacy Napoleon Bogusławski zmarł w piątek 11 sierpnia 1882 roku mając lat 75. Został pochowany na starym cmentarzu w Mierzynie. Jego grób zachował się do dnia dzisiejszego.	+	Ignacy Bogusławski pobierał naukę w Wieluniu u oo. Pijarów. W roku 1825 został nagrodzony za celujące wyniki w nauce, co zostało podane do publicznej wiadomości w Gazecie Warszawskiej. Kontynuował edukację w szkole wojewódzkiej w Piotrkowie (dzisiejsze I Liceum Ogólnokształcące im. Bolesława Chrobrego). W 1828 roku wstąpił do seminarium diecezjalnego we Włocławku, gdzie po odbytych studiach otrzymał święcenia kapłańskie w 1831 roku. Następnie został wikariuszem w Łasku. W latach 1835 – 1882 był proboszczem parafii w Mierzynie. W roku 1843 został wylegitymowany wraz z bratem Antonim Janem ze szlachectwa przed Heroldią Królestwa Polskiego. Był ofiarodawcą na rzecz budowy szpitala w Piotrkowie. Na terenie parafii, którą zarządzał, sfinansował z własnych środków budowę stawu rybnego. Pomagał najuboższym mieszkańcom wsi - opłacił odbudowę domu jednemu z włościan mierzyńskich, innemu ufundował zabudowania gospodarcze. W latach 60. XIX w. prowadził kwesty na rzecz budowy kościoła pod wezwaniem Niepokalanego Poczęcia N. Maryi Panny, przy Placu Grzybowskim w Warszawie. W okresie powstania styczniowego wspierał powstańców działających w okolicach Rozprzy i Kamieńska. Do dziś znana jest lokalnie opowieść jak po mszy świętej celebrowanej przez ks. Bogusławskiego powstańcy szykujący się do walki ostrzyli szable i kosy na stopniach kapliczki koło kościoła w Mierzynie, pozostawiając głębokie wyżłobienia. Ks. Ignacy Napoleon Bogusławski zmarł w piątek 11 sierpnia 1882 roku mając lat 75. Został pochowany na starym cmentarzu w Mierzynie. Jego grób zachował się do dnia dzisiejszego.

← poprzednia wersja		Wersja z 18:40, 15 paź 2016
Linia 6:		Linia 6:
	Urodził się w niedzielę 5 lipca 1807 roku w Żelisławiu w rodzinie szlacheckiej [[Bogusławski\|Ścibor-Bogusławskich herbu Ostoja]]. Prawnuk [[Andrzej Ścibor-Bogusławski\|Andrzeja Ścibor-Bogusławskiego h. Ostoja]], wicepodkomorzego łęczyckiego i sieradzkiego. Rodzicami jego byli Salomea z Bobowskich i [[Bogusławski Antoni Onufry\|Antoni Onufry Bogusławski]], chrzestnymi natomiast Apolonia z Grodzickich i jej mąż Ignacy Kajetan Błeszyński, właściciele dóbr Żelisław. Jego dziadkami po mieczu byli – Marianna Chodakowska herbu Dołęga, dziedziczka części Łagiewnik i [[Bogusławski Jakub\|Jakub Bogusławski]], dziedzic części dóbr Włocin a po kądzieli – Marianna Bielska herbu Wierusz i Franciszek Bobowski, dzierżawcy dóbr królewskich Bieniec. Ignacy Bogusławski miał siostrę [[Bogusławska Petronela\|Petronelę Otocką]], dziedziczkę Korczewa oraz braci: Jana, [[Bogusławski Hieronim\|ks. Hieronima]], Franciszka Wincentego i [[Bogusławski Antoni Jan\|Antoniego Jana]], współwłaściciela Korczewa oraz gruntów rolnych w Janowie.		Urodził się w niedzielę 5 lipca 1807 roku w Żelisławiu w rodzinie szlacheckiej [[Bogusławski\|Ścibor-Bogusławskich herbu Ostoja]]. Prawnuk [[Andrzej Ścibor-Bogusławski\|Andrzeja Ścibor-Bogusławskiego h. Ostoja]], wicepodkomorzego łęczyckiego i sieradzkiego. Rodzicami jego byli Salomea z Bobowskich i [[Bogusławski Antoni Onufry\|Antoni Onufry Bogusławski]], chrzestnymi natomiast Apolonia z Grodzickich i jej mąż Ignacy Kajetan Błeszyński, właściciele dóbr Żelisław. Jego dziadkami po mieczu byli – Marianna Chodakowska herbu Dołęga, dziedziczka części Łagiewnik i [[Bogusławski Jakub\|Jakub Bogusławski]], dziedzic części dóbr Włocin a po kądzieli – Marianna Bielska herbu Wierusz i Franciszek Bobowski, dzierżawcy dóbr królewskich Bieniec. Ignacy Bogusławski miał siostrę [[Bogusławska Petronela\|Petronelę Otocką]], dziedziczkę Korczewa oraz braci: Jana, [[Bogusławski Hieronim\|ks. Hieronima]], Franciszka Wincentego i [[Bogusławski Antoni Jan\|Antoniego Jana]], współwłaściciela Korczewa oraz gruntów rolnych w Janowie.

−	Ignacy Bogusławski pobierał naukę w Wieluniu u oo. Pijarów. W roku 1825 został nagrodzony za celujące wyniki w nauce, co zostało podane do publicznej wiadomości w Gazecie Warszawskiej. Kontynuował edukację w szkole wojewódzkiej w Piotrkowie (dzisiejsze I Liceum Ogólnokształcące im. Bolesława Chrobrego). W 1828 roku wstąpił do seminarium diecezjalnego we Włocławku, gdzie po odbytych studiach otrzymał święcenia kapłańskie w 1831 roku. Następnie został wikariuszem w Łasku. W latach 1835 – 1882 był proboszczem parafii w Mierzynie. W roku 1843 został wylegitymowany wraz z bratem Antonim Janem ze szlachectwa przed Heroldią Królestwa Polskiego. Był ofiarodawcą na rzecz budowy szpitala w Piotrkowie. Na terenie parafii, którą zarządzał, sfinansował z własnych środków budowę stawu rybnego. Pomagał najuboższym mieszkańcom wsi~~. Sfinansował~~ z własnych środków ~~budowę~~ domu jednemu z włościan mierzyńskich, innemu ufundował zabudowania gospodarcze. W latach 60. XIX w. prowadził kwesty na rzecz budowy kościoła pod wezwaniem Niepokalanego Poczęcia N. Maryi Panny, przy Placu Grzybowskim w Warszawie. W okresie powstania styczniowego wspierał powstańców działających w okolicach Rozprzy i Kamieńska. Do dziś znana jest lokalnie opowieść jak po mszy świętej celebrowanej przez ks. Bogusławskiego powstańcy szykujący się do walki ostrzyli szable i kosy na stopniach kapliczki koło kościoła w Mierzynie, pozostawiając głębokie wyżłobienia. Ks. Ignacy Napoleon Bogusławski zmarł w piątek 11 sierpnia 1882 roku mając lat 75. Został pochowany na starym cmentarzu w Mierzynie. Jego grób zachował się do dnia dzisiejszego.	+	Ignacy Bogusławski pobierał naukę w Wieluniu u oo. Pijarów. W roku 1825 został nagrodzony za celujące wyniki w nauce, co zostało podane do publicznej wiadomości w Gazecie Warszawskiej. Kontynuował edukację w szkole wojewódzkiej w Piotrkowie (dzisiejsze I Liceum Ogólnokształcące im. Bolesława Chrobrego). W 1828 roku wstąpił do seminarium diecezjalnego we Włocławku, gdzie po odbytych studiach otrzymał święcenia kapłańskie w 1831 roku. Następnie został wikariuszem w Łasku. W latach 1835 – 1882 był proboszczem parafii w Mierzynie. W roku 1843 został wylegitymowany wraz z bratem Antonim Janem ze szlachectwa przed Heroldią Królestwa Polskiego. Był ofiarodawcą na rzecz budowy szpitala w Piotrkowie. Na terenie parafii, którą zarządzał, sfinansował z własnych środków budowę stawu rybnego. Pomagał najuboższym mieszkańcom wsi - sfinansował z własnych środków odbudowę domu jednemu z włościan mierzyńskich, innemu ufundował zabudowania gospodarcze. W latach 60. XIX w. prowadził kwesty na rzecz budowy kościoła pod wezwaniem Niepokalanego Poczęcia N. Maryi Panny, przy Placu Grzybowskim w Warszawie. W okresie powstania styczniowego wspierał powstańców działających w okolicach Rozprzy i Kamieńska. Do dziś znana jest lokalnie opowieść jak po mszy świętej celebrowanej przez ks. Bogusławskiego powstańcy szykujący się do walki ostrzyli szable i kosy na stopniach kapliczki koło kościoła w Mierzynie, pozostawiając głębokie wyżłobienia. Ks. Ignacy Napoleon Bogusławski zmarł w piątek 11 sierpnia 1882 roku mając lat 75. Został pochowany na starym cmentarzu w Mierzynie. Jego grób zachował się do dnia dzisiejszego.

← poprzednia wersja		Wersja z 18:35, 15 paź 2016
Linia 6:		Linia 6:
	Urodził się w niedzielę 5 lipca 1807 roku w Żelisławiu w rodzinie szlacheckiej [[Bogusławski\|Ścibor-Bogusławskich herbu Ostoja]]. Prawnuk [[Andrzej Ścibor-Bogusławski\|Andrzeja Ścibor-Bogusławskiego h. Ostoja]], wicepodkomorzego łęczyckiego i sieradzkiego. Rodzicami jego byli Salomea z Bobowskich i [[Bogusławski Antoni Onufry\|Antoni Onufry Bogusławski]], chrzestnymi natomiast Apolonia z Grodzickich i jej mąż Ignacy Kajetan Błeszyński, właściciele dóbr Żelisław. Jego dziadkami po mieczu byli – Marianna Chodakowska herbu Dołęga, dziedziczka części Łagiewnik i [[Bogusławski Jakub\|Jakub Bogusławski]], dziedzic części dóbr Włocin a po kądzieli – Marianna Bielska herbu Wierusz i Franciszek Bobowski, dzierżawcy dóbr królewskich Bieniec. Ignacy Bogusławski miał siostrę [[Bogusławska Petronela\|Petronelę Otocką]], dziedziczkę Korczewa oraz braci: Jana, [[Bogusławski Hieronim\|ks. Hieronima]], Franciszka Wincentego i [[Bogusławski Antoni Jan\|Antoniego Jana]], współwłaściciela Korczewa oraz gruntów rolnych w Janowie.		Urodził się w niedzielę 5 lipca 1807 roku w Żelisławiu w rodzinie szlacheckiej [[Bogusławski\|Ścibor-Bogusławskich herbu Ostoja]]. Prawnuk [[Andrzej Ścibor-Bogusławski\|Andrzeja Ścibor-Bogusławskiego h. Ostoja]], wicepodkomorzego łęczyckiego i sieradzkiego. Rodzicami jego byli Salomea z Bobowskich i [[Bogusławski Antoni Onufry\|Antoni Onufry Bogusławski]], chrzestnymi natomiast Apolonia z Grodzickich i jej mąż Ignacy Kajetan Błeszyński, właściciele dóbr Żelisław. Jego dziadkami po mieczu byli – Marianna Chodakowska herbu Dołęga, dziedziczka części Łagiewnik i [[Bogusławski Jakub\|Jakub Bogusławski]], dziedzic części dóbr Włocin a po kądzieli – Marianna Bielska herbu Wierusz i Franciszek Bobowski, dzierżawcy dóbr królewskich Bieniec. Ignacy Bogusławski miał siostrę [[Bogusławska Petronela\|Petronelę Otocką]], dziedziczkę Korczewa oraz braci: Jana, [[Bogusławski Hieronim\|ks. Hieronima]], Franciszka Wincentego i [[Bogusławski Antoni Jan\|Antoniego Jana]], współwłaściciela Korczewa oraz gruntów rolnych w Janowie.

−	Ignacy Bogusławski pobierał naukę w Wieluniu u oo. Pijarów. W roku 1825 został nagrodzony za celujące wyniki w nauce, co zostało podane do publicznej wiadomości w Gazecie Warszawskiej. Kontynuował edukację w szkole wojewódzkiej w Piotrkowie (dzisiejsze I Liceum Ogólnokształcące im. Bolesława Chrobrego). W 1828 roku wstąpił do seminarium diecezjalnego we Włocławku, gdzie po odbytych studiach otrzymał święcenia kapłańskie w 1831 roku. Następnie został wikariuszem w Łasku. W latach 1835 – 1882 był proboszczem parafii w Mierzynie. W roku 1843 został wylegitymowany wraz z bratem Antonim Janem ze szlachectwa przed Heroldią Królestwa Polskiego. Był ofiarodawcą na rzecz budowy szpitala w Piotrkowie. W latach 60. XIX w. prowadził kwesty na rzecz budowy kościoła pod wezwaniem Niepokalanego Poczęcia N. Maryi Panny, przy Placu Grzybowskim w Warszawie. W okresie powstania styczniowego wspierał powstańców działających w okolicach Rozprzy i Kamieńska. Do dziś znana jest lokalnie opowieść jak po mszy świętej celebrowanej przez ks. Bogusławskiego powstańcy szykujący się do walki ostrzyli szable i kosy na stopniach kapliczki koło kościoła w Mierzynie, pozostawiając głębokie wyżłobienia. Ks. Ignacy Napoleon Bogusławski zmarł w piątek 11 sierpnia 1882 roku mając lat 75. Został pochowany na starym cmentarzu w Mierzynie. Jego grób zachował się do dnia dzisiejszego.	+	Ignacy Bogusławski pobierał naukę w Wieluniu u oo. Pijarów. W roku 1825 został nagrodzony za celujące wyniki w nauce, co zostało podane do publicznej wiadomości w Gazecie Warszawskiej. Kontynuował edukację w szkole wojewódzkiej w Piotrkowie (dzisiejsze I Liceum Ogólnokształcące im. Bolesława Chrobrego). W 1828 roku wstąpił do seminarium diecezjalnego we Włocławku, gdzie po odbytych studiach otrzymał święcenia kapłańskie w 1831 roku. Następnie został wikariuszem w Łasku. W latach 1835 – 1882 był proboszczem parafii w Mierzynie. W roku 1843 został wylegitymowany wraz z bratem Antonim Janem ze szlachectwa przed Heroldią Królestwa Polskiego. Był ofiarodawcą na rzecz budowy szpitala w Piotrkowie. Na terenie parafii, którą zarządzał, sfinansował z własnych środków budowę stawu rybnego. Pomagał najuboższym mieszkańcom wsi. Sfinansował z własnych środków budowę domu jednemu z włościan mierzyńskich, innemu ufundował zabudowania gospodarcze. W latach 60. XIX w. prowadził kwesty na rzecz budowy kościoła pod wezwaniem Niepokalanego Poczęcia N. Maryi Panny, przy Placu Grzybowskim w Warszawie. W okresie powstania styczniowego wspierał powstańców działających w okolicach Rozprzy i Kamieńska. Do dziś znana jest lokalnie opowieść jak po mszy świętej celebrowanej przez ks. Bogusławskiego powstańcy szykujący się do walki ostrzyli szable i kosy na stopniach kapliczki koło kościoła w Mierzynie, pozostawiając głębokie wyżłobienia. Ks. Ignacy Napoleon Bogusławski zmarł w piątek 11 sierpnia 1882 roku mając lat 75. Został pochowany na starym cmentarzu w Mierzynie. Jego grób zachował się do dnia dzisiejszego.